การบ้าน11 + ปิดบล็อคชั่วคราวค่ะ
posted on 31 Jul 2008 22:50 by bloodrabbit|
ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้ ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^
--------------------------------------------------------------------
|
|
หลังจากที่ไปอารมณ์ไปเมื่อตอนเช้า ( หลังจากไปอ่านบอร์ดนั่นแหละ- - )
เจ้าตัวก็แอบมานอนเล่นบนดาดฟ้าอีกเช่นเคย โดยมีนกน้อยสีเหลืองบินมาเกาะอยู่ข้างๆ เผลอคิดย้อนไปตอนที่ขึ้นไปบนห้อง ตอนที่เผลอสบสายตาของเด็กสาวริมหน้าต่างหลังห้อง คุณเธอส่งรอยยิ้มมาให้เหมือนวันนั้น..... รอยยิ้มที่เหมือนกำลังคิดอะไรที่ส่งผลเสียต่อตัวเค้าเองแน่นอน….
จะว่าไป.....
.....อยู่ตรงนี้....จนกว่าจะเข้าแถวดีกว่า.....
|
|
“โคลจัง....ทำไมตอนนั้นไม่ให้เข้าไปเยี่ยมวินด์คุงละ?” หนูไอที่บนหัวยังมีผ้าพันแผลพันอยู่เอ่ยถามสาวน้อยแห่งความโชคดี (??) ใบหน้าขาวอมชมพูขึ้นสีจัด ก่อนจะตอบเสียงกระตุกกระตัก
“ก็.....ก็ตอนนั้น.....”
“ตอนนั้นอะไรเหรอครับ...??” เสียงทุ่มถามแทรกขึ้น ทำให้สองสาวหันไปมองนายภูผู้เป็นต้นเสียง และเพื่อนๆ เหล่าโอตาคุ ที่ยืนมองทั้งคู่อยู่ด้วยเช่นกัน โคลเวอร์เมื่อเห็นว่าคนเยอะขึ้น ใบหน้าน่ารักส่ายศีรษะไปมา
“ไม่ได้ค่ะ....โคลเวอร์บอกไม่ได้....มันเป็นเรื่องของ วินด์ กับ ป....อุ๊ย!!!” เด็กสาวรีบยกมือปิดปาก เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเผลอพูดออกไปแล้ว สีหน้ามึนงงประดับอยู่บนใบหน้าของผู้ได้ยิน ก่อนจะมีรอยยิ้มแปลกๆ จากจอมแหกกฎประจำห้อง....
“เรื่องของวินด์กับใครเหรอครับ....โคลจัง^^”
โคลเวอร์สะอึกขึ้นหันไปทางหนูไอที หันไปทางภูที และหันมาตรงหน้าสบสายตาเพื่อนๆ ที่ยืนฟังกันอย่างสนใจ
“โคล.....โคลเวอร์บอกก็ได้ค่ะ>.<”
“อาจารย์ครับ / ค่ะ....จะฟังก็อย่าไปแอบฟังที่มุมเสาสิครับ / ค่ะ” เสียงประสานเรียกจากนักเรียน ทำเอาครูประจำห้องสมุดสะดุ้ง ก่อนจะค่อยๆ เขยิบตัวออกมาจากมุมเสา ส่งยิ้มแห้งๆ มาให้นักเรียนทั้งหลาย
“ทำไมอาจารย์มาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?......มาคุยเรื่องคอสกันเหรอ??” โคลจังเอ่ยถามอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นอาจารย์มาอยู่แถวห้องเรียน
“เปล่านะครับ....ผมไม่ได้จะคอส....เอ๊ย....ผมแค่ผ่านมาทางนี้พอดีนะครับ.....โคลเวอร์พูดต่อเถอะครับ”
“ค่ะ....>.<.......ก็คือว่า....” และแล้วสิ่งที่เด็กสาวเห็นทั้งหมดก็ถูกถ่ายทอดสู่เพื่อนๆ.......ที่ยืนฟังอยู่กันตอนนั้น.....
|
|
“ย๊าก!!!....” เสียงร้องอย่างมีพลังดังแว่วมากับสายลม รบกวนการพักผ่อนของใครบางคนบนดาดฟ้า
ดวงตาสีนิลลืมขึ้นทั้งแววหงุดหงิด ก่อนจะตวัดมองไปทางทิศทางของเสียง ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวาน ทำเอาวันนี้เด็กหนุ่มของขึ้นขั้นรุนแรง
....ขอไประบายอารมณ์หน่อยแล้วกัน.....
คิดได้ดังนั้น วินด์ก็เคลื่อนกายลงไปที่ระเบียงทางเดินทันที.....
-ป๊อก!!- เสียงแผ่นไม้หักดังขึ้นท่อนแล้วท่อนเล่า ประสานกับเสียงร้องยามที่ออกแรงไปที่สันมือ ฟานกำลังฝึกการผ่าแผ่นไม้อย่างที่เคยเห็นในทีวี
พ่อหนุ่มกังฟูเดินไปหยิบท่อนไม้อีกแผ่นที่ของมาจากพี่รอน วางบนเก้าอี้ที่ตั้งห่างกัน ก่อนจะฟาดสันมือลงไปกลางไม้
-ป๊อก!!...-
ขณะที่กำลังเงยหน้าขึ้นหนุ่มฟานก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญอยู่ตรงหน้า
....วินด์.....
....หมอนี้เก่ง.....
หนุ่มกังฟูยันกายตรง ดวงตาคมดุสบกับดวงตาเรียว ก่อนที่ทั้งคู่จะตั้งท่าเตรียมสู้ บนทางเดินที่ไร้ผู้คน......
-------------------------
------------------
-------
การปะทะที่ไม่มีแม้แต่คำพูดเปิด ไม่มีกรรมการอย่างที่การแข่งทั่วไปควรจะมี มีเพียงผู้เล่นสองฝ่ายที่กำลังฟาดหมัดฟาดแข้งกันอยู่
ฟานตวัดเท้าเตะเข้าที่ลำตัวของวินด์ แต่ก็พลาดเป้าหมายเมื่ออีกฝ่ายหมุนข้อเท้า เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง พร้อมทั้งสวนกลับเตะเข้าที่ลำตัว
หนุ่มกังฟูลดมือลงอย่างว่องไวรับลูกถีบของอีกฝ่ายไว้ ใช้แขนข้างนั้นล๊อกขาของวินด์เอาไว้ก่อนจะออกแรงทุ่มให้อีกฝ่ายล้มลงไป
แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น วินด์จัดการใช้สันมือฟาดเข้าที่หัวไหล่ข้างนั้น ทำให้แรงแขนหายไป เด็กหนุ่มหน้าดุใช้จังหวะนั้นเตะเข้าไปที่ไต้รักแร้ของอีกฝ่าย
ฟานเซถอยออกห่างจากวินด์ ถูกโจมตีเข้าที่จุดตายจังๆ ทำเอาหนุ่มฟานเกือบจะทรงตัวไม่อยู่
“นายออมแรงสินะ....เราแพ้นายแล้ว” หนุ่มกังฟูเอ่ยเสียงเบา เพราะยังเจ็บอยู่ไม่น้อย จนต้องทรุดกายลงนั่งบนพื้นระเบียง
“ฉันไม่ได้ออมแรง.....แต่สงสัยแผลเมื่อวานซืนยังไม่หาย......แล้วอีกอย่างนายไม่ได้แพ้ฉัน......”
ฟานเงยหน้าขึ้นมองอย่างมึนงง ในเมื่อผลก็เห็นอยู่ว่าเค้าแพ้.....แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงพูดแบบนี้.....
“น่ารำคาญจริงๆ.....” ว่าแล้ววินด์ก็หันหลังกลับไปทางเดิม....
แล้วฟานก็เข้าใจสิ่งที่วินด์พูด.....
เพราะคนตรงหน้า....เดินขากะเพก ข้างที่ตนล็อกเมื่อกี้.....
.....วินด์ VS ฟาน......เสมอ.........
สายลมอ่อนยามเช้าพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ดวงตาคู่คมหันไปมองแมกไม้ที่เสียดสีส่งเสียง -ซ่าๆ...-
ไม่หยุด อาทิตย์ลอยเด่นอยู่บนฝากฟ้า สาดแสงอบอุ่นไปทั่วพื้นแผ่นดิน
ใบหน้าคมคายหันไปเมื่อได้ยินเสียงนกกระพือปีก มือแกร่งยกขึ้นรับเจ้านกน้อยก่อนจะลูบขนสีเหลืองเบาๆ
“อาว่าเค้าทิ้งคุณอีกแล้วนะครับ.....”
“ไม่ใช่เรื่องของแก.....”
Fin....
จบไปอีก1 การบ้าน....(ชุ่ยมากมาย ขออภัยค่ะ= =") ส่วนการบ้าน 8 ขอดองนะค่ะ^^"
รุยขอประกาศปิดบล็อดชั่วคราวนะงับ (เพราะสัญญากับแม่ไว้ว่าจะขอเล่นจนถึงวันที่ 1 ส.ค.) แล้วพบกันใหม่หลังเอนท์เสร็จค่ะ^^
(เห็นการบ้านสลับร่างอัพอย่าตกใจ....เพราะแอบทำก่อนไว้แล้ว 555+)
แล้วพบกันนะค่ะ^^~ |