ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

 

 

เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์สั้นปลิวเล่นกับสายลมอ่อน ใบหน้าขาวอมเหลืองหันมองร่างที่ล้มลงตรงหน้า 

ดวงตาสีดำทอประกายสีแซฟไฟต์แลดูไม่เข้าคู่กับดวงตาสีทับทิมเลือดอีกข้าง 

ร่างสูงแข็งแกร่งหันกายกลับก่อนจะย่อลงดูอาการของเด็กหญิงที่สลบไปในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มอีกคน

 

ใบหน้าคมคายกระตุกยิ้มบางๆ เมื่อเห็นใบหน้ากลัดกลุ้มของอีกฝ่าย

 

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ.....คาเมล่าของผม แค่สลบไปเท่านั้น   ขอบคุณมากนะครับ.........ที่มาตามการคาดเดาของผม”

 

สิ้นประโยคคิ้วขาวเรียวขมวดเข้าหากันอย่างมึนงงก่อนจะยกกายออกห่าง 

ดวงตาที่ไม่คู่กันจ้องมองดวงตาที่ไม่เข้ากันของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง  เด็กหนุ่มผมเงินขำในลำคอเมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้น 

ยันร่างสูงโปร่งของตนขึ้นเต็มความสูง  พร้อมกับยกร่างเล็กในอ้อมแขนขึ้นตามมา

 

“ไปคุยกันต่อที่ห้องพยาบาลเถอะครับ.....ให้คาเมล่านอนที่เตียงน่าจะสบายกว่า.....”

 

ถึงจะยังลงมีรอยสงสัยบนใบหน้าขาวอมเหลืองหากแต่เด็กหนุ่มก็พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะยันกายขึ้นตาม 

แต่แล้วก็มีเสียงหยาบดังขึ้นแทรก

 

“พวกแกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!!!!  จนกว่าจะชดใช้ในสิ่งที่พวกแกทำกับลูกพี่ของพวกข้า!!!”

พวกเด็กอันธพาลตามลุกฮือขึ้นมาล้อมเด็กทั้งสามๆไว้   พร้อมกับตั้งท่าหาเรื่อง 

ขณะนั้นเองดวงตาไม่เข้าคู่ของซายะก็เหลือบไปเห็นบางสิ่ง  รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

 

 

“เริ่มจากแกเลยแล้วกันไอ้แส่ไม่เข้าเรื่อง !!!!”

เด็กเกเรคนหนึ่งพุ่งหมัดตรงมาทางใบหน้าขาวอมเหลือง  จังหวะที่เด็กหนุ่มกำลังจะขยับกายหลบพร้อมกับสวนกลับ 

ก็ปรากฏร่างสูงโปร่งมากั้นระหว่างคนทั้งสอง  ใบหน้าขาวเนียนใสรับหมัดนั้นเต็มแรง  หยดเลือดไหลซึมลงมาจากมุมปาก 

ซายะทรุดกายลงโดยมีแขนของเด็กหนุ่มผมขาวรองรับไว้พอดี

 

รอยยิ้มเหยียดหยามแสยะขึ้นอย่างพอใจบนใบหน้าเหี้ยม  หากแต่ก็..........ปรากฏไม่ได้ไม่นานนัก.......

 

 

 

“พวกเธอทำอะไรกันน่ะ!!!!!!”

เสียงแหลมตวาดดังลั่น  เรียกทุกสายตาให้จ้องมองปรากฏร่างของหญิงสาวท่าทางน่าเกรงขาม 

ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองไปทางพวกเด็กเกเร  และมองเด็กชายที่โดนชกล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของเธอ

 

 

“อะไรกันเนี่ย......วันแรกก็จ้องหาเรื่องกันแล้วงั้นเหรอ !!!......พวกเธอไปเจอฉันที่ห้องปกครอง  ถ้าไม่ไปคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น......”

นิ้วเรียวชี้สั่งไปทางกลุ่มเด็กเกเร  พวกนั้นถึงกับหน้าถอดสี   ด้วยความไม่นึกไม่ฝันว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองจะเดินมาแถวนี้

 

 

“แล้วทำไมอาจารย์ไม่บอกให้เจ้าพวกนั้นไปด้วยล่ะ!!!!”

เด็กคนหนึ่งในกลุ่มนั้นตวาดอย่างไม่พอใจ   เมื่อรู้สึกดูเหมือนพวกตนจะโดนเรียกแค่ฝ่ายเดียว 

อาจารย์ฝ่ายปกครองเหลือบหันไปมอง

 

 

“ฉันเห็นอยู่เต็มตาว่าพวกเธอชกเค้าก่อน!!!!......ไปได้แล้วไม่ต้องบ่น   ส่วนเธอน่ะพาเพื่อนสองคนไปห้องพยาบาลด้วยล่ะ”

เสียงแหลมหันไปพูดกับเด็กผมขาวที่ยังเอ๋องงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

มองตามแผ่นหลังของอาจารย์หายลับไปกับพวกที่มาหาเรื่องเมื่อครู่ 

ก่อนจะออกแรงแบกร่างของเด็กชายและเด็กหญิงคู่นี้ไปที่ห้องพยาบาล

 

.....ว่าแต่......ยังไม่รู้จักกันเลย = =............

 

 

 

โดยที่เด็กหนุ่มหารู้ไม่ว่าชายที่ตนนำพาดบ่าอยู่นั้น

 

.......กำลังฉีกยิ้มกว้างมากแค่ไหน.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ณ   ห้องพยาบาล.......ห้องที่มีอยู่ประจำทุกตึกเรียน......

 

 

 

“เพื่อนของเธอไม่เป็นไรแล้วนะจ๊ะ   เด็กผู้หญิงคนนี้แค่เป็นล้มไปน่ะ........ส่วนเด็กผู้ชายครูทำแผลให้แล้วจ๊ะ^^”

หญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวกล่าวอย่างอ่อนโยนหลังจากทำแผลในเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งซึ่งนอนอยู่บนเตียงเสร็จแล้ว 

เด็กหนุ่มผมขาวยิ้มน้อยๆ พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม 

หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะจัดแจงเก็บอุปกรณ์ทำแผลกับชิ้นสำลีที่ใช้แล้วใส่ถาดอลูมิเนียมสีเงิน

 

 

“งั้นครูขอตัวไปทำธุระก่อนนะ   มีอะไรก็ใช้โทรศัพท์ตรงนั้นโทรเรียกก็แล้วกัน^^”

หญิงสาวว่าพร้อมกับชี้ไปที่โทรศัพท์บนเคาเตอร์ยา   ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง  

ร่างสูงแข็งแกร่งของเด็กหนุ่มผมขาวทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงนอน   ยังไม่ทันได้กระทำสิ่งใด  

ดวงตาไม่เข้าคู่กันของร่างบนเตียงก็ลืมขึ้น

 

 

“สวัสดีครับ   ซาชิโร่  แห่งตระกูลสกาเล็ต” 

คิ้วขาวเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจที่มีคนมาเรียกชื่อตระกูลของตนต่อหน้าตน  

นัยน์ตาสีต่างจับจ้องใบหน้าบวมช้ำที่ประดับรอยยิ้มที่ตนไม่อาจคาดเดาความคิดของร่างที่นอนอยู่บนเตียงได้เลย

......แต่บอกได้คำเดียวว่า  ไม่น่าไว้วางใจขั้นรุนแรง -*-...........

 

 

 

“ไหนๆ เจ้าก็รู้ชื่อของข้าแล้ว......ข้าเห็นว่าข้าควรจะได้รู้ชื่อเสียงเรียงนามของเจ้าเป็นการแลกเปลี่ยน”

เสียงทุ่มแตกห้าวอย่างเด็กวัยรุ่นเอ่ยถามขึ้น   เด็กหนุ่มผมเงินจ้องมองบุคคลข้างเตียงก่อนจะแย้มยิ้มจนตาปิด 

มือบางขาวยกขึ้นลูบบริเวณใบหน้าที่บวมช้ำ  ฉับพลันบาดแผลฟกช้ำสีม่วงคล้ำก็จางหายไปจากใบหน้าขาวใส 

ดวงตาสีต่างของอีกผู้คนเบิกกว้างหากยังไม่แสดงท่าทีตกใจจนเกินเหตุ

 

“ผม......ซายะครับ....องค์รักษ์อันดับที่ 7 แห่งตระกูลสกาเล็ด......”

 

.....องค์รักษ์อันดับที่7......

 

 

 

......สกาเล็ต........

 

ใบหน้าคมขาวอมเหลืองแน่นิ่งไปอย่างมึนงง  ภาพความทรงจำครั้งอดีตค่อยๆ ฉายราวกับภาพยนตร์ภายในความคิด

 

.....ซายะ......

 

 

มือแกร่งคว้ากระชากร่างบนเตียงขึ้นมาประจันหน้า  ด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นการเคลื่อนไหว

ส่งผลให้ใบหน้าขาวใสของคนโดนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บเพียงชั่วขณะก่อนจะแปรกลับมาแย้มยิ้มเช่นเดิม  

แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของผู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมได้ 

ซาชิโร่คายแรงที่บีบรัดคอเสื้อของอีกฝ่ายแต่ก็ยังไม่ปล่อยให้เป็นอิสระ  เสียงทุ่มห้าวเอ่ยถามราวเสียงกระซิบ

 

“ซายะอยู่ที่ไหน.......”

 

 

 

“ก็อยู่ตรงหน้าคุณไงครับ.......” 

คิ้วขาวขมวดเข้าหากันอีกครั้งเมื่อได้รับคำตอบที่ไม่ตรงกับความคิดของตนอย่างสิ้นเชิง  แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไรมากความ  

เสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมทั้งปรากฏร่างของเด็กชายตัวน้อยและเด็กหญิงร่างเล็กโผล่กายเข้ามา 

โดยมีชายหนุ่มผมสีดำสนิทก้าวตามหลังมา

 

 

“เจ้าหมาน้อยมาเถรไถลแถวนี้นี้เอง !!!!”

เสียงแหลมใสตะโกนขึ้น   ยังไม่ทันที่ผู้ถูกเรียกจะต่อล้อต่อเถียงกันเจ้าตัวเล็กก็กระโดดขี่คอของเด็กหนุ่มผมขาว 

พร้อมกับที่เด็กหญิงมายืนอยู่ข้างๆ

 

 

“คือว่า.....เห็นว่าพี่ชิโร่ยังไม่มาซะที   พี่คุโร่เลยบอกให้มาทีห้องพยาบาลค่ะ”

เสียงใสดังขึ้นอธิบาย  นัยน์ตาสีต่างเหล่มองชายหนุ่มผมดำที่ยืนพิงกำแพงอยู่ข้างประตู

ก่อนจะหันกลับมาที่ใบหน้าของคนที่ถูกตนกระชากคอเสื้ออยู่   ใบหน้าขาวใสยังคงแย้มยิ้มให้อย่างไม่ทุกข์ร้อน

 

 

“ขี้เกียจยุ่งกับเจ้าแล้ว......ข้าไปดีกว่า”

ซาริโร่ปล่อยมือออกจากคอเสื้อยับ  ลุกขึ้นโดนมีเด็กน้อยขี่คออยู่  

ขณะที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูไปนั้นก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงนุ่มที่กล่าวคำพูดชวนสงสัย

 

 

“ยังไง.......คุณก็ต้องเจอผมอีกครั้งแน่นอนครับ....”

เด็กหนุ่มพยายามไม่สนใจในคำพูดนั้นพร้อมกับรีบจ้ำเท้าเดินออกไปจากบริเวณนั้นไปโดยมีชายหนุ่มผมสีดำเดินตามออกไป  

เด็กหญิงร่างเล็กแสดงอาการลนลานก่อนจะตัดสินใจโค้งให้ร่างที่นั่งอยู่บนเตียงที่กำลังส่งยิ้มแสนสวยมาให้เธอ

 

 

“ขอโทษที่พี่ชิโร่เสียมารยาทนะค่ะ.......หนูชื่อ ไลล่า ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ.....ต้องไปแล้วค่ะขอตัวนะค่ะ”

ร่างเล็กรีบกล่าวก่อนจะวิ่งตามออกไป  ใบหน้าขาวใสค่อยๆ คายรอยยิ้มลงเมื่อลับแผ่นหลังบาง 

เบนศีรษะหันกลับมายกมือลูบลำคอที่ได้รับแรงกระชากเมื่อครู่

 

“ยังไง.....ก็ต้องเอาคุณมาเป็นพวกให้ได้ครับ.....ซาชิโร่”

 

 

 

“ฮือ......”

เสียงครางจากร่างเล็กบนเตียงข้างๆ  เรียกให้เด็กหนุ่มหันไปมอง   ร่างสูงโปร่งยันกายขึ้นจากเตียง  

ขาเรียวก้าวเดินไปนั่งบนเตียงนุ่มที่ร่างเล็กนอนอยู่   ฝ่ามืออุ่นยกขึ้นลูบที่เส้นผมสีน้ำเงินที่ปกคลุมใบหน้าขาวนวลออก

ดวงตากลมโตปรือขึ้นเมื่อรู้สึกสัมผัสแสนอ่อนโยน

 

“ท่านซายะ.......”

 

 

 

“พักผ่อนอีกสักพักก็ได้ครับ   ยังมีเวลาอีกกว่าจะเข้าเรียน.......ผมจะนั่งอยู่ข้างๆ ตอนคาเมล่าหลับนะครับ”

 

น้ำเสียงนุ่มถ่ายทอดคำพูดแสนหวาน   ใบหน้าเล็กยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง 

มือผอมบางยกขึ้นกุมที่มือเรียวอุ่นของอีกฝ่ายยกขึ้นแนบที่พวงแก้มใสของตน

 

 

“จับมือท่านซายะเอาไว้แบบนี้.....ตอนที่คาเมล่าตื่นขึ้นมาจะได้เห็นท่านซายะเป็นคนแรก”

เด็กหญิงกล่าวอย่างละเมอเรียกรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม

 

 

“ครับ....คาเมล่าของผม”

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------