ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

  กรุณาอ่าน [CS] Side Story : คนสามคน ก่อนนะค่ะ^^

---------------------------------------------------------------------------------------- 

แก้โครงสร้างของกลอนบทสุดท้ายตามที่ ผปค.ช่างรอน&คุณshinบอกแล้วงับ^^"

...............................................................................................................

 “แกกับฉัน...”

 “สู้กันแฟร์ๆ ยุติธรรม ตกลงไหม”

……

….

…

....หมายความว่ายังไง??.....

....นี้มันอยากจะต่อยกับผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ??...

รวินท์ ชยานุรักษ์ กำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นาน  นึกย้อนหาเหตุผลในคำพูดของคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นึกย้อนถึงแววตาแข็งกร้าวราวกับสิงโตหวงถิ่นภายในดวงตาสีน้ำตาล

ยิ่งคิดเค้าก็ยิ่งปวดหัว แต่จะห้ามความคิดก็ใช่ว่าจะห้ามกันได้ง่ายๆ เด็กหนุ่มยกหลังมือขึ้นก่ายกับหน้าผาก  ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพปุยเมฆสีขาวลอยเคว้งคว้างอยู่บนนภาใส 

....ยังไงก็ไม่เข้าใจ.....

....ถ้ามีเหตุผลแค่นั้น...ก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ....

....แต่น้ำเสียงกับท่าทางของเจ้านั้น.....

.....มันไม่ใช่แค่อยากต่อยด้วยความหมั่นไส้หรืออะไรเถือกๆ นั้น....

.....จะว่าไป....แววตากับน้ำเสียงแบบนั้น....

....เหมือนเคยเห็นมาก่อน......

....แต่นึกไม่ออก -*-......

สติถูกดึงออกมาจากห้วงความคิดเมื่อเสียงเปิดประตูดาดฟ้าดังขึ้น  ร่างกายส่วนบนดีดตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันใบหน้าไปเพียงเสี้ยวเดียว ดวงตาสีนิลเหลือบมองร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินเข้ามา

ใบหน้าคมเด่นสีคล้ำติดจะกวนนิดๆ แย้มยิ้มจาตาปิดให้ลูกศิษย์จนดื้อที่พึ่งจะ ‘โดด’ คาบเรียนของเค้าไปเมื่อสักครู่ก่อนจะถึงเวลาพัก ร่างสูงที่สูงมากก้าวเดินมาใกล้ก่อนจะย่อกายลงนั่งย่องๆ จังหวะที่เด็กหนุ่มหันหน้ากลับไปพอดี

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อเจ้าลูกศิษย์ทำเป็นไม่สนใจ  แต่เค้ายังเลือกที่จะรักษารอยยิ้มบนใบหน้าถึงแม้ว่าจะแอบเดือดขึ้นมานิดหน่อยแล้วก็ตาม  ร่างสูงทิ้งกายลงนั่งข้างๆ ก่อนจะเริ่มบทสนทนาขึ้น

“ทำไมวันนี้ถึงไม่เข้าเรียนละ?”

“ผมขี้เกียจเข้า...”

แทบจะตอบในทันควัน  รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าของครูหนุ่ม

“๏ เป็นคนคิดแล้วจึ่ง   เจรจา

อย่ามลนหลับตา        แต่ได้

เลือกสรรหมั่นปัญญา ตรองตรึก

สติริรอบให้               ถูกแล้วจึงทำ๚ะ๛”

ดวงตาสีนิลตวัดมองครูประจำวิชาภาษาไทย สบกับดวงตาตี่คู่เรียวที่จ้องมองเค้าอยู่ก่อนแล้ว  ดวงตาคู่คมหลบต่ำก่อนจะสะดุดกับรอยแผลบนแขนขวาที่ยังไม่หายดี

“๏ พระสมุทรสุดลึกล้น          คณนา

สายดิ่งทิ้งทอดมา                หยั่งได้

เขาสูงอาจวัดวา                  กำหนด

จิตมนุษย์นี้ไซร้                   ยากแท้หยั่งถึง๚ะ๛”

เด็กหนุ่มหยุดวาจา รอยมึนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของครูปราชญ์  เด็กดื้อหันหน้าไปหาก่อนจะเอ่ยวาจาต่อ

“ใจคนน่ะ...มันยากที่จะคาดคะเนได้นะครับ”

 “หืม?”

ลูกศิษย์ยันกายลุกขึ้นพลางกล่าวต่อว่า

“บางครั้งภาพวิวธรรมดาเราอาจจะมองไปที่ต้นไม้ แต่คนอื่นอาจจะมองที่ก้อนเมฆ....แล้วก็เหตุผลของคนๆ หนึ่ง อาจจะไม่ใช่เหตุผลของคนอีกคนหนึ่ง”

ครูปราชญ์ลุกขึ้น ดวงตาคู่เรียวมองตามการเคลื่อนไหวของลูกศิษย์หัวดื้อที่ยังคงเอ่ยวาจาต่อไปเรื่อย

“ถ้าครูไม่อยากจะปวดหัวก็อย่ามายุ่งกับผมเลยครับ….ถ้าจะหักคะแนนเรื่องที่ผมโดดก็หักไปเถอะครับ เพราะผมโดดจริงอย่างไร้เหตุผล”

"ตอนนี้ครูยังไม่อยากพูดเรื่องคะแนนหรอกนะ ที่ครูถ่อขึ้นมาถึงที่นี้ไม่ใช่เพื่อมาถามแค่ว่าโดดเพราะอะไร"

“แล้วครูถ่อมาทำไมละครับ?”

วินด์หยุดเดินหันกายมาประจันหน้ากับครูปราชญ์ รอยยิ้มกวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของครูหนุ่ม

“๏ เพื่อนกินสิ้นทรัพย์แล้ว     แหนงหนี       

หาง่ายหลายหมื่นมี             มากได้

เพื่อนตายถ่ายแทนชี-          วาอาตม์       

หากยากฝากผีไข้               ยากแท้จักหา๚ะ๛”

“แต่เพื่อนน่ะ....ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรุ่นเดียวกันหรอกนะครับ”

ว่าจบครูปราชญ์ก็ชิงเดินออกไปจากดาดฟ้าก่อนที่เด็กดื้อจะได้เอ่ยโต้ตอบ  วินด์หันหน้าไปยังท้องนภากว้างใหญ่

....คำโบราณบอกให้คนคิดก่อนที่จะพูดออกไป......

....เพื่อไม่ให้คำพูดของตนทำร้ายผู้อื่นหรือตนเอง.....

....แต่คำโบราณก็ไม่ได้บอกนี้.....ว่าคำพูดเหล่านั้นจะต้องเป็นคำพูดอ่อนหวาน.....

....จะว่าไป....ใจคนนี้ยากที่จะหยั่งถึงจริงๆ .....

“ฝนกำลังจะตกสินะครับ”

น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลัง  เสียงฝีเท้าเบาๆ สืบเข้ามาใกล้ ก่อนที่ร่างเล็กจะปรากฏมายืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับเจ้านกน้อยที่กระโดดมานั่งบนไหล่กว้าง

“มีตาก็ดูเอาสิ...”

“ใจร้ายจังนะครับ...”

น้ำเสียงนุ่มแสร้งเศร้า เรียกเสียงถอนหายใจจากคนตัวสูงกว่า วินด์ก้าวเดินนำไปที่ประตูดาดฟ้า

“จะหมดเวลาพักแล้ว....อยากเข้าเรียนสายก็ตามใจ”

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย

“เข้าสายดีกว่าคนโดดนะครับ^^”

“เฮอะ....-*-“

แล้วสองร่างก็เดินหายเข้าไปภายในอาคารเรียน....

TBC……

ป.ล. มันเป็นหลังกีฬาสี......และคาดว่ามีตอนต่อ....

(แต่คงเว้นช่วงไปหน่อยเน้อ~ เพราะเดี๋ยวมันต้องผ่านเหตุการณ์ไรก่อน....ขออุ๊บไว้ก่อน  งุงิงุงิ)

ป.ล.2 ขอ ผอ. ณ ที่นี้ รุยจะเปิดเรื่องรุนแรงแบบเรื่องเพื่อน... แล้วนะค่ะ ขออนุญาตด้วยค่ะ^^"