ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

  ----------------------------------------------------------

[CS]ความรู้สึกของผม (1)

[CS]MS...ความรู้สึกของผม(2)

[CS]MS...ความรู้สึกของผม(3)

[CS]MS...ความรู้สึกของผม(3.5)

----------------------------------------------------------

"ไปหาเจ้านายของคุณกันเถอะครับ"

น้ำเสียงนุ่มเอ่ยกับเจ้านกน้อยบนหลังมือขาว รอยยิ้มแย้มประดับใบหน้าตามความเคยชินก่อนจะก้าวเดิน

ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลาท้องฟ้าบอกเวลาเลิกเรียน การจะหาคนหน้าหงิกคนนั้นก็คงจะไม่ยากเหมือนเช่นเคย ระหว่างทางเดินกรวิทย์ยิ้มลาเพื่อนร่วมห้องตามปกติเช่นทุกวัน ทุกๆ อย่างดำเนินไปอย่างปกติที่คนหน้าสวยนำเจ้านกอ้วนไปคืน...

ยกเว้นสวนพฤกษาศาสตร์ที่ไร้ซึ่งเงาร่างคุ้นเคย....

....กลับไปแล้วเหรอครับ?....

คนตัวเล็กส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องเรียนเพื่อหยิบกระเป๋าของตนลงมา แย้มยิ้มให้คนที่พบเห็นตามปกติ หากแต่ภายในใจนั้นกำลังครุ่นคิดหาสถานที่ ที่คนไร้มนุษย์สัมพันธ์พันธุ์นั้นไปสิงสถิต

....หรือว่ากลับไปแล้วจริงๆ นะ....

เจ้านกน้อยเอียงคอมองเจ้าของมือนุ่มที่กำลังเหม่อลอย ศีรษะเล็กเอียงคออย่างสงสัยก่อนจะถูกลูบอย่างเบามือ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่ใบหน้าสวย

ยิ้มตามความเคยชินที่ไม่ได้มีความหมายใดๆ....

ตัวเขาเองไม่รู้ว่าเดินมาถึงไหน ไม่รู้ว่าออกมาไกลโรงเรียนเพียงใด....

แต่ภาพตรงหน้ามันชัดเจนยิ่งนัก ภาพของเพื่อนร่วมห้องกำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งจับไป...

...ฟองคลื่น...

ขาเรียวก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างกลอกมองไปทั่วบริเวณ

ทำไมแถวนี้ถึงไร้ผู้คน?....

แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?....

แล้วผมล่ะ...

....มาทางเปลี่ยวนี้ทำไม?.....

หนึ่งในนั้นชี้มาทางคนตัวเล็กและวิ่งตรงเข้ามาใกล้ ขาเรียวก้าวถอยออกตัววิ่งหนี เจ้านกน้อยกระพือปีกบินตามราวเงาตามตัว

มือเล็กคว้ากดโทรศัพท์โทรออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็สายไปเสียแล้ว....

-----------------------------------------------------------

......................................

...................

.....เจอแล้ว....

เสียงใคร??.....

.....ในที่สุด.....

ปล่อย!.....

....ก็ได้เวลาที่แกจะต้องชดใช้!!!!!............

!!!!....

- ครืด....ครืด...-

เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นดังฉุดเด็กหนุ่มออกจากห้วงนิทรา วินด์ยันตัวขึ้นจากพื้นหญ้าหันซ้ายแลขวาอย่างสงสัยระคนมึนงงว่าตนมาอยู่ในป่าหลังโรงเรียนได้เช่นไร ก่อนจะรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ของตัวสั่นได้สักพักแล้ว

"สวัสดีครับ...."

-....หึ...พูดซะสุภาพเลยนะ....-

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูมาตามสาย

แต่จำไม่ได้ว่าใคร....

"โทรผิดหรือเปล่าครับ?...."

- ...หึ...สมแล้วที่เป็นมรึง...คงลืมไปหมดแล้วสินะ ว่าเพื่อนในอดีตของมรึงมีใครบ้าง!!!!...-

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อฉุดคิดสิ่งใดขึ้นได้ นึกถึงเพื่อนร่วมงานในครั้งตอนประถม5

เพื่อนที่ทำงานร่วมกันตอนอยู่ที่ผับนั้น....

ไม่สิ...ต้องเรียกว่าเป็นรุ่นพี่สิ....

"พี่...อ...อิน..."

-...ก็จำกันได้นิ....เป็นไง ได้ใหม่แล้วลืมเก่าล่ะสิ....สันดานมรึงมันเป็นแบบนี้เอง!!!...-

"หมายถึงใคร...."

น้ำเสียงทุ้มต่ำแค่นถาม อีกฝ่ายส่งเสียงขบขันมาแทนคำตอบก่อนจะเอ่ยวาจาเหี้ยม

-.... กรูอยากเจอมรึง เดี๋ยวจะส่งที่อยู่ไปให้.....รีบมาล่ะถ้าอยากได้แฟนกับเพื่อนมรึงคืน... -

"เดี๋ยว!!..."

-...ตู๊ด...ตู๊ด...-

เด็กหนุ่มนิ่งค้างไป ภายในสมองว่างเปล่ารู้สึกมืดแปดด้านไปเสียหมด สักพักโทรศัพท์ในมือก็สั่นอีกครั้ง เขายกขึ้นมองดูข้อความในนั้นก่อนจะก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางออกของโรงเรียน

...................................................

.................................

ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งท้องนภาให้ค่อยๆ ถูกราตรีครอบครองช้าๆ....

วันนี้เป็นเหมือนวันอื่นๆ ที่คนหน้าหงิกมักจะมุ่งเดินไม่สนใจคนรอบข้าง ไม่คิดจะสนใจคำลาและเสียงก่อกวนจากคนเหล่านั้น เป็นเหมือนปกติทุกๆ วัน

ยกเว้นความว้าวุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้อากัปกิริยานิ่งเฉย และเงาร่างของนกน้อยนามAva....

รวินท์พยายามรักษาท่าทางให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้อยากจะวิ่งไปถึงที่หมายให้เร็วที่สุด แต่การทำแบบนั้นคงไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ และคงจะน่าสงสัยในสายตาของคนอื่นๆ เด็กหนุ่มก้าวขาให้ยาวและเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ พลางคิดว่าควรจะรับมือกับเหตุการณ์เช่นนี้อย่างไรและใครที่ถูกจับไป....

แฟนกับเพื่อน....

เคยมีตอนไหน -*-....

แต่ยังไงก็ต้องไป....

แจ้งตำรวจ?....

หึ....จะเชื่อเร้อ....

ไม่ได้ๆ เรื่องนั้นช่างมันก่อน.....ถ้าให้เดา....

ก็ไม่ยากเท่าไหร่.....

มือถือเครื่องเดิมสั่น วินด์ล้วงมือเอาไปหยิบออกมาดูข้อความภาพที่ถูกส่งมา ภาพที่เป็นสิ่งยืนยันว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง

ลัลน์ลลิต รุ้งสกุล.....กรวิทย์ ไกลปืนเที่ยง....

มือแกร่งกำแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมา พยายามสงบอารมณ์โทสะที่กำลังพลุกพล่าน คิดหาทางรับมืออย่างมีสติที่สุดเพราะฟังจากน้ำเสียงและภาพถ่ายที่ส่งมาทำให้เขาพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น

จริงๆ จากนิสัยเดิมที่พอจะจำได้ด้วย....

นิสัยเสียยังไงก็ยังเป็นแบบนั้น....

คนเอาแต่ใจ....

"นี้มันรูปอะไร!!!"

วินด์สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตวาดลั่นก่อนจะถูกกระชากคอเสื้อ ใบหน้าคมแปรเป็นนิ่งเรียบอย่างฉับพลัน สบมองคนที่กำลังทำหน้าดุขู่คาดคั่นเอาความจากตัวเขา

ตะโกนโหวกเหวกแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอกไอ้บ้า -*-.....

"นิมมาน ศาสตราวัฒน์..."

"ตอบมาสิวะ!!!"

เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดอย่างขัดใจก่อนจะตะปบมือคว้ามืออีกฝ่ายที่ขย้ำคอเสื้อของตนออกแล้วบิดไปอีกทาง

"แก!!"

"อยู่เงียบๆ แล้วฟัง...."

น้ำเสียงนิ่งๆ กับแววตาจ้องมองมาพอจะทำให้นิมมานสงบลงบ้าง คนสองบุคลิกสะบัดมือออกสบตามองรอฟังคำตอบอย่างไม่พอใจ

"ตอนนี้ ลัลน์ลลิต ถูกใครบางคนที่เคยรู้จักกับผมลักพาตัวไป...."

"หึ....ไปสร้างศัตรูไว้เยอะล่ะสิท่า...."

"หุบปากแล้วฟังต่อครับ...ไอตอ...กรวิทย์ก็ถูกพาตัวไปด้วย คิดว่าตอนนี้น่าจะยังปลอดภัยอย่างที่เห็นในรูป"

"แล้ว?"

"ผมจะไปช่วย...."

"ฉันไปด้วย"

"ใครห้ามล่ะครับ"

ว่าจบทั้งคู่ก็เดินต่อไปเร็วๆ พยายามไม่เป็นที่สังเกตของผู้อื่นก่อนจะออกนอกโรงเรียนไป

พร้อมกับเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของใครหลายๆ คนในบริเวณรอบข้าง

"เกือบจะต้องวิ่งไปห้ามทัพแล้วไง..."

ธีพูดแบบหน่ายๆ หันไปมองเพื่อนหลายคนในสนามฟุตบอลที่ทำหน้าปลงๆ กับเหตุการณ์เมื่อครู่

"อย่างน้อยวินด์ก็เปิดใจกับกี้กี้แหละนะ"

ไทยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางสายตาไม่เห็นด้วยของใครหลายๆ คน

....เมื่อกี้เรียกว่าเปิดใจ?......

"แต่มีอะไรแปลกๆ อยู่นะ..."

"แปลกอะไรเหรอภูมิ?"

หนุ่มเนิร์ดตัวโย่งถามเพื่อนร่างหมีที่ยืนอยู่นอกเส้นกำลังส่งบอลให้ทีมของตน....ถ้าไม่มีสองหน่อนั่นมาขวางอ่านะ...

"ไม่เห็นAva...ปกติจะเห็นอยู่กับวินด์ตลอดนิ"

"อ๋อ....ถ้าเจ้านกสีเหลืองนั่นนะเหรอ เมื่อกี้เห็นครูปราบอุ้มเข้ามาน่ะ"

ไผ่ตอบเท่าที่ตนสังเกตเห็นตอนกำลังเตะบอลกับเพื่อนๆ ถึงจะสงสัยอยู่ไม่น้อยเพราะดูๆ แล้วครูปราบไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับนกสีเหลืองเท่าไหร่ แต่ที่เห็นก็คือครูปราบที่เดินออกนอกโรงเรียนไปแล้วกลับเข้ามาในโรงเรียนพร้อมเจ้านกน้อยนั่น...

แปลก....

"อ้าว....วินด์จะทิ้งAvaแล้วกลับไปก่อนเหรอ?"

คำถามที่ดูเหมือนจะไร้คำตอบของหมีภูมิ สร้างความสงสัยให้ใครหลายๆ คนไม่น้อย

ปรเมศที่นั่งดูการแข่งขันอยู่ข้างสนามก็อดที่จะระแคะระแคลงใจอยู่ไม่น้อยเช่นกัน เมื่อครู่ก็ไม่ได้คิดจะสนใจอะไรมากมายแต่ฟังจากบทสนทนาของเพื่อนๆ แล้วมันก็แปลกจริงๆ อย่างที่ไผ่คิด

....คึหึหึหึ.....เกิดเรื่องอีกแล้วเหรอครับ....

...........................................................................

....................................................

................................

กาลเวลาร่วงเลยไปจนท้องฟ้ากลายเป็นสีฟ้าเข้ม กัมปนาทวิ่งลงมาจากอาคารเรียนหลังจากที่ทำเวรแทนเพื่อน(?)หน้าหงิกเสร็จแล้ว เหตุที่ทำให้เป็นเช่นนั้นก็คงไม่พ้นการโดนเวรครั้งแรกของนายรวินท์ จริงๆ แล้วมันคงจะไม่เป็นเรื่องร้ายแรงหากวันนี้ไม่ใช่เวรของแพตตี้....

ก่อนที่โรงเรียนจะต้องเปลี่ยนหน้าต่างใหม่ให้ห้อง ม.4/1 สาวสับปะรดก็อาสาช่วยเวรแทนส่วนของคนโดดเวร ทำให้บรรยากาศในห้องสงบลง ซึ่งเธอก็ไม่ได้มีธุระอะไรเร่งด่วนจึงไม่มีปัญหา...

....แต่บูมต้องตักเตือนวินด์หน่อยแล้วว่าการไม่รับผิดชอบในหน้าที่มันไม่ดี!!....

"มาแล้วค่ะ^^"

เด็กสาวเอ่ยกับหมอผีหนุ่มที่ยืนคอยอยู่ ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถฟอร์จูนเนอร์สีดำของบูมเพื่อเดินทางกลับบ้าน แต่ระหว่างนั้นเอง

"พี่ธูปๆ ..."

ธุปหันไปมองเทียนที่ลอยมานั่งลงบนเบาะข้างๆ สีหน้าเป็นกังวลของน้องสาวทำให้คนเป็นพี่อดสงสัยไม่ได้แต่เขาเลือกที่จะฟังจากปากน้องสาวมากกว่าถามออกไป

"มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอปู่เจ้าที่เข้ามาให้โรงเรียน.....แล้วผู้หญิงคนนั้นมีAvaอยู่บนบ่าด้วยค่ะ...."

ผีน้อยพยายามกดเสียงของตนให้เบาที่สุดแต่รู้สึกว่ากัมปนาทจะประสาทสัมผัสไวอยู่ไม่น้อย บูมเอ่ยถามพร้อมกับหันไปหาพี่น้องวิญญรักษา

"Avaอยู่ไหนเหรอคะ?...แล้ววินด์อยู่ด้วยหรือเปล่าคะ?"

TBC.......

สรุป(ไม่ขี้เกียจ...)

1.  ปอจะเอาอาว่าไปคืนวินด์แต่ไม่เจอแล้วบังเอิญเห็นฟองคลื่นถูกคนกลุ่มหนึ่งจับตัวไปเลยโดนลูกหลง

2. วินด์ได้รับสารจากคนร้าย บังเอิญเจอกี้2 เลยตามกันไปช่วย

3. ไผ่เห็นครูปราบอุ้มอาว่ากลับเข้ามาในโรงเรียนเลยสงสัย ภูก็สงสัยด้วย

4. บูมทำเวรแทนวินด์เลยกลับเย็นหน่อย แล้วได้ยินที่น้องเทียนพูดกับธูปตอนกำลังจะกลับบ้าน

สุดท้ายเชิญท้วงติงคาแรคเตอร์ของลูกๆ ได้เลยนะฮะ เจอคำผิดก็แก้ให้ด้วยนะฮะ^^