ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

[CS]วันที่ฝนตก [2]

[CS]วันที่ฝนตก [3](จบ)

--------------------------------------------------------------------

เวลาเย็นวันหนึ่ง

รวินท์ ชยานุรักษ์ กำลังก้าวเดินออกมาจากห้องประชุมกีฬาของสีขาวด้วยสีหน้าที่บูดบึ้งเต็มที่ ขาสองข้างพากายมายังดาดฟ้าของตึกเรียนที่เดิม   เค้าเอนกายนอนลงกับพื้นกระเบื้อง ดวงตาสีนิลปิดสนิทลงปล่อยสติให้ลอยไหลไปกับบรรยากาศเงียบสงบของท้องฟ้าหมอง

ขณะที่ทุกคนในโรงเรียนลูกบาศก์กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมงานกีฬาสี

“น้ายามครับ ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ...”

เสียงใสดังแว่วจากหน้าโต๊ะยาม เรียกยามยอดให้ชะโงกหน้าไปมองเด็กน้อยตัวเล็กวัยประมาณ10ขวบ สวมชุดนักเรียนเอกชนของสักที่ยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะ

“มีธุระอะไรหรือหนู?”

 “ผมมาหาพี่ชายครับ...”

“พี่ของหนูชื่ออะไรล่ะ?”

“พี่วินด์ครับ....รวินท์ ชยานุรักษ์ครับ”

เด็กน้อยเดินเข้ามาภายในโรงเรียนตามเส้นทางที่น้ายามยอดบอกถึงสถานที่ที่คนที่ตนเรียกว่าพี่ชายน่าจะอยู่  ขาขาวเรียวเล็กก้าวฉับๆ เพื่อให้ถึงที่หมายโดยเร็ว

....พี่วินด์จะทำหน้ายังไงนะ....

....รัตน์อยากเจอหน้าพี่วินด์เร็วๆ จังเลย>.<......

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเพียงแค่บ่าย4 แต่ด้วยเมฆฝนที่เริ่มขยับขยายกระจายตัวปกคลุมไปทั่วทำให้ท้องฟ้าเริ่มมืดลง   นักเรียนเริ่มทยอยกลับบ้านเนื่องหยาดฝนที่ทำท่าจะเทลงมาไม่ช้า   และแน่นอนว่า การประชุมเกี่ยวกับกีฬาสีก็คงต้องหยุดลงแต่เพียงเท่านี้

กรวิทย์   ไกลปืนเที่ยง ยันกายขึ้นเต็มความสูงเมื่อประธานสีอย่างนางสาวไอริสาสาวโหดซ่าประจำห้องเอ่ยจบประชุมของวันนี้   โดยมีเจ้านกน้อยสีเหลืองของคนหัวดื้อเกาะอยู่ที่ไหล่เล็ก  ดวงตาสีดำเหลือบน้ำเงินคู่สวยสบกับดวงตาสีดำคล้ายลูกปัดของเจ้าตัวเล็ก

“ไปหาเจ้านายของคุณกันเถอะครับ^^”

วินด์ลืมตาตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาบนดาดฟ้า   ดันกายขึ้นนั่งก่อนจะหันหน้าไปทางเจ้าหน้าสวยที่ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของตนที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะติดเจ้าของซักเท่าไหร่  ริมฝีปากบางแย้มยิ้มหวานตามความเคยชิน

และดูเหมือนว่า การทำหน้าหงิกตอบ ก็จะเป็นความเคยชินของอีกฝ่ายเช่นกัน

มือเล็กยกขึ้นมาใกล้ที่หัวไหล่ของตนเพื่อให้เจ้านกน้อยกระโดดมาเกาะที่ผิวขาวแทน  เป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อคนดื้อลุกขึ้นยืนพอดี

“รู้สึกว่าช่วงหลังคุณจะกลายสภาพจากมนุษย์นกเป็นมนุษย์ปลาทางนะครับ”

คนตัวเล็กเอ่ยวาจาเสียงหวาน แต่ถ้อยคำรู้สึกจะชวนให้คนหน้าหงิกยิ่งหงิกกว่าเดิมเป็นทวีคูณ

“แต่แกก็เอามาคืนให้ทุกครั้งนี่”

“ผมกลัวโรงเรียนแตกแล้วจะเดือดร้อนผ.อ.กับเพื่อนๆ คนอื่น....เดี๋ยวจะไม่มีที่เรียนกันเพราะใครบางคนอาละวาด”

คนตัวเล็กกว่าโต้กลับทันควัน  ทำเอาเจ้าคนดื้อชักหน้าเบ้ไปอีกทางก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้สุดๆ

“ปากดีเหลือเกินนะ”

“ดีกว่าคนที่ดีแต่จะหาเรื่องคนอื่นอย่างคุณนะครับ....พอถึงเวลาก็ไม่เห็นจะทำอะไรดีๆ แบบชาวบ้านชาวช่องเค้าเลยนะครับ”

“ถ้าแกจะพูดต่อจากที่ห้องระชุมนั้นก็หุบปากไปเลย...ฉันไม่อยากยุ่ง....ส่งอาว่าคืนมาได้แล้ว-*-”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย  มือใหญ่เอื้อมไปหมายจะเอาสัตว์เลี้ยงของตนคืน  แต่อีกฝ่ายกลับเอี่ยวตัวหลบ

รอยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อคนหน้าหงิกเพิ่มรอยสงสัยบนใบหน้า

“อาว่าคงไม่อยากมีเจ้านายขี้ป๊อดสินะครับ....แต่เจ้านายคุณนี้ดื้อด้านน่ารำคาญมากเลยนะครับ

คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไงถึงต้องให้คนอื่นมาตามตื้อ  พอคนอื่นตื้อก็ดื้อไม่ยอมเล่น”

“แล้วทำไมแกไม่ลงเองเล่า-*-“

“มันไม่ใช่สิ่งที่ผมถนัดนี้ครับ....แต่เป็นสิ่งที่คุณถนัด”

“แล้วทำไมฉันต้องลง”

“ผมไม่ได้บอกให้คุณลง  แต่ผมแค่จะบอกว่าคุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ไม่คิดจะทำอะไรเพื่อส่วนรวมครับ”

ราวกับถูกตบหน้าด้วยคำพูด  แต่เจ้าตัวก็ยังแสดงสีหน้าเช่นเดิมยืนฟังคนตัวเตี้ยกว่าเอ่ยวาจาต่อ

“...เศรษฐีที่ไม่ยอมทำคุณประโยชน์เพื่อส่วนรวมกับคนจนที่ทำคุณประโยชน์ทุกอย่างเพื่อส่วนรวม...ถ้าเลือกเป็นได้คุณจะเป็นอะไรครับ?”

คนดื้อมองเจ้าหน้าสวยกวนประสาท  ก่อนจะถอนหายใจออกมา

....จะด่าก็ว่ามาเถอะ-*-.....

“แค่ลงกีฬาสักอย่างก็พอใช่ไหม”

ใบหน้าขาวแย้มยิ้มกว้างขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ย  มือเรียวเล็กเคลื่อนไปใกล้มือใหญ่ของคนตรงหน้าเพื่อให้อาว่ากระโดดไปเกาะมือเจ้านายของมัน  เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูดาดฟ้าเปิดออกอีกครั้ง

เด็กน้อยวัย10ขวบมองพี่ชายกำลังจับมือ (??) กับใครบางคนอยู่   ดวงตากลมโตสีดำสนิทเช่นเดียวกับเส้นผมจับจ้องทั้งคู่อย่างฉงนใจ

.....พี่วินด์จับมือกับใคร....หน้าสวยจังเลย...

สวย = ผู้หญิง....

....ในทีวี....ผู้ชายจับมือกับผู้หญิง = คนรักกัน.....

....พี่วินด์จับมือกับผู้หญิง.....

....พี่วินด์มีคนรักแล้ว...

.....พี่วินด์ลืมรัตน์แล้ว....

....พี่วินด์ไม่รักรัตน์แล้ว.....

“พี่วินด์ใจร้าย!!!!!!!!!!!”

เสียงใสดังราว120เดซิเบลได้ (เวอร์= =) ทำเอาทั้งวินด์และปอ ต้องยกมือปิดหูเพื่อกั้นมลพิษทางเสียงที่รุนแรงมิใช่น้อย

น้ำใสๆ ร่วงหล่นจากดวงตาคู่โต  ริมฝีปากเม้มปิดกันแน่น  เสียงสะอึกสะอื้นดังแว่วให้ได้ยิน  วินด์ลดมือลงก่อนจะหันมามองต้นตอของเสียง

“นายเป็นใคร??”

น้ำเสียงเอ่ยถามที่แสดงถึงความห่างเหินทำเอาน้ำใสๆยิ่งทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก  ทำเอาเด็ก ม.ปลายทั้งสองถึงกับงงกับท่าทางของเด็กน้อย ก่อนที่จะได้ถามอะไรมากกว่านี้  เด็กน้อยก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“พี่วินด์ลืมรัตน์แล้วT^T.....พี่วินด์ใจร้าย...ฮึก....รู้ไหมครับว่ารัตน์รอพี่วินด์มาตั้ง5ปี....ฮึก..รัตน์เรียนเทควันโด...เรียนคาราเต้...เรียนยูโด....เรียนมวยไทย...เรียนทุกอย่างที่พี่วินด์เรียน...ฮึก....เพราะตอนนั้นพี่วินด์บอกให้รัตน์เข้มแข็ง....แล้วเราจะได้เจอกันอีก...ฮึก....พี่วินด์ใจร้าย...พี่วินด์ผิดคำพูดรัตน์เกลียดพี่วินด์แล้ว!!!!”

สิ้นคำบ่นเพ้อเด็กน้อยก็กลับเข้าไปทางเดิมพร้อมกับปิดประตูดัง ปัง!!!  ใบหน้าสวยแย้มยิ้มกลบรอยมึนงงซึ่งก็ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่แปรเป็นสีหน้าหงิกได้ทันควันเช่นกัน

“คนรู้จักเหรอครับ?”

“คุ้นๆ คงจะรู้จักมั้ง....อาว่าหายไปอีกแล้ว-*-“

“คงตกใจเสียงเมื่อกี้.....สงสัยต้องเหนื่อยหาอีกแล้วนะครับ”

น้ำเสียงระรื่นตามด้วยเสียงขบขันในลำคอ ชวนให้เจ้าคนดื้อชักอยากหาอะไรปิดปากคนข้างๆ เสียเหลือเกิน

ในตอนนี้ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงตามการคาดเดาของหลายๆ คน  วินด์ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินนำไปที่ประตูโดยมีคนตัวเล็กเดินตามมาด้วย

แต่แล้ว...

ลูกบิดประตู....กลับบิดไม่ออก.....

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะลองบิดเหล็กตรงหน้าอีกครั้ง  แต่ผลก็เหมือนเดิมจนคนข้างหลังเริ่มผิดสังเกตจีงเอ่ยถามขึ้น

“ไม่เปิดซะทีล่ะครับ  ผมยังไม่อยากเป็นหวัดนะครับ”

“เปิดไม่ได้...”

TBC.....

ปล. ตอนแรกแต่งออกมาไม่คิดว่าจะยาว สงสัยจะมีอีกตอนนะงับ= =(ไม่อยากลงทีเดียวเด๋วจะตาลายกัน)

ฝีมือมิมีเหลือ(เคยมีเหรอ?) ขออภัยด้วยงับ>"<

ปปล. ฟิคสนองความต้องการของผู้แต่ง ไม่มีใครแต่งเราแต่งเอง ก๊ากกกกก

ปปปล. แต่งเพื่อคลายเครียดหลังสอบนะงับ เด๋วจะกลับไปอ่านหนังสือแล้ว ขอบคุณทุกคนที่อวยพรรุยมากๆ เลยนะค่ะ^^