ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

 ของแถมก่อน

[CS]แข่งมวยชายคู่3 วินด์VSธี....

----------------------------------------------------------

แก้คำผิดตามที่พี่ฮาซานะบอกแล้วงับ>"<

---------------------------------------------------------

.....มันไม่มีเหตุผล......

.....ที่จะต้องชกคนพวกนั้น......

....คนพวกนั้นไม่ใช่คนที่จะมาทำร้ายผม....

....ถึงจะเป็นการแข่งขันเพื่อความสนุกสนาน.....

.....แต่ผมก็ไม่ต้องการ.....

............

......

...

สายลมอ่อนๆ ยามยามสายพัดพากลิ่นของทะเลมาชวนให้คิดถึงบ้านเกิด   กลิ่นหอมสดชื่นที่หาได้ยากยิ่งในเมื่องกรุง   เด็กสาวร่างเล็กหยุดก้าวเดินรับลมอยู่ที่ริมหน้าต่างระหว่างทางเดินยาวของอาคารเรียน   แขนเล็กโอบยาแก้ฟกช้ำและผ้ายืดที่ครูห้องพยาบาลให้ช่วยไปหยิบมาให้ไว้ด้วยแขนข้างเดียว  มือที่ยังว่างอยู่ยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมสีดำที่บดบังใบหน้าทัดที่ใบหู

ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบางๆ อย่างสุขใจ  ก่อนที่ร่างกายเล็กจะสะดุ้งกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเพลงเปียโนดังแว่วมาจากทางห้องดนตรี

....เพราะจัง.....คีริลเล่นอยู่สินะ....

....ไปแอบฟังนิดนึง.....คีริลคงไม่ว่านะ.....

ขาเรียวก้าวเดินมาใกล้ห้องดนตรี  ได้ยินเสียงบรรเลงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ลอดออกจากประตูหลังห้องที่เปิดกว้าง  เด็กสาวค่อยๆ ย่องกายพยายามลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังเล่นเปียโนอยู่ภายในห้องดนตรี

มือเล็กเกาะที่ขอบประตูระหว่างที่บทเพลงเสียงหวานยังบรรเลงต่อไป

..... Chopin......Romantic Piano.......

ใบหน้าเล็กค่อยๆ เลื่อนออกมาจากขอบประตู  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อภาพที่สะท้อนอยู่ภายในดวงตากลมโตสีดำสนิทไม่ใช่เด็กหนุ่มเจ้าของฉายาแมวน้ำ  กลับเป็นแผ่นหลังกว้างของผู้ชายผมสีดำสั้นเกรียน  เสื้อสีดำที่ทำให้พอจะรู้ได้ว่าเพื่อนคนนี้อยู่สีขาวเช่นเดียวกับเธอ

....ใครกันนะ??......

....แต่ทำไม....ถึงได้เศร้าขนาดนี้ละ......

เด็กสาวเผลอก้าวเดินเข้าไปในห้องอย่างลืมตัว  ท่วงทำนองแสนหวานแฝงไปด้วยความสับสน โศกเศร้าราวกับดนตรีกำลังจะร้องไห้ยังคงดังคลอไปกับบรรยากาศเงียบสงบที่มีเพียงเธอและเด็กหนุ่มตรงหน้า

ร่างเล็กยิ่งเข้าใกล้จังหวะดนตรีก็ยิ่งดูติดขัด  จนกระทั้งมือขาวนวลเอื้อมไปสัมผัสที่หัวไหล่ของเด็กชาย

ตรึง!!

ร่างเล็กผงะออกด้วยความตกใจข้าวของที่ถือมาตกลงพื้นจนหมด  มือเรียวชะงักเมื่ออีกฝ่ายทุบมือลงบนแป้นคีย์สีขาวหม่นก่อนที่เค้าคนนั้นจะโน้มใบหน้าลงซบมือใหญ่

....การเล่นที่ขัดไปจากปกติ.....

.....ทั้งๆ ที่ผมรู้.....แต่ก็ยังฝืดเล่น.....

....เพราะคิดว่าเสียงเปียโนจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเหมือนตอนเด็กๆ ......

.....แต่มันกลับแย่กว่าเก่าเสียอีก.....

เด็กสาวชักมือกลับมาก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปใกล้แผ่นหลังกว้างอีกครั้ง

ขณะนั้นเองใบหน้าของอีกฝ่ายก็หันมาอย่างรวดเร็ว  ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อทำเอาร่างเล็กสั่นเทา ก้าวขาถอยหลังไปโดยสัญชาติญาณ  แต่เหมือนเด็กหนุ่มจะรู้สึกตัวใบหน้าคมคลายความดุลงเหลือเพียงรอยบูดบึ้งที่เห็นเป็นปกติก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

หากแต่เด็กสาวก็ยังถอยหนีไปเรื่อยๆ จนขาเล็กไปชนกับอัฒจันทร์โค้งกลางห้อง  พาร่างกายล้มแปะนั่งลงบนแผ่นไม้เสียพอดี  ดวงตากลมโตค่อยๆ เงยขึ้นสบคนหน้าดุที่ส่งสายตามาทางเธอเช่นกัน

“ขอ...ขอโทษ...”

น้ำเสียงสั่นดังแผ่วเบาจากสาวน้อย  เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าเปียโนสีดำเงาก้าวเดินมาหยุดตรงจุดที่ขวดยาแก้ฟกช้ำและผ้ายืดหลายอันกลิ้งนอนไม่เป็นท่า  ร่างสูงก้มกายลงเก็บขึ้นมา  ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างมึนงงของเด็กสาว  ยังไม่ทันจะได้เอ่ยหรือกระทำสิ่งใดคนหน้าบูดก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาที่เธอ

“ขอโทษ....”

น้ำเสียงทุ้มดังอย่างแช่มช้าแต่ชัดเจนในคำพูด  ใบหน้าขาวนวลเงยขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ  พวงแก้มใสแดงระเรื่อเมื่อสบกับใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย

“อีก 10 นาทีของให้นักกีฬามวยทะเลคู่ที่ 3 ของทั้งสองสีมาประจำที่สนามด้วยครับ....”

เสียงประกาศดังแว่วมาให้ได้ยินแทรกความเงียบภายในห้องดนตรี  ร่างเล็กสะดุ้งขึ้นราวกับตื่นจากผะวัง มองหน้าของนักกีฬาตรงหน้าที่ดูจะไม่สนใจคำประกาศเสียด้วยซ้ำ

“วินด์....ไม่ไปเตรียมตัวเหรอคะ?”

“มีเวลาตั้ง 10 นาที”

เด็กชายตอบพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น  มือเล็กรับยาจากมือใหญ่ ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

....ทั้งๆ ทีตอนนี้ออกจะทำหน้าบูดราวกับโกรธคนทั้งโลก.....

.....แต่ทำไมเสียงเพลงเมื่อกี้.....

“ไม่อยากแข่งเหรอคะ?.....”

ฝ่ามือเล็กรีบตะคุปปิดปากของตัวเองทันที ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามออกไปแบบนั้น  แต่ถ้าฟังจากเสียงเพลงแล้ว....

มันเหมือนคนๆ นี้กำลังสับสน....

ดวงตาสีนิลเหลือบมองใบหน้าประหม่าของเด็กสาว  ก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา

“ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเปลืองไม้เปลืองมือกับเจ้าพวกนั้น”

.....ไม่มีเหตุผลที่จะต้องชกเพื่อน.....

ประโยคนี้ผุดขึ้นในใจของเด็กสาว  ไม่รู้ว่าทำไม....แต่เธอกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้ามีเหตุผลเช่นนี้

....ทั้งๆ ที.....เคยได้ยินว่าคนๆ นี้เคยมีเรื่องกับนักเลง.....

.....ทั้งๆ ที คนๆ นี้ก็ดูน่ากลัวจะตาย.....

.....แต่ว่าทำไม.....

“แล้วไม่ไปเตรียมตัวหรือไง....”

เด็กชายหันมาถาม  ทำเอาสาวน้อยของเราสะดุ้งกายอีกครั้ง

“เอ๋....”

“แข่งว่ายน้ำไม่ใช่เรอะ”

สิ้นเสียงสืบถาม ใบหน้าขาวใสก็ก้มต่ำลง  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน  เสียงอ่อนแรงอย่างคนสิ้นหวังดังขึ้นจากคนขี้อาย

“ถึงเตรียมตัวไป....ก็คงไม่ต่างจากเดิมหรอกค่ะ.....”

ดวงตาสีนิลมองศีรษะเล็กที่ปกคลุมไปด้วยเรือนผมสีดำสนิท  ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นเคลื่อนไปวางอยู่บนเส้นผมนุ่ม  ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ยังไม่ทันที่จะเงยหน้าหรือสะบัดให้มือของอีกฝ่ายออกไป  เสียงทุ้มก็ดังขึ้น

“อย่าเงยขึ้นมา!!....”

เด็กสาวนั่งตัวเกร็งโดยทันทีด้วยความกลัว  ฝ่ามือใหญ่รับรู้ถึงแรงสั่นจากอีกฝ่ายใบหน้าคมส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

.....อะไรจะกลัวปานนั้น....

“อย่ากังวล แล้วเจ้าจะบานสะพรั่ง หากกังวล เจ้าก็มิอาจบานสะพรั่ง”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง  ร่างกายหยุดสั่นลงโสตประสาทสดับฟังน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ไม่ได้กระชากจนน่ากลัว  ไม่ได้ลากยาวอย่างประชดประชัน.....แต่กลับอ่อนโยนราวกับกำลังให้กำลังใจ....

“ฉันก็พูดไปตามที่เคยได้ยินในการ์ตูนอ่านะ........แต่ว่าถ้าทำไปตามความรู้สึก หรือสัญชาติญาณ.....ไม่ต้องไปคิดอะไรให้มันหนักหัว   ทุกอย่างมันคงออกมาดีเอง”

ว่าจบเด็กหนุ่มก็ชักมือกลับ  สองขาก้าวเดินพาร่างกายตรงไปที่ประตูหากแต่ขาทั้งสองข้างก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงนุ่มหวานดังมาจากด้านหลัง

“ถ้าเธอฝืนแสดงไปโดยที่ยังกังวลอยู่   ก็ไม่ต่างกับเธอกำลังเสแสร้ง....”

เด็กหนุ่มหยุดนิ่งอยู่ที่ขอบประตู  ฟังประโยคที่ตัวละครตัวนั้นพูดต่อจากประโยคที่ตนพึ่งจะพูดไปเมื่อสักครู่  สองหูได้ยินเสียงฝีเท้าสืบเข้ามาใกล้

“ฉันก็พูดไปตามที่เคยได้ยินในการ์ตูน....แต่ว่าถ้าทำไปตามที่ใจอยากจะทำ.....ทุกอย่างมันต้องออกมาดีแน่จ๊ะ”

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มที่มุมปาก  ก่อนจะก้าวเดินต่อทิ้งเด็กสาวไว้เบื้องหลังโดยไม่แม้จะหันไปเหลียวมอง  หากแต่ใบหน้าขาวใสนั้นก็คลี่รอยยิ้มออกมาเช่นกัน

มีเพียงแว่วคำๆ หนึ่งที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ  ที่ผู้พูดหวังว่าคนๆ นั้นจะได้ยินมัน

....ไม่ว่าจะกาลเวลาจะผ่านเลยไปเท่าไหร่.....

....หวังว่าเธอคนนั้นคงจะได้ยิน.....

fin.

 พอจะรู้มะว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร?

(น่าจะเดาออก~)

ป.ล. มีคำผิดช่วยแก้ด้วยนะงับ^^

ป.ล.2 กันลืม....เค้ายังรักวินด์*ปอ อยู่นะ>.<