ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

Ava.....[2]

.................................................................................

 (ต่อจากการบ้าน10นะงับ.....)

“Ava…..”

น้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้น  ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย 

ความเย็นเฉียบของหยาดฝนตกลงมาดังศรน้ำที่เสียดแทงลงมาบน

ร่างกายที่วิ่งอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บในเย็นวันหนึ่งในฤดูฝน

หลังจากที่เจ้านกน้อยสีเหลืองหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยร่วมครึ่งชั่วโมง  

เจ้าของแสนดื้อก็ยังคงวิ่งออกตามหาอย่างไม่ดูสภาพแวดล้อม

ไม่ฟังคำเตือนของเพื่อนที่วิ่งไล่หลังมา 

แม้ตอนนี้เจ้าตัววิ่งออกห่างจากเพื่อนมามากโขแล้ว

“Ava......นายอยู่ไหนกัน!!!!”

คำตวาดลั่นสู้เสียงสายฝน  ใบหน้าขาวเริ่มซีด ดวงตาคมค่อยๆ

ปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า  ระหว่างที่หยดพิรุณเริ่มซาลงหายไป

ปรากฏผืนนภายามเย็นแสนสดชื่น

วินด์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างกายเปียกปอนไม่ไหวติง.....

มีเพียงเสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นไม่ขาดจากอุณหภูมิในร่างกายที่สูงผิดกับ

อุณหภูมิในอากาศรอบกาย  ภายในหัวเร่งคิดหาสถานที่ๆ เจ้านกน้อยจะไปหลบฝน

ภายในโรงเรียน

....แต่ก็ดูเหมือนว่าสถานที่เหล่านั้นตนจะวิ่งหาไปหมดแล้ว......

....Ava…..นายอยู่ไหน.......

-จ๋อม....-

เสียงน้ำกระจายจากกันดังขึ้นเมื่อถูกเหยียบลงด้วยเท้าที่พยายามยันร่างกายที่กำลังจะเซล้ม 

วินด์ยกมือขึ้นมากุมที่ขมับ รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว 

น้ำหนักของร่างหนักขึ้นจนยากที่จะพยุงกาย   แต่เจ้าตัวก็ยังฝืนยืนอยู่

“เป็นอะไรไปเหรอครับ......”

ใบหน้าดุขาวซีดเอียงหันไปทางกระแสเสียงนุ่มตามสัญชาติญาณ 

ดวงตาคมพยายามเพ่งมองว่าเป็นใครสักพัก 

ก่อนที่พอจะจับภาพได้ว่าเป็นใครเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ฉาบบนใบหน้าสวยราวตุ๊กตา

.......กับเจ้านกน้อยที่สั่นอยู่บนท่อนแขนเล็ก......

“เอาAvaคืนมา!!!!”

เสียงแหบแค่นขึ้นอย่างเย็นชา  เรียกเสียงขบขันแก่เด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าไม่น้อย 

ปอยกยิ้มหวานให้ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ 

ดวงตาดุยังคงจ้องการกระทำของอีกฝ่ายไม่วางตาจนทั้งคู่ยืนห่างกันอยู่ประมาณหนึ่งไม้บรรทัด

ลำแขนเล็กยกขึ้นไปใกล้กับไหล่กว้างที่เปียกชุ่มจากเสื้อเชิ้ตสีขาว 

พอให้เจ้านกน้อยสามารถกระโดดไปหาเจ้านายมันได้ 

แต่ดูเหมือนว่าเจ้านกน้อยจะสั่นมากเกินไปจนไม่มีแรงที่จะกระโดดไปตามที่คิด

“Ava.....อยากจะอยู่กับผมเหรอครับ.....นั่นสินะครับ.....ผมคงดูใจดีกว่าเจ้านายของคุณ”

ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กก็ทำท่าจะชักแขนกลับ 

แต่ก็ถูกมือขาวซีดของคนตรงหน้าคว้าเอาไว้ก่อนหลังจากที่คำพูดอีกประโยคหลุดออกมา

“ถ้าอย่างนั้นAvaไปนอนบ้านผมสักคืนแล้วกันนะครับ....”

“แกจะเอาAvaไปไหนไม่ได้!!!”

คำตวาดหลุดออกมาพร้อมกับแรงบีบที่แขนเล็ก ตามด้วยเสียงหอบหายใจที่ดูเหมือนจะมากกว่าเมื่อกี้

“ก็รีบๆ เอาไปสิครับ....”

สิ้นประโยควินด์ก็คว้าAvaมาไว้ในอุ้งมือ   ก่อนจะลูบบนขนนุ่มเบาๆ ให้หายสั่น

รอยยิ้มยังคงปรากฏบนใบหน้าสวย  นัยน์ตาสีนิลประกายไพลินเหลือบไปทางด้านหลัง

เมื่อตนรู้เหมือนมีคนกำลังมา  

ขาเล็กก้าวเดินเข้าชิดก่อนจะเขย่งกายกระซิบคำพูดชวนให้เจ้าของนกอารมณ์ร้อน

อยากจะเลาะฟันสวยๆ ออกมาจากปากเล็กให้หมดจะได้พูดอะไรอีกไม่ได้

“อย่างที่ผมเคยพูดไปแล้ว.....ดูแลมันให้ดีๆ นะครับ.....ระวัง....มันจะหายไป....”

เจ้าตัวทิ้งคำพูดเอาไว้แค่นี้ก่อนจะรีบเคลื่อนกายออกห่าง

ก่อนที่จะถูกเจ้าคนขี้หงุดหงิดสวนกลับด้วยกระกระทำ

.....แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้แค่ยืนยังจะไม่ไหวแล้วละมั้ง.......

วินด์กัดฟันแน่น  แต่ก็ต้องยกมือกุมที่ขมับอีกครั้งเมื่ออาการปวดหัวเริ่มปรากฏขึ้น 

ภาพตรงหน้าเคว้งหมุน  ก่อนจะพร่าจนมืดสนิท......

....ได้ยินเสียงเอะอะ.......

.....น่ารำคาญ........

.....แต่......Avaกลับมาแล้ว.........

--------------------------------------------

---------------------------

----------

วินด์ลืมตาขึ้นอีกครั้งพบกับเพดานที่คุ้นเคย......

....ห้องของผม......

....ผมกลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อไร......

......จำไม่ได้......ปวดหัวชะมัด..........

มือแกร่งถูกยกขึ้นมาก่ายที่หน้าผาก  นัยน์ตาสีนิลปิดลงอีกครั้ง  พยายามไม่นึกอะไรให้ปวดหัวมากไปกว่านี้

.....แล้วAva........

ว่าแล้วดวงตาก็เปิดโพล่งขึ้น  พร้อมกับกายที่กระเด้งลุกขึ้นอย่างลืมตัวว่ากำลังป่วย 

สองมือเร่งควานหาเจ้าตัวน้อยที่ปกติมักจะนอนอยู่ข้างหัวนอนเสมอ 

ก็พบเจ้าตัวเหลืองที่หลับตานอนอยู่ที่เดิมของมัน

เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังขึ้นเบาๆ  รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นจากจะช้อนร่างของนกน้อยขึ้นมา

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ.....ปฏิกิริยาที่แปลกไปจากทุกครั้ง.....

.....ปกติ.....Avaต้องตื่นสิ.....

....แล้วทำไมยังหลับอยู่.......

.....แล้วขนสีเหลือง2-3เส้นบนเตียง.......

......แล้วทำไม.....Ava.....ตัวเย็น.....

“Ava.......”

เสียงเรียกดังขึ้นเบาๆ  ดวงตาเริ่มเบิกกว้างขึ้น  สมองแปรผลบางอย่างได้.....แต่....มันเป็นไปไม่ได้.....

....ไม่สิ....ต้องบอกว่า.....

.....ผมรับไม่ได้...........

สองขายันกายขึ้นอย่างรีบเร่ง  

ไม่สนใจว่าร่างกายของตนกำลังย่ำแย่มากแค่ไหน 

ไม่สนใจคำเอ่ยของพ่อกับแม่ที่กำลังตกใจกับท่าทีของลูกชาย  

ไม่สนใจว่าตนอยู่ในชุดนอนและเวลานี้ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน

ร่างกายโซซัดโซเซก้าวเดินไปยังโรงพยาบาลสัตว์ที่เปิดอยู่หน้าซอย

.....และความจริงที่ไม่ต้องการรับรู้ก็ได้ยินเต็มสองหู......

“หมอต้องแสดงความเสียใจด้วยนะ.....นกของหนูน่ะหมดอายุขัยของมันแล้วจ๊ะ.....”

--------------------------

-----------

-----

“วินด์ไปไหนมาน่ะ???....”

คำเอ่ยถามอย่างร้อนใจดังขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อลูกชายตัวดีเดินก้าวเข้ามาในบ้าน 

หาได้มีเสียงตอบรับไม่  มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยกับดวงตาสีนิลที่ไร้แวว 

และร่างที่แน่นิ่งของนกน้อยในฝ่ามือของลูกชาย

“วินด์.....Ava......”

ร่างกายที่ก้าวเดินอย่างไร้วิญญาณหยุดการเคลื่อนไหว   แต่ก็ยังไร้เสียงตอบรับ 

ผู้เป็นแม่โอบกอดร่างของลูกชายแน่นเมื่อพอจะเดาสิ่งที่เกิดขึ้นได้

“ไม่เป็นไรนะวินด์.....มีอะไรก็.....”

“ผมอยากอยู่คนเดียว......”

น้ำเสียงราบเรียบไม่กระชาก ไร้อารมณ์ความรู้สึก  

ผู้เป็นแม่จึงต้องยอมคลายอ้อมกอดออกปล่อยให้ลูกชายเดินขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆ

-แก๊ก.......-

วินด์ล้มตัวลงบนเตียงนุ่ม  วางร่างของAvaลงข้างๆ   และหลับตาลง......

....อายุขัยของนกฟินซ์มีประมาณ 5-7 ปี........

......ถ้าเท่าที่Avaอยู่กับผมมา....ก็ประมาณ5ปีได้แล้วล่ะมั้ง.....

.....ช่วงที่อยู่กับณัฏฐา.....อีก......

......หึ.......

.....ผมกำลังเสียใจอยู่หรือป่าวนะ......

....ทำไมภายในหัวมันว่างเปล่า.....

....แต่ที่รู้ๆ......สุดท้ายแม้แต่นาย.......

.....ก็ไปจากฉัน..........

เคยได้ยินมาว่า.......เวลาที่คนเราสูญเสียหรือผิดหวังสิ่งใด.......

คนๆ นั้นจะระบายออกมาด้วยการร้องไห้......

แต่ทำไมผมที่สูญเสียเพื่อนรักไปแล้ว.....แม้ความเสียใจมันจะมากล้นเท่าไหร่

.....แต่น้ำตายังคงถูกกักเก็บอยู่ในที่ของมัน......

.......หรืออาจจะเป็นเพราะความเศร้าใจมันมากเกินกว่าที่จะระบายได้ด้วยน้ำตาเพียงไม่กี่หยด.....

หรือจริงๆ แล้ว....Avaไม่ได้มีความหมายสำหรับผม........

ท้องฟ้ามืดมนมองไม่เห็นแม้แต่ดวงจันทร์
เมฆหมอกใจดำปิดบังจันทร์เด่นไม่เห็นแม้แต่เงา.........

TBC.........................................

เฮ่อ.....มันเป็นเหตุมาจากเผลอเปิดเจออายุขัยของนกฟินซ์อ่างับ^^

เลยคิดว่าเอาตามหลักความจริงดีกว่า (จริงๆ แล้วอยากแก้ลูกชาย 555+)

เอาล่ะ  ให้เดากันเล่นๆ แล้วกัน  เพราะต่อตอนหน้าจะเป็นการบ้าน9แล้วงับ^^

1. คิดว่าตอนหน้าจะเป็นยังไงต่อไปงับ^^

2. คิดว่ากำแพงที่วินด์เคยสร้างเอาไว้ มันจะทลายลงมา.......

   หรือยิ่งสูงและแข็งแรงขึ้นค่ะ^^

เช่นเคย....ไม่มีของรางวัลให้ 555+

ถ้าพรุ่งนี้ว่างจะเอามาลงต่อนะงับ>.<