ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

เพื่อน.....[2]

เำพื่อน......[3]

เพื่อน.....[4]

-----------------------------------------------------------------------------------

รุ่งอรุณยามเช้า เมฆาสีขาวราวปุยนุ่นลอยเคว้งคว้างบนนภาโปร่ง

ม่านหมอกจางๆ ฟุ้งจากหญ้าเขียวชอุ่ม และเลือนหายไปเมื่อ อุทัยลอยเด่นบนท้องฟ้าสีคราม

แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง  สายลมพัดพาความเย็นจากลำคลอง

ผ่านผ้าม่านสีชาแก่พลิ้วไหวเป็นจังหวะตามกระแสลมอ่อน

แสงที่ลอดเข้ามาพอจะทำให้แลเห็นสิ่งต่างๆ ภายในห้องสีเรียบ  

เห็นหนังสือเรียนที่ตั้งเรียงเป็นระเบียบและชั้นใส่ซีดีเพลง(???) บนโต๊ะหนังสือลายไม้เนื้ออ่อน 

ที่ผนังห้องใกล้กับหน้าต่างมีชั้นวางหนังสือสี่ชั้น ที่สองชั้นบนแน่นไปด้วย

หนังสือนิยายและหนังสือการ์ตูน  สองชั้นล่างเป็นลิ้นชัก.....ดูท่าทางจะมีอะไรของข้างในนั้นด้วย......

ถัดเข้ามาภายในห้องอีกหน่อย ข้างๆ ชั้นวางหนังสือก็มีตู้เสื้อผ้าสีน้ำตาลเข้ม ถัดไปอีกก็เป็นประตูห้องน้ำ....

บนเตียงนุ่มสีเทาข้างๆ โต๊ะหนังสือ  ร่างของเจ้าของห้องนี้กำลังหลับหลังพิงหัวเตียงอยู่เช่นเคย 

หนังสือนิยายเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศเล่ม 8 ยังคาอยู่ภายในฝ่ามือใหญ่  เปลือกตาบางปิดสนิทบนใบหน้าคมคาย

ถึงจะนอนหลับอยู่แต่คิ้วเข้มยังคงขมวดเข้าหากัน ไม่ผ่อนคลายเหมือนคนปกติเวลาหลับ

......หรือว่ากำลังฝันร้าย.....

.....หรือไม่ก็........ทำหน้าหงิกอยู่ตลอดเวลาผลเลยทำให้ใบหน้าไม่สามารถผ่อนคลายรอยหงิกไปได้ = =......

นกน้อยตัวเล็กสีเหลือง  บินล่อนลงเกาะที่เสื้อนอนสีดำบนไหล่กว้าง 

ศีรษะเล็กถูๆ กับคางมน  เรียกร้องความสนใจ 

แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายของมันก็ยังไม่รู้สึกตัว  ศีรษะเล็กเลื่อนออกห่างมาเล็กนิด 

เล็งจะงอยปากไปที่จุดเดียวกับที่ถูหัวเมื่อครู่  และจัดการพุ่งปากเล็กเข้าหาเป้าหมาย

“โอ๊ย....”

คำอุทานเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง 

นัยน์ตาสีนิลเปิดมองเจ้านกตัวแสบที่บินขึ้นตรงหน้าเมื่อตนขยับกาย

วินด์ลูบปลายคางที่โดนจิกนิดหน่อย  ก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเก็บนิยายในมือ 

แล้วเดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะหนังสือ หยิบเศษขนมปังออกมาวางบนโต๊ะโดยมีกระดาษแผ่นนึงรองอยู่ 

เจ้านกน้อยรีบล่อนลงไปจิกกินอย่างอารมณ์ดี  นัยน์ตาสีนิลแลมองสักครู่ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

......เตรียมตัวไปโรงเรียนดีกว่า = =.........

----------------------------------------------------------------------------------------

“วินด์วันนี้ไปโรงเรียนไหวเหรอลูก.....”

“หายแล้วครับ.....ไปก่อนนะครับ”

-------------------------------------------------------------------------

........ปวดหัว........

.......แต่จะให้นอนอยู่บ้านก็ใช่ที่.......

มันก็เหมือนทุกๆ วัน   ที่เด็กหนุ่มหน้าดุพร้อมกับเจ้านกสีเหลืองจะเดินเข้าโรงเรียนเป็นประจำทุกเช้า  

......แต่ใครจะรู้ละว่า.....เจ้านกน้อยไม่ใช่นกน้อยตัวเดิมที่ใครๆ รู้จัก......

วินด์หลีกเลี่ยงที่จะเดินเฉียดโรงอาหาร  หรือห้องคหกรรม  

การขึ้นตึกเรียนเป็นการด่วนคงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด  สำหรับเค้าในตอนนี้.....

.....ไม่งั้นคงได้วิ่งไล่จับกับเจ้านกอ้วนแน่ -*-.......

เนื่องจากท้องฟ้ายังไม่สว่างเท่าที่ควร  ผู้คนภายในห้องจึงดูบางตายิ่งนัก 

แต่ดวงตาสีนิลก็เผลอไปสบเข้ากับเด็กหญิงผู้หญิงคนหนึ่งที่มุมห้องริมหน้าต่าง  

เธอหันมามองก่อนจะยกยิ้มขึ้น  ทำเอาหนุ่มจ้องก่อนต้องเมินหน้าหนี

ไม่ใช่เพราะอาย....

แต่รู้สึกไม่ชอบมาพากลในรอยยิ้มนั้น......

........รู้สึกขยาดในรอยยิ้มแบบนั้น......

.......มันเหมือนรอยยิ้มของแม่กับป้า เวลาคิดอะไรประหลาดๆ.....-*-.....

ว่าแล้วก็รีบก้าวเดินไปที่โต๊ะของตน  อาการปวดหัวจากไข้หวัดที่ยังไม่หายดี  เริ่มแสดงฤทธิ์เดชของมัน 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะยกมือกุมที่ขมับ  รับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงผิดจากปกติบริเวณหน้าผาก 

เจ้านกน้อยกระโดดลงมาจากไหล่กว้าง  เอาปากเขี่ยๆ ที่ลำแขนของเจ้านายเพื่อเรียกร้องความสนใจอีกครั้ง 

นัยน์ตาคู่คมเหลือบมอง ก่อนจะหยิบขนมปังก้อนกลมๆ ขึ้นมาจากกระเป๋า 

ลงมือฉีกก้อนขนมในมือเป็นชิ้นเล็กๆ  วางบนกระดาษสีขาวบนโต๊ะ

เจ้านกน้อยกระโดดไปหาขนมแล้วจิกกินอย่างไม่กลัวว่าท้องจะแตกตายสักวัน= =

วินด์มองเจ้าลูกนกสักพักก่อนจะทรุดกาย ฟุบศีรษะนอนลงกับโต๊ะนักเรียน   รอเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติ.....

เมื่อเวลาล่วงเลยไป  นักเรียนเริ่มทยอยกันมาโรงเรียน 

หลายสายตาอาจจะมองด้วยความประหลาดใจ  ที่เห็นเจ้าของโต๊ะเบอร์11 นอนฟุบหลับอยู่

.....ปกติถ้าไม่ถึงเวลาเรียน....ก็ไม่เคยโผล่หน้าเข้ามาในห้องนี้น่า......

.....วันนี้หิมะจะตกหรือป่าวหนอ......

“วินด์คุง....เป็นอะไรหรือป่าว???”

คำถามที่เป็นจุดเรียกให้หลายๆ คนหันไปสนใจ 

เมื่อเด็กหญิงซาลา...เอ๊ย!.... หนูไอเดินไปถามอย่างเป็นห่วง

พร้อมกับเขย่าที่หัวไหล่ของวินด์เบาๆ เพื่อปลุกให้มาตอบคำถามของเธอ  

เจ้านกน้อยสีเหลืองเอียงขอขึ้นมองอย่างสงสัย

ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะที่ไหล่เล็ก  ดวงตาคู่โตเหลือบมองก่อนจะส่งยิ้มให้

เป็นจังหวะเดียวกับที่คนไม่สบายรู้สึกตัวตื่นขึ้น  และเป็นเพียงชั่วจังหวะเขบ็ต 1 ชั้น 

ที่จะได้เห็นดวงสีนิลไร้แววหงุดหงิดก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับมาเช่นเคย

“ไม่ได้เป็นอะไร.....อย่ามายุ่ง....”

คำเอ่ยตอบห้วนๆ ดังขึ้น  ทำเอาไอรินชะงักไปเล็กน้อย 

ฝ่ามือเล็กยกขึ้นตีที่หน้าผากของคนหน้าดุเบาๆ พร้อมกับที่กำลังเอ่ยสิ่งใด 

แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมา

“วินด์คุงไม่สบายนี่....”

“ไม่ต้องมายุ่ง!!!”

ฝ่ามือใหญ่ปัดฝ่ามือเล็กออก  พร้อมเอ่ยตวาด 

เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนทรงกายไม่ให้ออกอาการเซจนสังเกตเห็นได้  

ก่อนเดินออกจากที่นั่งของตนและตรงเดินไปที่ประตูทางออก  

หากแต่ไอรินไม่ยอม  แขนเล็กออกแรงคว้ามือของอีกฝ่ายได้ทันท่วงที

“ไม่ได้.....วินด์คุงไม่สบายต้องไปห้องพยาบาลสิ!!....”

เสียงแหลมใสดุขึ้น  พยายามฉุดดึงอีกฝ่ายไม่ให้ไปไหนซะก่อน

แต่ดูเหมือนว่าแรงของเธอจะสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ 

เด็กหญิงซา......เอ๊ย  หนูไอจึงเริ่มกวาดตาหาแนวร่วม

....และรู้สึกจะหาไม่ยากเสียด้วย........

“มาหนูไอ.....หยินช่วยเอง!!!”

“เค้าช่วยด้วยสิ ~”

ว่าแล้วสองสาวหลังห้อง นางหนึ่งคือเห็ดน้อย...เอ๊ย.....หยิน 

และอีกนางหนึ่งคือดอกไม้แสนงดงาม นามไอริส

ทั้งคู่วิ่งตรงไปหาคู่ที่ยื้อดึงกันอยู่หน้าห้อง 

ล็อกแขนข้างเดียวกับที่หนูไอคว้าในตอนแรก

แล้วออกแรงลากไม่ให้อีกฝ่ายก้าวเดินไปจากห้อง 

วินด์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ค่อยๆ ผ่อนแรงลง  พอให้ทั้งสามรู้

.....จะมาไร้สาระอะไรหน้าห้อง -*- .......

“ไปห้องพยาบาลกันเถอะ!!~”

ว่าแล้วสามสาวก็จูงลากคนหัวดื้อตรงไปออกไปนอกห้อง   ตรงไปยังห้องพยาบาล.......

TBC ...........

เรื่องราวก่อนที่จะถึงการบ้าน 11 ค่ะ^^~

จริงๆ มันยาวมาก จึงต้องตัดเป็นตอนๆ ==

คงมีประมาณ 3 ตอนได้= = (ไม่เคยอัพอะไรสั้นๆ เลยเรา-*-)

สอบเสร็จแล้วค่า^o^