ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

 กรุณาอ่าน>>>

[Cubic School] MS - "ความเข้าใจ"

ก่อนรับชม^^

--------------------------------------------------------------------

"ไม่ดาดฟ้า ก็สวนพฤกษศาสตร์....ปลีกวิเวกจริงๆ เลยนะครับ"

น้ำเสียงนุ่มแว่วมากระทบโสตประสาท เรียกเปลือกตาบางให้ลืมขึ้นจากนิทรา   ดวงตาสีนิลเหลือบมองคนตัวเล็กกว่านั่งลงบนพื้นหญ้าข้างๆ ตน  มือขาวเรียวยกขึ้นลูบขนสีเหลืองอ่อนของเจ้านกน้อยที่เกาะอยู่ที่มืออีกข้าง  ศีรษะเล็กเอียงซบคลอเคลียกับฝ่ามือนั้นอย่างออดอ้อน

"ถ้าจะมาคืนอาว่า ก็รีบๆ คืนแล้วรีบๆ ไสหัวไปซะ"

วินด์ยันตัวขึ้นจากพื้นหญ้าสีเขียว สบตากับนัยน์ตาสีไพลินที่จ้องมองอยู่ก่อน มือใหญ่เอื้อมเข้าไปหาสัตว์เลี้ยงตัวน้อย แต่คนตัวเล็กกลับเลื่อนมือหนี  ยกยิ้มอย่างเย้ยหยันก่อนจะเอ่ยวาจาเสียงใส

"ผมไม่ได้บอกว่าจะมาคืนอาว่าให้.....แค่อยากมาเล่นกับเค้าในที่สงบๆ เงียบๆ จริงมั้ยครับอาว่า^^"

สิ้นเสียงเจ้านกน้อยก็ขานเสียงรับตอบราวกับเตี้ยมกันมาดิบดี  สร้างรอยหงิกเพิ่มขึ้นบนใบหน้าของคนหน้าดุ

"อยากเล่นนักก็ไปเล่นที่อื่น-*-"

"ก็ใครล่ะครับ ที่ก่อเรื่องจน ผอ. ปิดดาดฟ้าไม่ให้นักเรียนขึ้นไปใช้  ไม่งั้นผมก็คงจะไปเล่นกับอาว่าบนนั้นแล้ว.....ก็คงจะไม่มากวนคุณ...."

เด็กหนุ่มหน้าสวยเอ่ยอย่างลอยหน้าลอยตา รอยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อรู้ว่าคำพูดของตนแทงได้ตรงจุดพอดี  เสียงสบถเบาๆ จากอีกฝ่ายแว่วมาให้ได้ยินก่อนที่คนตัวสูงกว่าจะลุกขึ้นยืน   บิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะหันใบหน้ามาเพียงเสี้ยวเดียว

"อยากขึ้นเรียนสายก็เชิญ...."

เอ่ยจบใบหน้าคมดุก็หันควับกลับไป สองขายาวก้าวเดินออกไปโดยไม่รอคนตัวเล็กกว่าที่กำลังลุกขึ้นเดินตาม  รอยยิ้มบางๆ แย้มขึ้นบนใบหน้าสวยก่อนจะเดินตามคนที่.....ทิ้งจังหวะรอให้เค้าเดินไล่จนทัน....

--------------------------------------------------------------------------------------

เสียงเซ่งแซ่ดังลอดออกมาจากประตูที่เปิดกว้าง  คำพูดจาค่อยๆ ฟังชัดเจนขึ้นเมื่อใกล้จะถึงห้องเรียน

และแล้วหน่วยข่าวกรอง(??)พิเศษของห้องก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปจากอีกทาง สักพักเมื่อเด็กหนุ่มหน้าหงิกเยื้องกายผ่านธรณีประตู

"ครูปราบจะลาออก!!!"

ต้นน้ำโพล่งออกมาหลังจากที่สูดอากาศเข้าไปเต็มปอด สร้างเสียงฮือฮาและคำถามมากมายจากเหล่านักเรียนทั้งหลาย

รวมไปถึงคนที่พึ่งจะเดินเข้ามาด้วย.....

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะม้วนเป็นเกลียวได้  สองหูตั้งใจฟังคำพูดคำถามต่อจากนี้ ดวงตาสีไพลินลอบมองใบหน้าดุที่แลดูเครียดจนหน้าสงสัย

"ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอครับ?"

"หุบปากไปซะ"

คนหน้าดุตอบทันควัน ปอหัวเราะคิกคักเบาๆ ก่อนจะเลือกที่จะเงียบฟังข่าวที่ไม่น่าจะได้กรองในความคิดของเค้า

แต่คนทำหน้าเครียดข้างๆ....ก็ไม่แน่หรอก...........

"เฮ้ย!!  นายหมายความว่าไงต้นน้ำ.....ครูปราบเนี่ยนะจะลาออก ???"

"นั่นสิ...มันจะเป็นไปได้ไง ครูเค้าไม่เห็นจะพูดถึงเรื่องนี้เลยนะ???"

คำถามอีกหลายคำถามถูกเอ่ยขึ้นจนฟังไม่ได้ศัพท์  จนนางพญาประจำห้องทนไม่ไหวกรีดก้องเสียงอันทรงพลังแทรกทุกสรรพเสียง

"ชัทอัพ!!!! วูดยูพลีส หุบปาก กันซักครู่ได้มิ หนกหูว!!!~ อยากโดนพราด้าตบหน้าหันกันชิมิ๊เคอะ~ แย่งกันแหกเม้าท์แบบเนี้ยะจะรู้เรื่องที่พ่อสปายจะเซย์มั้ย?!~ "

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงบ เป็นครั้งแรกที่วินด์นึกขอบคุณน้ำเสียงแสบแก้วหูขึ้นมาตงิดๆ เพราะถ้าคุณเธอไม่ระเบิด เค้าคงจะระเบิดแทน

ต้นน้ำสูบหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวที่ไปได้ยินมา(??)

.......................

.............

....

ข่าวที่ได้ยินมายังแล่นผ่านสมองไม่รู้กี่สิบรอบ รบกวนจนพาร่างกายของเค้ามาถึงรั้วเหล็กสีดำเงาหน้าบ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่ง บ้านที่รายล้อมไปด้วยพืชไม้นานาพันธุ์  มีทั้งที่เค้าเคยเห็นที่บ้านและทั้งไม่เคยเห็นเรียงรายจัดวางอยู่ตามอาณาเขตบ้าน  ผืนหญ้าสีเขียวแทงขึ้นข้างๆ ตามทางคอนกรีต

มองลึกเข้าไปอีกจะเห็นชวนชมสีสดในกระถางดินเผาปากกว้างวางประดับอยู่บนขั้นบันไดคอนกรีตที่ปูด้วยกระเบื้องผิวหยาบสีขุ่น ก่อนจะถึงประตูไม้แกะสลัก

....บรรยายกาศคล้ายที่บ้าน......

สำรวจได้เพียงเท่านั้นสิ่งมีชีวิตสองตัวก็วิ่งตรงมาทางแขกแปลกหน้าพร้อมกับเห่าเสียงดังอยู่ฝั่งตรงข้ามรั้ว  ดวงตาสีนิลเหลือบลงต่ำเห็นสุนัขพันธุ์ทางสองตัวยืนขู่อยู่  ทั้งสองตัวมีหน้าเป็นสุนัขไทยทั้งคู่ต่างกันอยู่ที่สีขนและลักษณะของหางกับหู

ตัวสีขาวหูตูบพับลงหางดาบ ส่วนตัวสีทรายหูตั้ง หางม้วนฟูๆ

สักพักร่างของหญิงวัยกลางคนก็เปิดประตูออกมา  เดินย่างเดินเข้ามาใกล้แขกแปลกตา

"มาหาใครคะ?"

น้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวลถามกับเด็กหนุ่ม   วินด์ปรับสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

"ครูปุณยนันท์ครับ"

"ปราบเหรอจ๊ะ....ไปซื้อกับข้าวเพิ่มน่ะ ประเดี๋ยวคงจะกลับมาแล้วล่ะจ๊ะ มานั่งรอข้างในก่อนสิ^^"

หญิงสาวเอ่ยชวนพร้อมกับเปิดประตูรั้วให้เด็กหนุ่มเดินเข้ามา  วินด์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมก่อนจะก้าวเดินตามเจ้าของบ้านไป  พอรู้ว่าผู้ที่มาเป็นมิตร หมาน้อยสองตัวเดินตามสะบัดหางดุกๆ ราวกับจะชวนเล่น  รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะย่อตัวลงลูบขนบนศีรษะของสัตว์สี่ขาทั้งสอง

"ตัวสีขาวชื่อข้าวปั้น ส่วนสีทรายชื่อหมั่นโถวจ๊ะ^^"

น้ำเสียงเอ็นดูถูกส่งมา  วินด์พยักหน้ารับก่อนจะเรียกชื่อของพวกมันเบาๆ

"ไปหลังบ้านกันเถอะจ๊ะ"

"ครับ"

วินด์ลุกขึ้นก่อนจะเดินตามผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในบ้าน  โดยมีหมาสองตัวเดินกึ่ววิ่งตามไปด้วย

หญิงสาวพาเด็กหนุ่มอ้อมตัวบ้านมาจนถึงสนามหญ้ากว้าง  เดินตัดมาที่ประตูครัวหลังบ้านที่เยื้องกินอาณาเขตพื้นหญ้าเข้ามาคล้ายรูปตัวแอล    เด็กหนุ่มแสดงสีหน้ามึนงงเล็กน้อยจนเจ้าของบ้านสังเกตเห็น  เธอยิ้มให้เด็กที่คาดว่าจะเป็นลูกศิษย์ของลูกชาย

"ขอโทษนะจ๊ะที่ต้องพาเข้าทางหลังบ้าน....พอดีว่าปิ่นพี่สาวของปราบเค้ามีเหตุจำเป็นต้องใช่ห้องนั่งเล่นเป็นห้องส่วนตัวไปก่อนน่ะจ๊ะ"

"ไม่เป็นไรครับ....คุณแม่ของครูปราบไม่ต้องขอโทษก็ได้ครับ ผมแค่สงสัยเท่านั้นเอง"

เธอแย้มยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นอาการลนลานเล็กน้อยของเด็กข้างหลังเมื่อได้ยินคำขอโทษของเธอ  ก่อนจะบิดลูกบิดประตูพาแขกเข้าไปภายในบ้าน

....ครูปราบ.....

....ไหนบอกว่าไปซื้อกับข้าว....

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของเด็กหนุ่มกวาดสายตาผ่านไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอาหาร  หากแต่ที่แปลกไปคงเป็นกิ๊บสีแดงรูปเชอร์รี่บนเส้นผมสีดำขลับซอยสั้น

"ครูปราบ?"

เสียงทุ่มต่ำถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ เรียกคนที่กำลังอยู่ในโลกส่วนตัวให้เงยหน้า  ดวงตาคู่เรียวสีดำมองเด็กหนุ่มและนกน้อยบนไหล่กว้างก่อนจะเบนไปมองมารดาของตน รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นเพียงชั่วขณะไม่ทันที่วินด์จะได้สังเกต เสียงของครูภาษาญี่ปุ่นก็เอ่ยตอบ

"ครับ?"

"ครูไปซื้อกับข้าวมาเพิ่มไม่ใช่เหรอครับ"

วินด์ถามขึ้น ถึงแม้ว่าคำถามมันจะดูผิดไปจากจุดประสงค์ที่เค้ามาไปมากนัก และถึงแม้ว่าเค้าจะเตรียมใจมาไม่มากก็น้อย  แต่ว่า......

"ไปมาแล้ว แล้วก็กลับมาแล้วครับ.....ว่าแต่รวินท์มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?"

มือบางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ มาคั่นหน้ากระดาษที่อ่านค้างไว้  จ้องมองรอคำตอบจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

"คือผม...."

"รวินท์?....มาทำอะไรที่นี่น่ะครับ??..."

เด็กหนุ่มหันควับไปทางต้นเสียงโดยทันที

"ครูปราบ?!"

"ครับ?"

สองเสียงประสานกันก่อนที่เสียงหัวเราะคิกคักจะดังขึ้นจากครูปราบ(??)ตรงโต๊ะอาหาร  ครูปราบตัวจริงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อประติดประต่ออะไรบางอย่างได้  ส่วนลูกศิษย์ตัวน้อยก็เริ่มรู้สึกว่า....

ตัวเองโดนต้มซะเปื่อย.........

"ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ครับ?"

ปราบเปิดบทสนทนาขึ้นเมื่อเห็นหน้าของลูกศิษย์หงิกตามอารมณ์  ระหว่างนั้นก็เดินไปหาพี่สาวที่หยุดหัวเราะไปแล้วแต่ใบหน้ายังคงระบายรอยยิ้มอยู่  วางถุงอาหารร้อนๆ บนโต๊ะก่อนจะหันกลับมาเอาคำตอบจากแขกผู้มาเยือน

"มาเยี่ยม...."

คำคอบห้วนๆ ไร้หางเสียง  ทำเอาครูปราบหน้าเอ๋อไปเล็กน้อย  ส่วนพี่ปิ่นหันไปแอบขำอีกทางเมื่อลูกศิษย์ของน้องชายเหมือนที่เขาเคยพูดถึงไว้ทุกอย่าง

"งั้นผมกลับก็ได้....ฝากขอบคุณแล้วก็สวัสดีแม่ครูด้วยนะครับ"

เด็กหนุ่มว่าพร้อมกลับทำท่าจะไปตามคำพูด  แต่เสียงของเจ้าของบ้านห้ามไว้เสียก่อน

"อ้าว เดี๋ยวก่อนสิครับ"

ครูหนุ่มเดินมาใกล้ลูกศิษย์หัวดื้อที่กำลังจะเดินออกไปโดยไม่แม้จะหันมามองหน้าตน

"ขอโทษที...ผมแค่...ไม่คาดคิดว่า..."

"ขอโทษ....."

ยังไม่ทันทีครูปราบจะเอ่ยจบ เสียงเบาๆราวกับเสียงกระซิบจากคนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ก็ดังขึ้น  ทำเอาครูปราบอึ้งไปไม่น้อย

"ครับ?"

"จะรับไม่รับก็เรื่องของครู....ผมกลับละ"

รอยแดงๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะมีแต่รอยหงิกวูบหนึ่ง  มือแกร่งบิดลูกบิดประตูเตรียมจะเปิดออกไปแต่ผู้เป็นครูเอื้อมมือมาห้ามไว้ก่อน

"เดี๋ยวสิครับ อยู่ๆมาขอโทษแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นน่ะครับ??
คุณไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรอีกหรอกใช่ไหม?"

ลูกศิษย์หัวรั้นหันหน้าดุๆ มามอง

"ครูน่าจะรู้นะครับว่าผมขอโทษเรื่องอะไร"

"ให้พูดกันตามตรง...ไม่รู้เลยครับ"

ครูปราบตอบไปตามความจริง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแต่เมื่อมองรอยงุนงงบนใบหน้าขาวใสนั้นก็พอจะทราบว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก

แล้วก็เริ่มตะหงิดๆ ขึ้นมาว่า.....สิ่งที่ตนเข้าใจ....มันอาจจะผิด......

"ที่ผม...พูดไม่ดี"

ครูปราบทำหน้าเหมือนจะนึกอะไรออกก่อนะจะระบายรอยยิ้มเอ็นดูบนใบหน้าทันที

"เรื่องแค่นั้นเองไม่เป็นไรหรอกครับ ^^"

"แล้วครูจะลาออกทำไม?...."

แม้วินด์ชักจะตะงิดว่าตัวเองอาจจะโดนต้มซะเปื่อยอีกแล้ว แต่เพื่อความแน่ใจก็ขอถามสักหน่อย

ซึ่งคำพูดของลูกศิษย์ที่ถามออกไปก็ทำเอาครูปราบตกอยู่ในสภาวะเอ๋อรับประทานอีกครั้ง

"ผม? ลาออก?"

เด็กหนุ่มสบถออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์เสีย

"ช่างมันเถอะครับ...."

ครูปราบมองหน้าลูกศิษย์ตาปริบๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ
อากัปกิริยานั้นยิ่งสร้างรอยหงิกบนใบหน้าดุ

"ขอบคุณนะครับ"

รอยยิ้มแจ่มใสปรากฏขึ้น

"เท่านี้ผมคงเป็นครูต่อไปได้อีกเป็นสิบปีแล้วล่ะ"

ดวงตาสีนิลเหลือบมองรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เป็นครู  รอยยิ้มจางๆ แย้มขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับแปรเปลี่ยนมาเป็นรอยเครียดทันที

"แต่ว่า...."

" ?"

"พวกวิตกจริตในห้องกำลังเป็นเดือดเป็นร้อนน่ะครับ"

"ดูจะเป็นห่วงครูมาก"

เปลือกตาบางของคนอายุมากกว่ากระพริบสองสามที  ในอกรู้สึกแปลกๆจนไม่รู้จะเอ่ยคำพูดใดออกมา  ใบหน้าของผู้เป็นครูก้มหน้าลงเล็กน้อย  

เด็กหนุ่มที่ลอบมองกิริยาเหล่านั้นกระแอมเสียงเบาๆ

"เอาเถอะ....ผมขอโทษที่มารบกวนนะครับ "

"ขอบคุณนะครับ..."

เด็กหนุ่มไม่เอ่ยตอบอะไรเพียงแค่ยกมือไหว้ให้อาจารย์และพี่สาวก่อนจะก้าวออกไป  แต่ก่อนจะได้ออกไปอีกครั้งครูปราบที่ดูเหมือนจะนึกอะไรได้ก็มาขวางไว้อีกครั้ง

"เอ้อ...ถ้ายังไงผมเดินไปส่ง..."

"ไม่จำเป็น....'กรุณา'อย่าทำให้ใครเป็นห่วงอีกแล้วกันครับ"

"หืม? รวมทั้งคุณด้วย?"

"ทำไมผมต้องห่วงครู?"

"ครับ..ไม่ห่วงเลยครับ บุกมาถึงบ้านผมเนี่ย"

ลูกศิษย์แสนดื้อถึงกับพูดอะไรไม่ออก  ก่อนจะหันหน้าไปอีกทางอย่างหัวเสีย

"ผมแค่....ไม่อยากจะเป็นสาเหตุงี่เง่าให้ใครบางคนลาออกจากงาน"

"ครับๆ ผมจะพยายามเข้าใจแบบนั้น แล้วก็จะไม่ถามก็แล้วกันว่าไปเอาที่อยู่ผมมาจากไหน เพราะงั้นให้ผมเดินออกไปส่งก็แล้วกัน"

ปราบว่าก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดประตูพาแขกออกจากบ้าน

"จะไปส่งทำไมครับ....ผมไม่โดนดักฉุดหรอก"

ปากเอ่ยไปแบบนั้นแต่สองเท้าก็ก้าวเดินออกมาตามเมื่อเห็นเวลาที่เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา

"ผมเป็นห่วงสวัสดิภาพจิ๊กโก๋ปากซอยบ้านผมครับ"

"ครูไปด้วยมันจะลำบากผมซะเปล่าๆ"

"แต่เอว่าดูจะอยากให้ผมพาไปส่งนะครับ"

ครูปราบเอ่ยพลางหันไปหันเจ้านกอ้วนที่บินไปเกาะไหล่ของครูหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  วินด์นิ่งไปสักพักเมื่อได้ยินชื่อ เอว่า มันก็คงจะไม่แปลกอะไร  เพราะไม่มีใครรู้เรื่อง เอว่า ตายไปแล้ว  แต่บางสิ่งมันทำให้บางอย่างจุกติดอยู่ภายในลำคอและลางสังหรณ์บางอย่างที่กรีดร้องเตือน

ว่าบางอย่างกำลังลุกคืบเข้ามาใกล้......

บางอย่างที่.....

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

เสียงเรียกทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งหลุดออกจากพะวัง  ปราบขมวดคิ้วรู้สึกว่าเมื่อกี้เห็นคนตรงหน้าทำหน้าเหมือนกับ.....

"ผมจะได้กลับบ้านไหมครับ?"

"ครับ...."

เมื่อกี้อาจจะตาฝาด....

แต่ก่อนที่สองหนุ่มจะได้เดินออกไป เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"เอาขนมกลับไปด้วยสิจ๊ะ^^"

--------------------------------------------------------------------------------

หากมนุษย์เข้าใจซึ่งกันและกันอย่างถ่องแท้ จะมีหรือความเข้าใจผิด

จะมีหรือความแตกแยก......จะมีหรือความวุ่นวาย......

....จะมีหรือการทรยศหักหลัง.....

คงจะมีแต่ความสงบสุข  รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ.....

แต่เพราะเป็นเช่นนั้น....

มนุษย์จึงเป็นมนุษย์.....

ที่จะไม่มีวันเชื่อใจใครนอกเสียจากตัวเอง.....

ผมเคยคิดแบบนั้น....

แต่ตอนนี้.....

เวลานี้.....

"กลับมาแล้วเหรอครับ^^"

"แกทำอะไร....ไม่กลับบ้าน?"

"พา....ลูกชิ้นปิ้ง มาเดินเล่นครับ"

"โฮ่ง!~"

"มันอ้วนขึ้นนะ-*-"

"ผมว่าแบบนี้กอดได้เต็มไม้เต็มมือดีนะครับ~ ^^"

"หึ  ระวังจะท้องแตกตาย"

"อ่ะ....จะพาลูกชิ้นปิ้งของผมไปไหนครับ"

"พามันกลับบ้านสิ  ดึกขนาดนี้แล้วเดี๋ยวจะโดนจับไปทำลูกชิ้นตามชื่อ"

"คุณเป็นคนตั้งไม่ใช่เหรอครับ"

"แต่ฉันไม่ได้พามันออกมาเดิน"

"เกี่ยวกันไหมครับ?"

"......."

"เอ๋...เมื่อกี้ว่าไงนะครับ"

"ฉันจะกลับบ้าน"

"แล้วจะพาลูกชิ้นปิ้งของผมไปไหน....รอด้วยสิครับ"

.....ขออยู่ในความฝันนี้......

.....ความฝันที่มีพวกเค้าเหล่านี้อยู่.......

.....ขอบคุณครับ......

Fin....

จริงๆ แล้วมันเป็นส่วนหนึ่งของ ซีรี่ย์ ความรู้สึกของผม  แต่พอมาเป็นแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน 555+

เหตุเกิดจากวินด์เข้าใจผิดคิดว่าครูปราบลาออก (และคำพูดของตนคงจะมีส่วน)

ที่อยู่ครูปราบวินด์ได้มาจากไหน...

คงเป็นห้องทะเบียนนั้นแหละ^^

ส่วนวินด์พูดอะไรกับปอ...

ไม่บอก โฮะๆ~

(*เผ่นนนนนนน)