ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

เนื้อเรื่องแอบต่อจากการบ้านของพี่พุดงับ^^

[CS] การบ้าน 2A : น้อง ๆ ช่วงเตรียมงานกีฬาสีในสายตาของผม

 ---------------------------------------------------------

แอบแก้คำผิดตามที่พี่อากิ ผปค.ครูเคนบอก=.=

----------------------------------------------------------

เด็กหนุ่มผู้มักจะมีรอยหงุดหงิดประดับอยู่บนใบหน้ากำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายในห้องเรียนร้างผู้คน  เนื่องจากกิจกรรมที่กำลังเป็นจุดสนใจของเหล่าบุคลากรทั้งหลายในโรงเรียนอย่าง ‘กีฬาสี’ ทำให้ช่วงเย็นวันนี้ดูวุ่นวายกว่าปกติ และคงจะวุ่นวายแบบนี้ไปสักพักใหญ่ๆ

.....กีฬาสีที่มีเพียงแค่สองสี ยังวุ่นวายขนาดนี้......

.....ยังดีที่ไม่ได้ร่วมแบบเต็มตัวแบบเมื่อก่อน -*- .......

.....ผมอยู่สีขาว ซึ่งก็มีแค่โรงเรียนนี้แหละมั้งที่กีฬาสีมีสีขาว......

.....ตอนนี้ผมแค่กำลังอู้จากการเป็นคู่ซ้อมมวยทะเลอยู่ -*-.......

ดวงตาสีนิลเหลือบมองไปทางประตูที่ซึ่งช่างกล้องประจำโรงเรียนพึ่งจะออกไปเมื่อครู่  สบกับรอยยิ้มหวานบนใบหน้าสวยที่ ‘ไม่อยากจะ’ คุ้นเคย   เจ้านกสีเหลืองที่เกาะอยู่ไหล่ก็กระโจนร่อนบินไปหาเพื่อนที่เหมือนจะสนิทของเจ้านายโดยทันที

“คุณไอริสาบอกให้มาตามไปเป็นคู่ซ้อมมวยทะเลน่ะครับ^^”

น้ำเสียงหวานทุ้มเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นมาให้เจ้านกน้อยเกาะ   ดวงตาสีนิลกรอกกลับไปจับจ้องตัวหนังสือในหนังสือนิยาย

“เพิ่งจะรู้ว่าจะเป็นหน่วยพยาบาลแล้ว   แกยังสะเออะไปเป็นเบ๊ของยัยนั้นด้วย”

คำเสียดสีที่อีกฝ่ายตอบกลับมาเรียกรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของคู่สนทนาไม่น้อย   มือเล็กยกขึ้นลูบขนสีเหลืองอ่อนนุ่มอย่างเบามือ

“ดีกว่าคนที่มีหน้าที่แล้วไม่รู้จักทำนะครับ^^”

เสียงปิดหนังสือดังหลังจากน้ำเสียงหวาน  พร้อมกับที่คนชอบทำตัวดื้อลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินตรงมาที่ประตู  อาว่ากระโดดจากมือนุ่มไปบนหัวไหล่แข็งๆ ของเจ้านายเมื่อวินด์เดินสวนกับปอ

รอยยิ้มหวานแปรเป็นยิ้มอย่างอ่อนใจเมื่ออีกฝ่ายพึมพำว่า

“ขออู้หน่อยก็ไม่ได้”

ก่อนจะวิ่งตามคนขายาวกว่า

“รู้ครับว่าอยากซ้อม....ไม่ต้องรีบเดินก็ได้”

ว่าแล้วเสียงถอนหายใจก็ดังมาจากคนข้างหน้า  ก่อนที่จังหวะในการเดินจะช้าลงจนคนตัวเล็กกว่าสามารถจะเดินตามมาได้โดยไม่ต้องวิ่ง  แต่แล้วดวงตาสีไพลินก็เห็นคนตรงหน้าหยุดเดิน  ยังไม่ทันได้ถามเสียงทุ้มก็ดังแทรกความเงียบ

“นายเดินไปก่อน....บอกยัยประธานนั้นด้วยว่าเดี๋ยวจะตามไปเป็นคู่ซ้อมให้-*-“

ว่าจบอีกฝ่ายก็ก้าวฉับๆ เดินไปอีกทางไม่รอให้คนตัวเล็กกว่าได้ถามหรือตบปากรับคำ  คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มบนใบหน้าแล้ววิ่งตามคนตัวสูงกว่าไป

ระหว่างทางเดินที่ได้ยินแว่วเสียงเชียร์  เสียงโหวกเหวกจากทั้งสองสี  บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มรำคาญไปมากกว่าเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งตามตนมา

“จะเดินตามมาทำไม?”

คำถามถูกส่งไปแต่คนถามก็ไม่คิดที่จะหยุดเดินซ้ำยังเดินเร็วขึ้นอีก  คนถูกถามก็ไม่น้อยหน้ายังวิ่งตามต่อแม้ว่าระยะห่างจะไกลขึ้นเรื่อยๆ

“ผมไม่ได้เดินตาม....คุณจะเดินไปโรงยิมเหมือนกันเหรอครับ?”

ปอถามเสียงซื่อเมื่อสังเกตเห็นเส้นทางที่อีกฝ่ายเดินมาคือทางไปโรงยิม  เค้าได้ยินเสียง ‘เฮอะ’ จากคนข้างหน้าที่ไม่ยอมลดความเร็วในการเดินเหมือนเมื่อครู่   ทำให้คนตัวเล็กต้องวิ่งตามต่อไปเรื่อยๆ

“มาดู....ทีมบาสซ้อมกันเหรอครับ?”

เสียงถามแผ่วเบาติดจะหอบหน่อยๆ จากคนหน้าสวยที่ตอนนี้มีสีแดงระบายอยู่บนใบหน้าแทนสีขาวซีดเพราะความเหนื่อยจากการวิ่งตามคนใจร้ายแถวนี้

วินด์ไม่ได้ตอบกลับ ขายาวก้าวเข้าไปในโรงยิมเดินตรงไปหาใครบางคนที่ยืนพักอยู่ที่ขอบสนาม  ระหว่างที่ครูประจำวิชาภาษาญี่ปุ่นกำลังพยายามเอามือรับลูกจากครูประจำวิชาเคมี    รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะกลัดอยู่บนใบหน้าของครูแนะแนวเสมอถูกส่งเป็นกำลังใจให้คนที่กำลังประสบปัญหาการรับลูก   แต่ในสายตาลูกศิษย์

....ครูแน่ใจว่าครูไม่ได้ขำอยู่ ? .......

ขณะที่ศิษย์ทั้งสองกำลังจะเดินเข้าใกล้ครูแนวแนะในระยะหนึ่งเมตร   จู่ๆ คนตัวสูงกว่าก็หยุดชะงักทำเอาคนตัวเล็กกว่าเดินชนแผ่นหลังกว้าง  มือเล็กยกขึ้นลูบจมูกของตัวเองเป็นจังหวะเดียวกับที่วินด์กำลังหันหลังกลับ  ครูคหกรรมผู้มีจิตใจงามก็เดินสวนมาพร้อมกับบางสิ่งในมือ 

“จะหยุดก็บอกกันบ้างสิครับ....”

ปอบ่นอุบอิบแต่น้ำเสียงก็หายไปเมื่อจู่ๆ  ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ใกล้เข้ามายังไม่ทันได้หลบหรือโวยวายร่างสูงกว่าก็ล้มทับร่างของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย

“ครูเคนค่ะ....มอคค่าเย็นค่ะ^^”

“อ่ะ....ขอบคุณครับครูกฤต^^”

ครูเคนรับน้ำใจของเพื่อนร่วมงานก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับร่างของนักเรียนสองคนหลังครูกฤต  และดูเหมือนว่าสองคนนั้นกำลังเป็นจุดสนใจของคนทั้งโรงยิมเหมือนกัน

ใบหน้าขาวซีดขึ้นสีจัดไม่รู้ว่าด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งหรืออย่างอื่น  มือเล็กพยายามดันร่างหนักๆ ของอีกฝ่ายขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล  ใบหน้าสวยหันไปสบกับใบหน้าของอีกฝ่ายที่ห่างกันไม่ถึงคืบ  ดวงตาสีนิลปิดสนิทที่บ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังหลับไม่ก็สลบอยู่

....ผมจะไม่ว่าเลย....แต่คุณช่วยไปหลับที่อื่นได้ไหมครับ!!.....

คนตัวเล็กแอบประท้วงในใจ  ก่อนจะส่งสายตามองครูแนะแนวที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ท่ามกลางอารามตกใจของผู้คนในบริเวณ  ครูเคนช้อนร่างของวินด์ขึ้นจากคนตัวเล็กกว่าเป็นจังหวะที่ครูปราบวิ่งมาช่วยประคองร่างของปอขึ้นเช่นกัน

“ขอบคุณครับ”

คำพูดดังออกมาแผ่วเบา  ครูปราบมองลูกศิษย์ที่ตนประคองอยู่ให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรมากก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองครูเคนซึ่งกำลังยืนคุยกับเย้เยโดยที่สองแขนกำลังอุ้มวินด์อยู่ 

“รวินท์เป็นยังไงบ้างครับครูเคน?...”

ครูปราบถามขึ้นโดยมีปอยืนอยู่ข้างๆ

“ตัวไม่ร้อนนะครับ....แต่คงต้องให้หมอโชคดูอาการหน่อย”

“งั้นผม....”

“ครูปราบอยู่ซ้อมเถอะ....ผมไปส่งเฉยๆ ครับ   ที่เหลือคงให้หน่วยพยาบาลจัดการต่อ”

“แต่ว่า....”

“อยู่ซ้อมเถอะครับ.....ยังรับลูกจากครูอุนอุนไม่คล่องเลยนี้ครับ^^”

ว่าแล้วครูเคนก็เดินออกไปจากโรงยิม  ส่วนปอก็เดินตามไปทิ้งให้ครูปราบและคนอื่นๆ ซ้อมบาสกันต่อ....

“ฝากด้วยนะครับหมอโชค”

ครูแนะแนวว่าระหว่างวางร่างของลูกศิษย์ลงบนเตียงห้องพยาบาล  หมอโชคยิ้มรับก่อนจะนั่งลงข้างๆ เตียงผู้ป่วย

“ครูไปก่อนนะปอ....มีอะไรให้ช่วยก็รีบมาบอกล่ะ”

ใบหน้าสวยแย้มยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับคำ  เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครูเคนก็วิ่งกลับไปที่โรงยิม  ร่างเล็กเดินมายืนอยู่ข้างๆ หมอโชค  จังหวะที่ผ่านโต๊ะทำงานของครูประจำห้องพยาบาล   ดวงตาสีไพลินสังเกตเห็นถ้วยกาแฟที่มีของเหลวสีเข้มค้างอยู่ก้นแก้วอยู่เพียงเล็กน้อย

รอยยิ้มหวานแย้มกว้างเมื่อสมองประมวลผลอะไรออกบวกกับคำวินิจฉัยจากปากของคุณหมอแล้ว....

“ไม่ได้เป็นไข้....สงสัยจะไม่ค่อยได้พักผ่อน ให้นอนไปอย่างนี้แล้วกัน.....”

รอยยิ้มหุบลงจะเหลือยิ้มแบบปกติที่เจ้าตัวมักจะมีประดับใบหน้าเมื่อหมอหนุ่มหันมา

“งั้นผมขอนั่งเฝ้านะครับ....”

Fin.

จบไปอีก1~

สรุป

วินด์มีหน้าที่เพียงแค่แข่งมวยทะเลค่ะ^^

เป็นคู่ซ้อมให้ไอริสด้วย...

ส่วนอาการที่วินด์เป็นในตอนนี้คิดว่าหลายๆ คนก็คงจะรู้แล้วว่าเกิดจากอะไร....

พบกันใหม่ในentryหน้านะงับ^^

ป.ล. เจอคำผิดก็แก้ให้ด้วยนะงับ=.=