ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

--------------------------------------------------------------------

หลังจากที่ไปอารมณ์ไปเมื่อตอนเช้า ( หลังจากไปอ่านบอร์ดนั่นแหละ- - )

เจ้าตัวก็แอบมานอนเล่นบนดาดฟ้าอีกเช่นเคย  โดยมีนกน้อยสีเหลืองบินมาเกาะอยู่ข้างๆ

เผลอคิดย้อนไปตอนที่ขึ้นไปบนห้อง  ตอนที่เผลอสบสายตาของเด็กสาวริมหน้าต่างหลังห้อง

คุณเธอส่งรอยยิ้มมาให้เหมือนวันนั้น.....

รอยยิ้มที่เหมือนกำลังคิดอะไรที่ส่งผลเสียต่อตัวเค้าเองแน่นอน….

จะว่าไป.....

.....อยู่ตรงนี้....จนกว่าจะเข้าแถวดีกว่า.....

“โคลจัง....ทำไมตอนนั้นไม่ให้เข้าไปเยี่ยมวินด์คุงละ?”

หนูไอที่บนหัวยังมีผ้าพันแผลพันอยู่เอ่ยถามสาวน้อยแห่งความโชคดี (??) 

ใบหน้าขาวอมชมพูขึ้นสีจัด  ก่อนจะตอบเสียงกระตุกกระตัก

“ก็.....ก็ตอนนั้น.....”

“ตอนนั้นอะไรเหรอครับ...??”

เสียงทุ่มถามแทรกขึ้น  ทำให้สองสาวหันไปมองนายภูผู้เป็นต้นเสียง

และเพื่อนๆ เหล่าโอตาคุ ที่ยืนมองทั้งคู่อยู่ด้วยเช่นกัน

โคลเวอร์เมื่อเห็นว่าคนเยอะขึ้น   ใบหน้าน่ารักส่ายศีรษะไปมา

“ไม่ได้ค่ะ....โคลเวอร์บอกไม่ได้....มันเป็นเรื่องของ วินด์ กับ ป....อุ๊ย!!!”

เด็กสาวรีบยกมือปิดปาก  เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเผลอพูดออกไปแล้ว

สีหน้ามึนงงประดับอยู่บนใบหน้าของผู้ได้ยิน   ก่อนจะมีรอยยิ้มแปลกๆ จากจอมแหกกฎประจำห้อง....

“เรื่องของวินด์กับใครเหรอครับ....โคลจัง^^”

โคลเวอร์สะอึกขึ้นหันไปทางหนูไอที  หันไปทางภูที 

และหันมาตรงหน้าสบสายตาเพื่อนๆ ที่ยืนฟังกันอย่างสนใจ

“โคล.....โคลเวอร์บอกก็ได้ค่ะ>.<”

“อาจารย์ครับ / ค่ะ....จะฟังก็อย่าไปแอบฟังที่มุมเสาสิครับ / ค่ะ”

เสียงประสานเรียกจากนักเรียน ทำเอาครูประจำห้องสมุดสะดุ้ง

ก่อนจะค่อยๆ เขยิบตัวออกมาจากมุมเสา  ส่งยิ้มแห้งๆ มาให้นักเรียนทั้งหลาย

“ทำไมอาจารย์มาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?......มาคุยเรื่องคอสกันเหรอ??”

โคลจังเอ่ยถามอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นอาจารย์มาอยู่แถวห้องเรียน

“เปล่านะครับ....ผมไม่ได้จะคอส....เอ๊ย....ผมแค่ผ่านมาทางนี้พอดีนะครับ.....โคลเวอร์พูดต่อเถอะครับ”

“ค่ะ....>.<.......ก็คือว่า....”

และแล้วสิ่งที่เด็กสาวเห็นทั้งหมดก็ถูกถ่ายทอดสู่เพื่อนๆ.......ที่ยืนฟังอยู่กันตอนนั้น.....

“ย๊าก!!!....”

เสียงร้องอย่างมีพลังดังแว่วมากับสายลม  รบกวนการพักผ่อนของใครบางคนบนดาดฟ้า

ดวงตาสีนิลลืมขึ้นทั้งแววหงุดหงิด  ก่อนจะตวัดมองไปทางทิศทางของเสียง

ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวาน  ทำเอาวันนี้เด็กหนุ่มของขึ้นขั้นรุนแรง

....ขอไประบายอารมณ์หน่อยแล้วกัน.....

คิดได้ดังนั้น  วินด์ก็เคลื่อนกายลงไปที่ระเบียงทางเดินทันที.....

-ป๊อก!!-

เสียงแผ่นไม้หักดังขึ้นท่อนแล้วท่อนเล่า   ประสานกับเสียงร้องยามที่ออกแรงไปที่สันมือ

ฟานกำลังฝึกการผ่าแผ่นไม้อย่างที่เคยเห็นในทีวี

พ่อหนุ่มกังฟูเดินไปหยิบท่อนไม้อีกแผ่นที่ของมาจากพี่รอน   วางบนเก้าอี้ที่ตั้งห่างกัน

ก่อนจะฟาดสันมือลงไปกลางไม้

-ป๊อก!!...-

ขณะที่กำลังเงยหน้าขึ้นหนุ่มฟานก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญอยู่ตรงหน้า

....วินด์.....

....หมอนี้เก่ง.....

หนุ่มกังฟูยันกายตรง  ดวงตาคมดุสบกับดวงตาเรียว  ก่อนที่ทั้งคู่จะตั้งท่าเตรียมสู้

บนทางเดินที่ไร้ผู้คน......

-------------------------

------------------

-------

การปะทะที่ไม่มีแม้แต่คำพูดเปิด  ไม่มีกรรมการอย่างที่การแข่งทั่วไปควรจะมี

มีเพียงผู้เล่นสองฝ่ายที่กำลังฟาดหมัดฟาดแข้งกันอยู่

ฟานตวัดเท้าเตะเข้าที่ลำตัวของวินด์  แต่ก็พลาดเป้าหมายเมื่ออีกฝ่ายหมุนข้อเท้า

เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง   พร้อมทั้งสวนกลับเตะเข้าที่ลำตัว 

หนุ่มกังฟูลดมือลงอย่างว่องไวรับลูกถีบของอีกฝ่ายไว้ 

ใช้แขนข้างนั้นล๊อกขาของวินด์เอาไว้ก่อนจะออกแรงทุ่มให้อีกฝ่ายล้มลงไป

แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น  วินด์จัดการใช้สันมือฟาดเข้าที่หัวไหล่ข้างนั้น

ทำให้แรงแขนหายไป  เด็กหนุ่มหน้าดุใช้จังหวะนั้นเตะเข้าไปที่ไต้รักแร้ของอีกฝ่าย

ฟานเซถอยออกห่างจากวินด์  ถูกโจมตีเข้าที่จุดตายจังๆ ทำเอาหนุ่มฟานเกือบจะทรงตัวไม่อยู่

“นายออมแรงสินะ....เราแพ้นายแล้ว”

หนุ่มกังฟูเอ่ยเสียงเบา  เพราะยังเจ็บอยู่ไม่น้อย  จนต้องทรุดกายลงนั่งบนพื้นระเบียง

“ฉันไม่ได้ออมแรง.....แต่สงสัยแผลเมื่อวานซืนยังไม่หาย......แล้วอีกอย่างนายไม่ได้แพ้ฉัน......”

ฟานเงยหน้าขึ้นมองอย่างมึนงง   ในเมื่อผลก็เห็นอยู่ว่าเค้าแพ้.....แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงพูดแบบนี้.....

“น่ารำคาญจริงๆ.....”

ว่าแล้ววินด์ก็หันหลังกลับไปทางเดิม....

แล้วฟานก็เข้าใจสิ่งที่วินด์พูด.....

เพราะคนตรงหน้า....เดินขากะเพก   ข้างที่ตนล็อกเมื่อกี้.....

.....วินด์ VS ฟาน......เสมอ.........

สายลมอ่อนยามเช้าพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง  ดวงตาคู่คมหันไปมองแมกไม้ที่เสียดสีส่งเสียง

-ซ่าๆ...-

ไม่หยุด  อาทิตย์ลอยเด่นอยู่บนฝากฟ้า  สาดแสงอบอุ่นไปทั่วพื้นแผ่นดิน

ใบหน้าคมคายหันไปเมื่อได้ยินเสียงนกกระพือปีก   มือแกร่งยกขึ้นรับเจ้านกน้อยก่อนจะลูบขนสีเหลืองเบาๆ

“อาว่าเค้าทิ้งคุณอีกแล้วนะครับ.....”

“ไม่ใช่เรื่องของแก.....”

Fin....

จบไปอีก1 การบ้าน....(ชุ่ยมากมาย   ขออภัยค่ะ= =")

ส่วนการบ้าน 8 ขอดองนะค่ะ^^"

รุยขอประกาศปิดบล็อดชั่วคราวนะงับ

(เพราะสัญญากับแม่ไว้ว่าจะขอเล่นจนถึงวันที่ 1 ส.ค.) 

แล้วพบกันใหม่หลังเอนท์เสร็จค่ะ^^

(เห็นการบ้านสลับร่างอัพอย่าตกใจ....เพราะแอบทำก่อนไว้แล้ว 555+)

แล้วพบกันนะค่ะ^^~