ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

เพื่อความไม่งง อ่านอันนี้ก่อนงับ>> [CS]EV...งานปีใหม่

-------------------------------------------------------------------------------

ผมมองบรรยากาศคึกคักภายในงาน มองผู้คนทั้งคุ้นหน้าแล้วไม่คุ้นที่กำลังพูดคุยกันสนุกสนาน ร้องรำฮัมเพลงตามภาษาคนมางานเลี้ยงปกติ

ที่แปลกก็คงจะเป็นผม...

และเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ....

ตั้งแต่ที่เธอกับผมย่างก้าวเข้ามาในงาน มีคนเข้ามาพูดคุยกับเธอแล้วลาจากไป ผมรู้สึกถึงสายตาเกรงๆ ที่ส่งมายามเมื่อมีคนชวนเธอไปที่อื่น และเสียงเล็กๆ สั่นๆ นั่นก็เอ่ยปฏิเสธ

เกรงใจกัน....

หรืออะไร?....

เธอยังคงทอดสายตามองไปตามบรรยากาศในงาน แววตาที่สะท้อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้นทำให้ผมหงุดหงิด

ถ้าอยากไปหาเจ้าพวกนั้นก็ไปสิ....

ผมไม่ได้บอกให้ยืนข้างๆ กันตลอดสักหน่อย....

"อยากทำอะไรก็ทำสิ"

เธอสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงผม ความรู้สึกของผมตอนนี้...อยากให้เธอเลิกกลัวผมซะที

ใช่....ไม่งั้นคงคุยกันไม่รู้เรื่อง....

สินะ....

---------------------------------------------------------

"อยากทำอะไรก็ทำสิ"

ฉันสะดุ้งเมื่อจู่ๆ เสียงดุๆ แข็งๆ ดังแทรกขึ้นมา

ดุ....จนน่ากลัว....

ฉันรู้...ว่าตัวฉันกำลังสั่น ยิ่งสายตาแข็งกร้าวจากดวงตาคู่นั้นมองมาที่ฉัน ร่างกายก็ยิ่งสั่น

จนไม่อาจจะควบคุมได้....

ผู้ชายคนนี้....น่ากลัว....

ฉันถอยไปข้างหลังช้าๆ เมื่อเขาถอนหายใจออกมา

เขาคงรำคาญฉันมากแน่ๆ...

"โอเค....ผมขอโทษ"

เอ๋.....

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างลืมตัว สีหน้าของเขาคายความดุลงไปมาก

มากเสียจน...

ไม่เหมือนกับเขาที่ฉันเคยเห็น....

"เธอไม่ต้องกังวลอะไรเกี่ยวกับผม...ไปสนุกกับพวกเขาเถอะครับ"

น้ำเสียงทุ้มฟังดูนุ่มนวลอ่อนโยน ไม่ดุและแข็งกระด้าง รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏขึ้นทำให้บรรยากาศรอบตัวของคนๆ นี้ แตกต่างจากแต่ก่อนโดยสิ้นเชิง

ฉันรู้สึกแปลกใจจนไม่อาจจะเอ่ยสิ่งใด ไม่แม้แต่จะขยับกายไปไหน

แม้แต่ร่างกาย....

หยุดสั่นไปตอนไหนฉันยังไม่รู้เลย....

ไม่รู้ว่าฉันจ้องมองเขานานมากแค่ไหน จนกระทั่งฝ่ามืออุ่นวางลงบนศีรษะของฉัน ร่างกายสะดุ้งอีกครั้งด้วยความตกใจราวกับตื่นจากภวังค์ รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวอย่างไร้สาเหตุจนต้องก้มหน้าลง

"อย่างที่ผมเคยพูดไปแล้ว....ตอนกีฬาสีน่ะ.....เธอมีเพื่อนที่อยากสนุกด้วยตอนนี้ อย่ากังวลเกี่ยวกับผมจนหมดสนุกเลยครับ"

เขากำลังทำฉันสับสน....

แต่ว่าน้ำเสียงนี้....รอยยิ้มนี้....ความอบอุ่นนี้....

มันคือความจริง.....

เขาเลื่อนมือออกไป ทิ้งลงข้างลำตัว ก่อนจะหันใบหน้าไปทางสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา แววตานิ่งๆ ไร้ซึ่งแววใดๆ

แปลกที่ฉันไม่รู้สึกประหม่า....ทั้งๆ ที่กำลังถูกจับจ้อง....

แปลกที่ไม่อาจละสายตาออกจากคนตรงหน้า....

ราวกับต้องมนต์สะกด...

เหมือนตอนที่นั่งดูหนังในโรงภาพยนตร์....

ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร รู้ตัวอีกทีก็อยู่ท่ามกลางเพื่อนที่ฉันสนิท ร่วมสนุกกับเพื่อนๆ และกิจกรรมที่พวกอินทรีเป็นคนจัด

ฉันได้ยิ้ม...ได้หัวเราะ....

ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ...

ส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่เพิ่งดูกันมานั่นแหละ~....

-----------------------------------------------

ผมถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเธอเดินจากไป มันน่าแปลกอยู่ไม่น้อย สิ่งที่ผมทำไปมันก็คล้ายๆ กับที่เคยแสร้งกระทำตอนประถม

แต่กลับไม่เหนื่อยเหมือนตอนนั้น...

และผมรู้....

ว่ามันยังติดอยู่บนหน้าของผมอยู่.....

ผมยกมือขึ้นกุมที่ใบหน้า ปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะคายมือออก

และน่าแปลก...

ที่การทำสีหน้าปกติ....

กลับเป็นเรื่องที่เหนื่อยมากเหลือเกิน...

..............................................................

.....................................

...........................

.............

"วินด์ครับ...."

"ฮือ....."

เปลือกตาบางปรือขึ้นก่อนจะลืมขึ้นเต็มตาเมื่อรับรู้ถึงเงาที่ทาบทับอยู่และที่สำคัญ....

ใบหน้าสวยของคนตอแหลอยู่ห่างกับเขาไม่ถึงคืบ...

ดวงตาคู่คมหลี่ลง ส่งแววตาดุๆ ไปให้คนที่ยังคงหัวเราะคิกคักหากยังไม่ยอมถอยใบหน้าสวยๆ ชวนถีบออกไป

"ไปไกลๆ"

"ผมอยากมองหน้าวินด์นิครับ~"

"ไม่ได้ถาม..."

"แต่ผมอยากตอบ^^"

"แต่ฉันไม่อยากรู้-*-"

จบวาจาดุ ใบหน้าสวยก็แสร้งสลดลงเต็มอัตรา รอยหงิกเพิ่มขึ้นบนใบหน้าคมก่อนจะเอ่ยปากต่อ

"ยัยนั่น บอกให้มาทำอะไร?"

รอยยิ้มหวานแย้มขึ้นโดยทันที ทรุดกายนั่งลงข้างๆ ร่างสูง มือบางลูบขนสีเหลืองนุ่มของเจ้านกน้อยที่ล่อนลงม้ากาะที่บ่าเล็กก่อนจะเอ่ยโต้ตอบ

"การที่ผมอยากอยู่ใกล้ๆ วินด์....."

รอยยิ้มบนใบหน้าขาวซีดเจือลง ดวงตาคู่งามปรายตามองคนตัวสูงกว่าข้างๆ

"จำเป็นต้องรอ 'ฟ้า' มาบัญชาเหรอครับ?"

น้ำเสียงนุ่มเอ่ยอย่างแช่มช้า นัยน์ตาสีไพลินที่มองสบมาราวกับกำลังเค้นถามอย่างกลั่นแกล้ง รอยยิ้มหวานจางๆ ที่แย้มบานราวกับกำลังเยาะเย้ยอย่างท้าทาย

"ไอ้ตอแหล...."

"ผมขอรับเป็นคำชมนะครับ^^"

ใบหน้าหงิกยิ่งหงิกกว่าเดิม แต่คนหน้าสวยก็ยังคงลอยหน้าลอยตาเล่นกับเจ้านกอ้วนต่อไป ทั้งคู่ทิ้งบรรยากาศให้ตกอยู่ในความเงียบอยู่นานสองนาน ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนหน้าดุ

มองดวงตาคู่คมที่กำลังทอดมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย

กรวิทย์เหลือบสายตามองหา ‘ยัยนั่น' ของรวินท์ที่กำลังแอบอยู่ ฟ้าเทียนเงยหน้าขึ้นจากสมุดม่วง แย้มยิ้มหวานสยองตอบกลับ ปอหลับตาลงก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ รอยยิ้มแย้มขึ้นอีกครั้ง

"งั้นผม...ขอตัวก่อนนะครับ"

ว่าแล้วก็ยันกายขึ้น อาว่ากระพือปีกบินขึ้นเหนือคนทั้งคู่ ลูกปัดสีดำสนิทจ้องมองการกระทำของคนเบื้องล่าง

คนตัวสูงกว่าไม่มีแม้แต่จะหันมามอง ไม่มีการเอ่ยวาจาขับไล่ไสส่งเฉกเช่นทุกครั้งที่ถูกก่อกวน ยังคงจ้องมองเมฆาปุยนุ่นที่ลอยเคว้งคว้างอยู่บนนภากว้างใหญ่

ตั้งใจจะเมินกันเหรอครับ?.....

รอยยิ้มแสยะแย้มขึ้นบนใบหน้าสวยโดยฉับพลัน

คนอย่างกรวิทย์....ไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกเมิน....

ไม่ว่าจะเจตนา....หรือไม่....

....ก็ตาม.....

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ กายสูงลุกขึ้นพร้อมกับที่ลำแขนแกร่งโอบคว้าร่างเล็กที่กำลังล้มลงไว้ได้ทันท่วงที

"ทำบ้าอะไรน่ะ?!!!"

เสียงดุตะคอกใส่ แววตาโกรธเคืองลุกขึ้นภายในนัยน์ตาสีนิล เพราะถึงจะเป็นเวลาเพียงชั่วพริบตา แต่ตัวเขาเองก็เห็นมันอย่างชัดเจน

ว่าไอ้ตอแหลนี้ขัดขาตัวเองล้ม....

รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย ร่างเล็กค่อยๆ ทรงกายยืนพลางเอ่ยวาจา

"แล้ววินด์รับทำไมล่ะครับ?"

คำถามนั้นทำเอารวินท์ถึงกับชะงักไป ใบหน้าคมหงิกงอเป็นปกติ หากภายในใจนั้นกลับกำลังสับสนอย่างประหลาด

เพราะเมื่อลองมองย้อนไปแล้ว....

ที่เคยเอ่ยปากลั่นวาจาว่าไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง...แต่การกระทำของตนกลับตรงข้าม....

รู้สึกร่างกายหนักราวกับกำลังจมลงในมหาสมุทร   ทุกๆ อย่างหยุดนิ่ง

นิ่งจนคิดว่าบางอย่างกำลังกลั่นแกล้ง....

ให้ยอมรับสิ่งที่เขาเลี่ยงมาโดยตลอด....

ให้ยอมรับสิ่งที่เขาผลักไสให้ไกลจากตัวเอง....

ให้ยอมรับว่าถึงจะผลักไสยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จ....

กรวิทย์จ้องมองอีกฝ่ายที่เงียบไปได้สักพัก ฝ่ามือบางวาดผ่านใบหน้าคม

ผ่านไป ผ่านมา

จนจู่ๆ มือเล็กก็ถูกคว้าไว้เสียดื้อๆ ดวงตาสีนิลสบจ้องดวงาสีไพลิน

"ฉัน...."

"ครับ?..."

"ฉันน่ะ....."

-โครม!!-

ทั้งคู่ชะงัก ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงรบกวน ฟองคลื่นสะดุ้งขึ้นสุดกายยืนสั่นอยู่ท่ามกลางข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น วินด์ละมือออกจากมือของปอแทบจะทันที ยังไม่ทันที่จะได้อธิบายภาพที่เธอเห็น สาวเจ้าก็ก้มหน้าลง

"ขะ....ขอโทษ...."

น้ำเสียงสั่นเครือดังแผ่วเบาก่อนที่เด็กสาวจะรีบวิ่งออกไปจากบริเวณ วินด์สบถออกพร้อมกับวิ่งตามไปทันที ทิ้งให้ดวงตาสีไพลินทอดมองตามอย่างมึนงงและขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

สรุปแล้ว....

ผมถูกเมินสินะ....

รอยยิ้มกว้างแสยะขึ้น มือเล็กยกรับน้ำหนักของเจ้านกอ้วนที่ล่อนลงมาเกาะพอดี

"จะลงบัญชีไว้ก่อนแล้วกันครับ"

 TBC......

ขี้เกียจสรุป= ="

(ถ้าอ่านแล้วงงเด๋วค่อยมาเขียนอีกทีนะงับ= =""")