ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

[CS]วันที่ฝนตก [1]

[CS]วันที่ฝนตก [2]

--------------------------------------------------------------------

แอบแก้คำผิดไปนิดนุงตามที่ฟิวคุงบอกในห้องแชท T^T

แก้คำผิดบวกคำพูดตาม ผปค.ครูปราบอีกนิดนุง ขอบคุณมากค่ะ^^

แก้คำผิดอีกครั้งตามที่ครูปราญช์บอกงับT^T

....ฮึก....ฮือ....

“คุณแม่....ใจร้าย....ฮึก....”

-....ก๊อกๆ....-

....ใคร..??....

....คุณแม่เหรอ???.....

“มีใครอยู่ในนั่นหรือเปล่าปครับ?...”

....ไม่ใช่คุณแม่....

....คุณแม่ไม่รักรัตน์แล้วT^T.....

“ได้ยินแล้วช่วยตอบด้วยครับ....ในห้องนั้นมีสิ่งที่น้องรัตน์ไม่อยากเจอแน่ๆ ครับ...”

....สิ่งที่รัตน์ไม่อยากเจอ...

....ตอนนี้รัตน์ไม่อยากเจอคุณแม่....คุณแม่ก็ไม่อยู่ในห้องนี้....

....อีกอย่างที่น้องรัตน์ไม่อยากเจอ....ผอสระอี.....

.....ไม่จริงนะ!!!!!.......

“ไม่เอานะ!!! อย่ามาหลอกรัตน์นะ รัตน์เป็นเด็กดี....คุณผีอย่ามาหลอกรัตน์นะ!!!!”

.....ผ้าม่าน....ขยับเอง...

“คระ...ใครอยู่หลัง...ผ้าม่าน....อย่ามาแกล้งกันนะ....ฮึก....”

...รัตน์กลัว....คุณแม่ไปไหน.....

“น้องรัตน์เป็นอะไรหรือเปล่า??....”

-....เปรี้ยง!!!....-

“อ๊ากกกกก!!!.....ฮึก...ฮือออ....”

....น่ากลัว..TOT.....

....ไม่เอาแล้ว....ใครก็ได้....

...ช่วยรัตน์ด้วย!!!......

-....แก๊ก.....แอ๊ดดดด....-

....เอ๋.....ประตูเปิดเอง....

....หระ....หรือว่า.....

“อย่าเข้ามานะ!!!!...”

“เฮ่อ....กว่าจะหากุญแจเจอ....”

....เสียงคุ้นๆ....

“เล่นล็อกประตูแบบนี้ใครจะเข้าไปช่วยได้ล่ะครับ....”

....ใครฮับ???.....

“อย่ากลัวไปเลยนะ....ทำทุกคนเป็นห่วงมันไม่ดีนะ”

...มือ...อุ่นจัง....

“เดี๋ยวพี่วินด์....จะพาไปหาคุณแม่นะครับ^^”

....พี่วินด์....

......

........

....

...

“อืม....”

“ตื่นแล้วเหรอ...”

น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นหลังจากที่หมีดำรู้สึกว่าร่างเล็กบนหลังขยับตัว  ระหว่างที่พวกเค้ากำลังเดินขึ้นบันไดตึกเรียน  ดวงตากลมโตลืมขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ตา

“ที่นี่...ที่ไหนครับ...”

“อ่าว...ก็จะมาช่วยวินด์ไง...แล้วเราก็หลับไป พี่เลยต้องแบก...”

“พี่วินด์!!!....”

ดูเหมือนเด็กน้อยจะนึกขึ้นได้แล้ว ภูมิพยักหน้าก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นดาดฟ้าไปแต่ในขณะนั้นเอง

“สะมีคร้า~....ยังไม่โกโฮมอีกเหรอเคอะ~ ”

คำทักทายเสียงแหลมดังขึ้น เรียกรัตน์และภูมิให้หันไปมองตัวแทนความแรงฝ่ายหญิงประจำห้อง   แขนเรียวสวยสวดควงเข้าที่แขนล้ำสีคล้ำ ใบหน้าขาวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีจัดเอียงขึ้น ริมฝีปากสีแสดแย้มยิ้มสวยให้ชายหนุ่ม

“อ่าว....แพท   ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ??”

ภูมิถามก่อนจะยิ้มตอบให้  ต่างกับเด็กน้อยที่ยังคงจ้องมองด้วยความสงสัยว่าแล้วดวงตากลมโตก็สบเข้ากับดวงตาคมเรียวสีเขียว

....ผู้หญิงคนนี้....

....น่ากลัวจังครับ>”<.....

“ยังเคอะ....แล้วเด็กนี้ใครเหรอเคอะ...ลูกคุณสะมีเหรอเคอะ?”

“ไม่ใช่ครับ  ไม่ใช่.....น้องของวินด์น่ะครับ”

ภูมิรีบตอบอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินคำถามของเด็กสาวตรงหน้า  แก้มสีคล้ำขึ้นสีเล็กน้อยแต่ก็เรียกรอยยิ้มกว้างจากสาวเจ้าได้ไม่น้อยเลย  แต่พอได้ยินชื่อของใครบางคนรอยยิ้มสวยก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยหงิกอย่างหมั่นไส้ทันที

“ต๊ายยย~ ไม่คิดเลยนะเคอะว่าอีเพสสิมิ๊สซึ๊มนั่นจะมีบราเทอร์เหมือนปกติชนทั่วไปด้วยนะเคอะ...ว่าแต่สะมีจะรีบไปไหนเหรอเคอะ  เหงื่อท่วมตัวเลยนะเคอะหรือจะมายั่วยวนเดี้ยนเคอะ ~   คริคริคริ...”

“ไม่ใช่นะครับ...คือๆ....ใช่แล้ว!....จะรีบไปช่วยวินด์ครับ  น้องเค้าบอกว่าวินด์ติดอยู่บนดาดฟ้า....ผมขอตัวนะแพท”

ว่าแล้วหมีหนุ่มก็รีบวิ่งไปโดยทันทีเมื่อนึกถึงเพื่อนจอมดื้อที่ติดอยู่บนดาดฟ้าแถมยังเป็นอากาศแบบนี้อีก...

....คงยังไม่เป็นอะไรนะ....

“คุณสะมีรอแพทด้วยสิเคอะ~”

ว่าแล้วสาวเจ้าก็ออกตัววิ่งตามหมีดำไปในที่สุด....

อีกทางด้านหนึ่ง ณ   ห้องพักครูโรงเรียนลูกบาศก์...

คุณครูส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่เพราะฝนที่โหมตกลงมาอย่างหนักทำให้ต้องมาติดแหงกอยู่อย่างนี้  ถึงแม้ว่าจะมีคนอยู่ร่วม10กว่าคน   แต่ทำไมบรรยากาศในห้องพักครูกลับไม่คึกคักอย่างที่ควรจะเป็น....

....หรือเพราะขนมไทยที่ครูเอมกับครูกฤตเอามาหมดแล้ว....

....หรือเพราะว่าครูทุกคนกำลังทำงานของตนอยู่.....

....หรือเพราะว่าฝน???.....

ก็ไม่มีใครรู้ได้....

ก็แม้แต่เทรุคุงกับเทรุจังยังไม่รู้เลยนี้.....

แต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างสีเหลืองๆ บินเข้ามาในห้องพักครูอย่างรวดเร็ว  ร่อนลงบนโต๊ะทำงานของครูแนะแนวที่ยังมีคุ๊กกี้เหลืออยู่ข้างๆ เอสเพสโซ่ร้อน  จะงอยเล็กๆ จิกๆ ที่ขนมสีน้ำตาลอ่อนอย่างเสียมารยาท  ท่ามกลางความมึนงงของเหล่าครู

“Ava....”

ครูปราบเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมาใกล้โต๊ะของครูเคนเช่นเดียวกับครูคนอื่นๆ เจ้านกน้อยที่เหมือนจะรู้ตัวว่ามีคนมาสนใจมันแล้ว  ปีกสีเหลืองก็กางออกบินขึ้นมาระดับหัวไหล่ของครูเคนก่อนจะจิกเข้าที่เสื้อเชิ้ตสีเข้ม  ก่อนจะออกแรงอันน้อยนิดดึงราวกับจะบอกให้ตามมันมา...

.....วินด์ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ- -“......

สายฝนยังตกลงมาไม่หยุดหย่อน  ยิ่งตกนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งทวีความหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น  แขนแข็งแรงยกร่างในอ้อมแขนเข้าหากำแพงใช้แผ่นหลังกันไม่ให้คนตัวเล็กกว่าโดนสายน้ำที่ตกลงมา

.....ไม่ได้คิดจะใจดีหรอกนะ.....

....แต่ยังไม่อยากเก็บศพจริง-*-.....

ได้แต่เถียงกับตัวเองในใจ  เพราะอีกคนที่อยู่ด้วยตอนนี้รู้สึกว่าจะหลับไปแล้ว  วินด์ยกมือขึ้นตีไปที่แก้มใสเบาๆ เพื่อจะเรียกให้อีกฝ่ายตื่น  เปลือกตาสีซีดเปิดขึ้นเพียงเสี้ยวเดียวก็พอที่จะทำให้คนตีโล่งใจขึ้นนิดหน่อย  ว่าร่างที่ตนกอดอยู่ยังไม่เป็นศพ

ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก่อนจะแย้มยิ้มจางๆ ให้คนหน้าหงิกที่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่หงิกเหมือนปกติที่เคยเห็น

.....จะว่าต่างไปอย่างสิ้นเชิงก็ได้มั้ง.....

....หรือผมตาฝาด....หรือกำลังฝัน.....

....คุณดูเป็นห่วงเป็นใยผมดีนะครับ......

“ใจดี....จัง...นะครับ”

“ยังไม่อยากเก็บศพ....”

“....ปากไม่ตรง....กับใจเลยนะครับ”

“มีแรงกวนประสาทฉันก็ดีแล้ว-*-“

ปอก้มหน้าลงอีกครั้งเพราะไม่มีแรงจะเงยแล้ว   พลันสายตาก็ไปสะดุดกับรอยแผลเป็นทางยาวที่หน้าท้องของอีกฝ่าย

....เหมือนรอย....ถูกฟัน.....

“วินด์ครับ....ผะ...”

“วินด์นายยังอยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า!!!!”

น้ำเสียงแหบแผ่วเบาถูกแทรกขึ้น  พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ตามมาที่หลัง  ใบหน้าคมหันไปทางประตูก่อนจะตวาดเสียงกลับไป

“ยังอยู่!!...รีบหาทางเปิดหน่อยก่อนที่ไอ้ตอแหลนี้จะแข็งตาย!!!”

ภูมิที่อยู่อีกฟากของประตูงุนงงไม่น้อย

....ใครคือไอ้ตอแหล???.....

แพทมองไปที่คนร่างหมีข้างๆ ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจในสิ่งที่คนน่ารำคาญพูด

“ไอ้ตอแหลของอีเพสสิมิ๊สซึ๊มก็เคะแหลไงเคอะ  สะมีอย่าง่าวสีเคอะ”

“เคะแหล???....ใครเหรอครับแพท???”

และรู้สึกว่าคำพูดของเธอจะยิ่งทำให้หมีน้อย(??) งงเข้าไปใหญ่  จนเด็กน้อยบนหลังต้องพูดในสิ่งที่ตนพึ่งจะระลึกได้เหมือนกันว่า มีคนอื่นบนดาดฟ้ากับพี่วินด์ด้วย

“พี่ภูมิครับผู้หญิงที่สวยๆ อ่าครับ...”

“สวยๆ...ใครอ่า???= =”

“เดี้ยนไงเคอะ คริคริคริ”

ส่วนอีกฟากของประตูที่พอจะได้ยินเสียงพูดคุยของทั้งสามคนแอบรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

....พวกมันจะมาช่วยจริงหรือเปล่าฟ่ะ-*-.....

สายตาเหลือบมองเปลือกตาขาวที่ปิดลงอีกครั้ง  แขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กอย่างลืมตัว  ฟันขาวขบกรามแน่นก่อนจะออกแรงยกมือทุบไปที่บานประตูเสียงดัง

“หยุดเถียงกันได้แล้ว!!!!.....ถ้าไอ้ปอมันตาย พ่อจับเชือดเรียงตัวแน่!!!”

ได้ผลทันตาเห็น  เสียงตวาดเมื่อครู่ทำเอาคนอีกฟากถึงกับเงียบยกเว้นเจ้าแม่ประจำห้อง....

“  อีเพสสิมิ๊สซึ๊ม!!! แกกล้าพูดแบบนี้กับเดี้ยนงั้นเหรอ!!! ....”

“แพทครับ....”

“สะมีอย่าเสือกได้ไหมเคอะ!!!”

ของแรงเจอของแรง....ใครจะกล้าขวาง....

แต่โชคยังเข้าข้างหมีภู(มิ) และน้องรัตน์อยู่  เมื่อนกน้อยนามอาว่าบินแล่นนำบรรดาครูในโรงเรียนลูกบาศก์มาถึง

“ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ??”

คำเอ่ยถามจากครูแนะแนวเรียกความสนใจของทั้งสามไม่น้อย  โดยเฉพาะหนูรัตน์ที่ทำหน้าราวกับเจอที่พึ่งใหม่รีบดันร่างกระโดดลงจากหลังหมีวิ่งไปทางบรรดาครูทั้งหลายโดยทันที

“เด็กนี้??....”

“ช่วยพี่วินด์ด้วยครับ...ฮึก....พี่วินด์ติดอยู่ในนั้น...ฮึก...”

เห็นน้ำตาที่ร่วงออกจากดวงตากลมโตช้ำราวกับเขื่อนแตกบรรดาครูก็ทำตัวไม่ถูก  ครูหญิงทั้งหลายรีบปลอบเด็กน้อยเป็นการใหญ่

“ลูกบิดหัก....”

“พังประตูเลยไหมครับ”

ครูเคนหันไปถามความเห็นก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้นเมื่อได้รับคำยินยอม

....แม้จะไม่ใช่จาก ผ.อ. ก็เถอะ- -.....

...แต่จากหลานและครูคนอื่นๆ นี้.....

“ผมช่วยนะครับครู...”

ครูเคนพยักหน้า พร้อมกระนั้นก็มีครูพัดอาสามาช่วยอีกแรง  ส่วนครูคนอื่นๆ เตรียมเรียกหมอโชคและกันเด็กน้อยและเด็กสาวออก

“1...2....ซั้ม!!!”

“ย๊ากก!!!”

ด้วยแรงขนาดนั้น...ถ้าประตูไม่เปิดออกก็คงต้องถาม ผ.อ. ว่าซื้อประตูจากที่ไหนแล้ว....

สายฝนยังคงตกอยู่  แต่เด็กนักเรียนทั้งสองคนถูกช่วยออกมาแล้ว....

ส่วนสิ่งที่ภูมิ ครูเคน  ครูพัดและครูคนอื่นๆ เห็นอาจจะเหนือความคาดหมายไปไม่น้อย....

เมื่อเห็น วินด์กอดร่างของปอแน่น  ใบหน้าที่ปกติจะหงิกบูดอยู่ตลอดเวลากลับมีรอยของความโล่งใจและที่สำคัญ

....ดูอ่อนโยน....

และดูเหมือนเจ้าเด็กดื้อจะรู้สึกตัว  ฉับพลันสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นแบบเดิมและหงิกกว่าปกติด้วย  แขนแกร่งออกแรงอุ้มร่างของปอขึ้นก่อนจะก้าวเดินส่งต่อมาให้ครูเคน

“จัดการต่อด้วยนะครับครู....”

วินด์เอ่ยพร้อมก้าวเดินเข้าไปในอาคาร  ฝ่ามือยกขึ้นจับบริเวณท้องของตนก่อนจะคว้าเสื้อของตนที่พื้นขึ้นมา 

“พี่วินด์!!!”

เด็กน้อยรีบวิ่งไปหาพี่ชายทันทีเมื่อเห็นหน้าโดยมีครูปราบถือผ้าขนหนูตามมาด้วย  แต่แล้ว....

-ผัวะ!!!-

ใบหน้าเล็กหันไปตามแรงต่อย  ท่ามกลางความตกใจของผู้อยู่ในเหตุการณ์

“อย่ามาให้เห็นหน้าอีก....”

ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินแหวกผู้คนออกไป  เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังระงมไล่หลังมาตามด้วยน้ำเสียงปลอบโยนจากเหล่าครูทั้งหลาย

วินด์ออกมาห่างพอสมควร  ร่างกายเซล้มกระแทกกับผนังทางเดินอย่างจังก่อนจะไถลลงกับพื้นแต่ก็มีมือๆ หนึ่งมาประคองไว้ก่อน  ดวงตาคู่คมหันไปมองหน้าอาจารย์ภาษาญี่ปุ่นที่ทำหน้าหงิกไม่แพ้ตนเลย

“ถึงเค้าจะผิดยังไง...ก็ไม่ควรลงไม้ลงมือหรือพูดแบบนั้นนะครับ”

“ไม่ใช่เรื่องของครู....อย่ามายุ่ง”

"ยังไงคุณก็เป็นนักเรียนของผม...”

....ใช่...เพราะเป็นนักเรียนถึงได้พยายามที่จะเข้าใจความคิดของคุณ....

....ที่ผ่านมาผมพยายามหาเหตุผลในการกระทำของคุณ....

.....การกระทำต่างๆ ที่เป็นรูปแบบของคุณในการขอโทษ...ขอบคุณ...หรืออะไรก็ตาม.....

....ผมไม่รู้ว่าคุณมีอดีตหรืออะไรมา....แต่ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่เด็กไม่ดี.....

“จะใช้ความสัมพันธ์ ศิษย์อาจารย์ มายุ่งเรื่องของชาวบ้านงั้นเหรอครับครู?...”

“ปัญหาทุกอย่างไม่สามารถแก้ได้ด้วยตัวเองนะครับ รวินท์”

“หึ....แล้วครูคิดว่าครูช่วยผมได้เหรอ!!!!”

...ปวดหัว...

วินด์ยกมือขึ้นกุมที่ศีรษะก่อนจะออกแรงปัดครูปราบออก   ความทรงจำสัญญาเกิดผุดขึ้นมาฉายราวกับกำลังดูภาพยนตร์

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ...แต่ว่า...”

“ถ้าไม่แน่ใจก็อย่ามาเสือก!!!!”

ขาสองข้างออกแรงยันเจ้าของร่างยืนขึ้น  ขยับเคลื่อนเดินไปต่อโดยมีครูปราบเดินตามมาประคองแต่ก็ถูกเด็กดื้อปัดออกอีก

ปราบสังเกตเห็นสีหน้าของลูกศิษย์ไม่สู้ดีเท่าไหร่  เหมือนคนกำลังจะเป็นไข้ทั้งที่เจ้าตัวก็พึ่งหายหวัดไปได้ไม่นาน 

“ไปหาหมอโชคเถอะครับ...”

“อย่ามายุ่ง....เลิกยุ่งกับผมซะที...”

“รวินท์ครับ...”

....กำลังเพ้อเหรอ??....

....เพราะพิษไข้??....

“พูดกันได้นี้....ว่าทุกปัญหามีทางแก้....พูดกันได้ว่าถ้าเปิดใจเล่าทุกอย่าง...เปิดใจรับคนอื่นบ้าง....ทุกอย่างจะดีขึ้น....พวกคุณก็พูดกันได้นี้!!!!....”

“อยากรู้นักใช่ไหมว่าทำไมผมถึงได้พูดแบบนั้นกับเด็กน่ารำคาญนั้น....”

“ถ้าลูกของคนที่ทิ้งหนี้มาให้พ่อของคุณทั้งหมดมาอยู่ตรงหน้า....”

“ผมว่าทำแค่นี้มันยังน้อยไปเลย....”

“เข้าใจ...หรือยัง...”

พูดจบร่างทั้งร่างก็ล้มทรุดลงไป  ครูปราบรีบเข้ามาประคองไว้ก่อนที่ร่างของเด็กดื้อจะกระแทกกับพื้น  เปลือกตาบางปิดสนิททำให้ครูหนุ่มพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว

“ขอโทษครับ....”

เค้าไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเอ่ยเช่นนั้นทั้งทีอีกฝ่ายก็คงจะไม่รับรู้  แต่ทำไมในหัวกลับมาคำๆ นี้ผุดขึ้นมา

....อาจจะเป็นเพราะผมทำให้รวินท์ต้องพูดสิ่งที่ไม่อยากพูด....

...หรืออาจเป็นเพราะความโศกเศร้าที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ที่สะท้านอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น....

......สะท้านภายในดวงตาสีดำที่ลึกล้ำราวกับท้องมหาสมุทรที่อ้างว้าง.....

Fin.....

ปล.  ผปค. ของตัวละครทั้งหมดที่ถูกกล่าวถึงกรุณามาเช็ดคาแรกเตอร์ของท่านด่วน>"<

คำผิดมีกรุณาบอกรุยด้วยนะงับ (จะรีบแก้T^T)

 สรุปนิดนุง

หนูรัตน์คือลูกชายของญาติที่โยนหนี้ทั้งหมดมาให้พ่อวินด์ตามที่เคยกล่าวมาในการบ้าน1

และแน่นอนวินด์มันคงไม่โทษอะไรเด็ก (แต่คงไม่อยากยุ่ง)

สองมีคนรู้เรื่องนี้แค่ครูปราบ เพราะครูปราบเดินตามวินด์มา....

และที่วินด์มันดูอ่อนโยนขึ้น....เพราะเผลอไปเจ้าค่ะ>.<

(เผลอเผยธาตุแท้ ก๊ากกก)

ต่อไปถึงคราวแนะนำหนูรัตน์อย่างเป็นทางการ^^