[CS]MS...ความรู้สึกของผม(3)
posted on 05 Apr 2009 12:56 by bloodrabbit|
ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้ ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^
|
|
---------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------
Time line...: 22/01/2551
....................................................................
ฉันกำลังวิ่ง....
วิ่งเพื่ออะไรฉันก็ไม่รู้....
รู้เพียงแค่ว่าพอเห็นภาพวินด์กับปอที่เหมือนกับเคยเห็นในภาพยนตร์สักเรื่อง....
ความรู้สึกที่เหมือนกับฉันกำลังไปขัดจังหวะอะไรบางอย่าง....
มารู้ตัวอีกทีฉันก็กำลังวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต.....
....ว่าแต่วินด์กับปอกำลังทำอะไรกันนะ???....
"นี่...." เสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหน้า ทำเอาฉันชะงักฝีเท้าหยุดกะทันหันส่งผลให้ร่างกายเซเสียการทรงตัว
"อ๊ะ!" ฉันหลับตาแน่นเมื่อเห็นว่าหน้ากำลังทิ่มลงกับพื้น แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกโอบ....
ฉันลืมตาขึ้น มองลำแขนแกร่งที่เอื้อมมารับตัวฉันก่อนที่จะล้มกระแทกพื้น เงยหน้าขึ้นมองให้หน้าของวินด์ซึ่งดูจะตกใจไม่ต่างจากฉัน
แต่ที่น่าตกใจกว่านั้น.... ฉันกำลังอยู่ในอ้อมกอด....ของ.... ผู้ชาย....
ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวด้วยความเขินอายพอๆ กับเขาที่รีบปล่อยมือจากฉันโดยทันที ฉันก้าวถอยห่างจากเขาอย่างลืมตัว ภายในหัวว่างเปล่าคิดสิ่งใดไม่ออกทั้งนั้น
บรรยากาศอึดอัดที่ขว้างกั้นระหว่างเราสองคน มันทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก....
------------------------------------------------------------------- "ทำอะไรของแกน่ะ!!!" เสียงเหี้ยมตวาดลั่น เรียกคนทั้งทั้งคู่ให้หันไปมอง ใบหน้าคมขาวแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบเมื่อเห็นว่าใครมาแทรกบรรยากาศเมื่อครู่ ผิดกับเด็กสาวร่างเล็กที่ดูเหมือนใบหน้าของเธอจะซีดลงไปกว่าระดับปกติ นิมมาน ศาสตราวัฒน์ก้าวเดินเข้าใกล้ก่อนจะหันใบหน้าดุมาทางเด็กหนุ่มอีกคน
ความโกรธลุกขึ้นภายในใจของนิมมาน ภาพเมื่อครู่ยังติดตายากที่จะลบออกไป หึง....หวง....
มันชัดเจนในความรู้สึกของเขายิ่งนัก.... ชัดเจน...จนแทบทนไม่ไหว....
สองมือกำแน่น เมื่ออีกฝ่ายจองมองกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่มีแว่วสงสัยอย่างตอนก่อนหน้า มีเพียงความนิ่งสงบที่มองมาอย่างท้าทาย.....
แกเองก็ชัดเจนแล้วเหมือนกันสินะ....
"เรื่องของผม...." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบราวกับผิวหน้าที่นิ่งสงบพอๆ กับแววตาที่สะท้อนอยู่ภายในดวงตาสีนิลคู่นั้น นิ่งเสียจนยากที่จะคาดเดา
หากนิมมานรู้ดี.... "แกกับฉัน..." "สู้กันแฟร์ๆ ยุติธรรม ตกลงไหม"
แกพร้อมแล้วสินะ....
"บังเอิญจังว่ะ...." ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลี่ลง แสยะยิ้มก่อนจะเอ่ย
"ว่าเรื่องของแก...มันเกี่ยวกับเรื่องของฉัน" เด็กสาวมองเพื่อนร่วมห้องทั้งสองอย่างหวาดๆ เธอรู้ว่าสองคนนี้ดูแล้วคงจะไม่ชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่...
แต่บรรยากาศอึมครึมแบบนี้... มันแย่กว่าที่เธอคิดอีกนะ!!!.....
"ในเมื่อมันเป็นแค่ความบังเอิญ...." รวินท์เอ่ยถามอย่างสงบ ดวงตาสีนิลเหลือบมองตามการเคลื่อนกายของนิมมานที่ตอนนี้กำลังหยุดยืนประจันหน้ากับเขา รอยยิ้มจางๆ กระตุกบนใบหน้านิ่งสงบ ยิ้มที่แสนจะปกติหากไม่ได้อยู่บนใบหน้าของคนที่ทำหน้าหงิกตลอดเวลา ยิ้มที่กระตุกอารมณ์โทสะอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี....
"ผมก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องตอบคำถามนั้น"
กี้กี้ขบกรามแน่น ใบหน้าคมแสดงรอยเกรี้ยวกราดอย่างชัดเจน แค่นยิ้มเหี้ยมบนใบหน้าก่อนจะเอ่ยวาจาโต้ตอบ
"ปากดีนักนะแก" สิ้นเสียงเหี้ยม หมัดหนักๆ ก็พุ่งตรงเข้าหาเด็กหนุ่มตรงหน้า ท่ามกลางความตกตะลึงระคนมึนงงของเด็กสาวร่างเล็ก
รวินท์เพียงเอียงใบหน้าหลบ หากนิมมานยังไม่ลดละพุ่งหมัดตรงอีกข้างเข้าหาหมายจะแลกกับอีกฝ่ายที่สวนกำปั้นมาเช่นกัน
"หยุดนะ!!" สองหนุ่มชะงักกึกหันขวับมองต้นตอเสียงสั้นกลัว เด็กสาวสะดุ้งร่างกายสั้นเทาราวกับอยู่ในบรรยากาศที่หนาวเหน็บ หยดน้ำใสๆ ซึมคลอเออล้นดวงตากลมโตก่อนจะรินไหลผ่านพ่วงแก้มนวล
บรรยากาศอึมครึมหายวับไปในพริบตา เด็กหนุ่มทั้งสองลดมือลงนิ่งค้างไป สมองว่างเปล่านึกกระทำสิ่งใดไม่ออก
วินดเสใบหน้าไปทางอื่นก่อนจะก้าวเดินหนีจากไปทางเดิม ทิ้งให้อีกหนึ่งหนุ่มอยู่ทำอะไรไม่ถูก กับหนึ่งสาวที่กำลังสั้นกลัวร่ำไห้ด้วยความตกใจ
ใจแกร่งอ่อนยวบร่วงหล่นไปกองอยู่ที่คาตุ่ม เพียงแค่เห็นหยดน้ำไหลรินผ่านดวงตาคู่นั้น ไม่อาจจะทนมองได้.... ยิ่งสำนึกได้ว่าต้นเหตุของทั้งหมดคือ ตนเอง....
แต่สิ่งอื่นที่กำให้รู้สึกผิดขนาดนี้.... ผิดจนแทบคลั่งและทนไม่ได้....
ตัวผมเองเพิ่งจะสำนึกได้ไม่นาน....
ทุกครั้งที่เฝ้ามองหา..... ทุกครั้งที่สองเท้าพากายเข้าใกล้... ทุกครั้งที่ห่างตาใจเฝ้าคำนึง.....
ทุกครั้งที่เจอ ใจยิ่งตอกย้ำ.... ถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน และอย่างไร....
และไม่รู้ว่า.... จะดำเนินต่อไปยังไงด้วยซ้ำ.....
TBC..........
ขี้เกียจสรุป(อีกแล้ว)~ เอาเป็นว่าอ่านไม่เข้าใจยังไงเดี๋ยวจะมาสรุปอีกรอบแล้วกันฮะ- -" |
หายใจหายคอไม่ทัน มาสั้นๆ แต่กระซวกไตกันเลยทีเดียวอ่ะพี่รุย ตั้งตัวไม่ติด มันรุนแรงจริงๆ ล่ะเห้อชายหนุ่ม มิหนำยังเป็นชายหนุ่ม...เอ่อ..อย่างกี้สองและวินด์ 555
โอยยย วินด์จะไปไหน แล้วทำไมกีีกี้ดูเหมือนจะเป็นพระเอกของตอนนี้...ขอร้องล่ะ ช่วยทำให้กระจ่างที๊~!!!
พาร์ทนี้กี้เอาใจไปเต็มๆ...รู้สึกว่ากี้เป็นกี้ ชอบมาก โดยเฉพาะอีประโยค บังเอิญจังว่ะ แบบว่า กรี๊ดดดด นิมม๊านนนนนน
ดูท่าพี่รุยจะมีความสามารถพิเศษในการเขียนหนุ่มซึน(ซึ่งปกติก็เท่โดยธรรมชาติ)อยู่แล้วให้ออกมาเท่เข้าไปใหญ่นะเนี่ย ไหนจะวินด์ ไหนจะกี้
จินตนาการเห็นฉากมันสองคนยืนประจันหน้ากันแล้วอยากเป็นฟองคลื้นนนนนน อ๊ากกกกก
ต่อไวๆ เลยนะคะ วินด์ไปไหน แล้วปอเป็นไง?(ฮา)
แล้วกี้กับฟองคลื่นจะเป็นไง อยากรู้ไปหมดแล้วเนี่ย
*คารวะพาร์ทนี้สามจอก*
#1 By ★W. kaleido on 2009-04-05 13:13