ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้

ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

การบ้าน 10 [1]

การบ้าน 10 [2]

การบ้าน 10 [3]

 ---------------------------------------------------------------------------------

“พวกท่านจะบอกว่า...คนร้ายตัวจริงอยู่ในพวกปีกขาวงั้นรึ??”

เสียงเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อหู  ดังขึ้นจากองครักษ์นาม ชิน   เมื่อได้ยินข้อมูลใหม่จากบุคคลทั้งสาม

.....ก็ชินมองไม่ให้โคลเวอร์นี้.....

“ตอนแรกคิดว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ในวิหาร   แต่ฟังจากไทย.....ผู้ดูแลวิหารน่ะ....  ดูจะคิดผิดไปหน่อย”

วินด์เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก   ชินหันไปมองบุรุษชุดขาวก่อนจะแสดงสีหน้าครุ่นคิดออกมา 

“พวกท่านไปพักผ่อนเถอะ....พวกเราเหล่าทหารจะออกสืบค้นที่เหลือเอง”

ผ้าคลุมสีน้ำตาลเข้มพลิ้วไหวตามแรงหมุนกายขององครักษ์หนุ่ม 

เคลื่อนกายทิ้งทั้งสามให้ยืนอยู่ในห้องรับรอง  ก่อนจะมาสาวใช้มาเชิญไปยังที่พัก

ระหว่างทางเดินที่ลากผ่านสวนพฤกษชาติ  วินด์เงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม

ที่แลดูไม่ต่างจากตอนที่ตนมาถึง 

มีเพียงอากาศรอบกายที่รู้สึกว่ามันช่างหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม

“ห้องเจ้านักบวชนั้นอยู่ไหน”

เสียงทุ่มเอ่ยถามสาวใช้ที่เดินนำอยู่ข้างหน้า 

ร่างเล็กเกร็งเล็กน้อยด้วยความกลัวเมื่อได้ยินเสียงแข็งที่ฟังเหมือนคำตำหนิ

“ท่านKaze หมายถึงท่านภัทรหรือเจ้าค่ะ......ท่านภัทรอยู่ตำหนักทางตะวันออกเจ้าค่ะ...”

น้ำเสียงแหลมสั่นนิดๆ   ก่อนจะแอบถอนหายใจเงียบๆ เมื่อคนหน้าดุก้าวเท้าไปตามทางที่เธอบอก

“หมดธุระของผมแล้ว......ขอตัวนะครับ”

ธูปเอ่ยเสียงเบาชวนขนลุก  ก่อนจะมีหลุมสีดำปรากฏขึ้นใต้เท้าของหมอผีหนุ่ม 

ทำเอาไทยที่เดินอยู่ข้างๆ ก้าวหลบแทบไม่ทัน  ก่อนที่หนุ่มแว่นจะหายไปกับความมืดมิดนั้น 

ภูติน้อยสีเขียวก็ก้าวเข้าไปใกล้

“โคลเวอร์ขอไปด้วยค่ะ....อยู่กับคุณหมอผีแล้วก็คุณเทียน   น่าจะดีกว่า.....อย่างน้อยพวกคุณก็มองเห็นโคลเวอร์”

นัยน์ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสีดำมองภูติน้อยก่อนจะพยักหน้า  แล้วทั้งคู่ก็หายไปกับความมืดของหลุมมิตินั้น

หนุ่มลักยิ้มสวยได้แต่ยืนมองบุคคลที่พึ่งจะจากไปทั้งสองคน  ก่อนจะบอกให้สาวใช้นำทางตนไปยังจุดหมายเดิม

“เจ้านักบวช!!!”

เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกเสียงดัง 

หนุ่มหน้าหวานหันไปมองก่อนจะแย้มยิ้มน้อยๆ เป็นเชิงทักทาย

“รีบร้อนมาแบบนี้.....มีอะไรจะถามเหรอครับ.....”

ถามราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว  คนอารมณ์ร้อนก้าวเดินเข้ามาใกล้คนที่กำลังจีบน้ำชาอย่างสบายใจบนโต๊ะปิกนิกสีขาว

“ดินแดนนี้ไม่มีเวลากลางคืนหรือไง??”

คำถามแรกถูกเอ่ยออกมาขณะที่วินด์หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้อีกฝั่ง 

ถ้วยน้ำชาลอยลงมาวางตรงหน้าพร้อมกับน้ำชาสีเข้มที่ถูกเทลงไปพอควร

“เคยมีครับ....อย่างที่เคยบอกไปแล้วว่าหลังจากที่ธิดาสีทองถูกขโมยไป 

ทุกๆ อย่างก็เริ่มผิดเพี้ยน...อากาศที่หนาวขึ้นและท้องฟ้าไร้รัตติกาล

.....ล้วนแต่เป็นผลที่เกิดขึ้นครับ.....จะว่าไปการที่ท้องฟ้าไร้ยามเย็นเช่นนี้

ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับพวกปีกขาวสักเท่าไรหรอกครับ

......แต่สำหรับพวกปีกดำแล้ว.....ท้องฟ้ารัตติกาลคงเป็นส่งที่ขาดไม่ได้”

“อีกคำถาม   พวกปีกดำกับปีกขาวแยกกันยังไง.....

วันนี้ชั้นเจอพวกปีกดำ   มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกนายสักหน่อย???”

“ความหมายตรงตัวครับต่างกันที่สีของปีกกลางหลัง

.....คุณคงไม่สังเกตเห็นเพราะถึงจะเรียกว่าปีกแต่ก็ไม่ได้ใช้สำหรับบินเหมือนพวกภูติ

.....และอีกอย่างพวกปีกดำจะมีหางสีดำยาวปลายเป็นลูกศร....

แต่ก็มีพวกปีกดำบางพวกที่สามารถซ่อนหางของตนได้......

เอาจริงๆ ช่วงหลังๆ พวกเราก็แยกกันไม่ออกหรอกครับ 

เพียงแต่เมืองของพวกเราไม่ค่อยมาคล่องเกี่ยวกัน”

“พูดง่ายๆ ก็คือแยกกันได้ไม่ชัดเจนสินะ....”

.....อย่างนี้คนที่ยัยภูตินั้นบอกก็อาจจะเป็นพวกปีกดำก็ได้........

“มีอะไรจะถามอีกไหมครับ.....”

ภัทรเอ่ยถามเสียงนุ่มเมื่ออีกฝ่ายเงียบไป  พรางซบน้ำชารอ

“มี......ธิดาสีทองมีความสามารถอะไรบ้าง.....ทำไมเจ้าพวกบ้านั้นถึงต้องการตัวผู้กอบกู้....”

“สามารถทำให้ความปรารถนาทุกอย่างเป็นจริงครับ.....แต่ผู้ใช้ต้องเป็นผู้กอบกู้หรือเจ้าของที่แท้จริงเท่านั้นครับ”

“ขอบใจ....”

เมื่อหมดคำถามเจ้าตัวมากปัญหาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปโดยทันที

....ถ้าอย่างงั้น....คนร้ายน่าจะเป็น......

....เจ้าหน้าสวยนั้น!!!.......

.....นี้เราติดใจคำพูดเจ้านั้นขนาดเก็บมาฝันเลยเหรอเนี่ย -*-.........

“ข้าจะช่วยท่านให้ได้......องค์หญิงไอริน.....”

น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นแผ่วเบา  แต่ก็พอให้วินด์หันไปมองต้นเสียงท่ามกลางสวนพฤกษชาติไร้ผู้คน 

ก็ได้พบกับร่างสูงขององครักษ์ผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าน้ำพุที่เริงระบำแสนงดงาม

ไม่รู้ว่าอะไรทำให้วินด์ก้าวขาเข้าไปไกล  เสียงหญ้าทำให้องครักษ์หนุ่มรู้ตัวใบหน้าคมหันไปมองอย่างตกใจ

   ยิ่งเห็นว่าเป็นแขกใบหน้ายิ่งแสดงความวิตก

“ข้า.....ไม่ได้คิดอะไรเกินกว่า....ความเป็นนายบ่าวนะขอรับ!!!......”

“ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังแต่บังเอิญผ่านมาเฉยๆ.......

แล้วอีกอย่าง.....ความรู้สึกของนายมันก็ไม่ได้เป็นธุระกงการอะไรที่ฉันจะต้องไปสนใจ....โวยวายไปได้”

เสียงทุ่มเอ่ยอย่างรำคาญ   แต่ก็พอให้ชินแลดูใจเย็นลง  วินด์เคลื่อนกายไปยืนข้างๆ องครักษ์หนุ่ม 

นัยน์ตาสีนิลมองสายน้ำที่วิ่งไปมาราวกับนางวารีที่กำลังร่ายรำตามท่วงทำนองธรรมชาติ

“ตอนที่ข้ายังเป็นทหารฝึกหัด.....เคยแอบมามองน้ำพุนี้อยู่บ่อยๆ......และก็ได้เจอกับองค์หญิงครั้งแรก.....”

“ไอ....องค์หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนของนายละสิ”

เสียงทุ่มเอ่ยแทรกขึ้น

“ใช่.....องค์หญิงเป็นคนใจดี.....ยิ้มเก่ง......เป็นเพื่อนคนสำคัญ.....ข้าไม่ควรเอ่ยคำพูดเหล่านี้เลย....ต้องขออภัยด้วย”

.....เพื่อน.....

“เล็กน้อย.....ไม่อยากคิดให้เปลืองสมอง......ฉันมีเรื่องจะถามนาย....”

“ขอรับ.....???”

“พวกปีกดำ.....มีคนชื่อ ปอ.....หรือกรวิทย์ หรือป่าว”

“องค์ชายปอ.....หรือพ่อมดปอ....ท่านหมายถึงผู้ใด??”

เมื่อได้ฟังคำตอบ  วินด์ยกมือกุมขมับ

......มีสองคน.....สองตำแหน่งงั้นเหรอ -*-.........

“มีอะไรหรือป่าวขอรับ???”

“ฉันพอจะรู้ตัวคนร้ายที่แท้จริง.....คงจะเป็นหนึ่งในสองคนที่นายตอบมานั้นแหละ”

“ถ้าท่านแน่ใจเช่นนั้น......เราจะเตรียมตัวบุกปราสาทของพวกมัน....”

.................................................................

ด้วยความรวดเร็วของการจัดเตรียมทัพลอบเข้าไปภายในปราสาทสีนิล  มีองค์รักษ์ทั้งหกคนแล้ววินด์รวมเป็นเจ็ดคน

การลอบเข้าเมืองเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะง่ายเพราะจำนวนคนเพียงน้อยนิด

......และวิชาการหลอกล่อขององครักษ์หัวเม่นนาม แพท.......

“จริงๆ แล้วท่านKaze ไม่ต้องตามมาก็ได้นะขอรับ....”

ชินเอ่ยขึ้นเสียงเบาระหว่างย่องเข้าไปในปราสาทที่พลุกพล่านไปด้วยทหารรักษาการณ์  วินด์หันมามองเล็กน้อย

“ชั้นอยากจะรู้ว่า....นายจะช่วยเพื่อนคนสำคัญของนาย....อย่างถึงที่สุดหรือป่าว”

สิ้นเสียงตอบ  ก็มีร่างสี่ร่างในชุดสูทสีดำอย่างพวกมาเฟียปรากฏกายขวางทางเหล่าผู้บุกรุก

“อะไรกัน.....ไหนเจ้าพ่อมดนั้นบอกว่ามีผู้บุกรุก....แค่เจ็ดคนเนี่ยนะ!!!”

เสียงโวยวายอย่างไม่พอใจดังจากร่างที่ตัวเตี้ยที่สุด

“เอาน่าต้นน้ำ.....งานก็คืองานรีบๆ จัดการให้หมดแล้วไปกินนมได้แล้ว”

ร่างสูงโปร่งของคนผมยาวที่สุดเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

“รู้แล้ว.....”

ต้นน้ำตวัดเสียงตอบ  ชักหนังสือเล่มโตไว้บนฝ่ามือเล็ก

พร้อมกับอีกสามคนที่เหลือที่ชักอาวุธช่างกายขึ้นมารับมือกับผู้บุกรุก

“คงต้องแยกกับแล้วล่ะขอรับ”

น้ำเสียงเข้มดังจากองครักษ์หมียักษ์

“ชิน   ฮุย  !!!!.....พวกนายพาแขกไร้มารยาทไปต่อเลย.....ตรงนี้พวกเราจัดการเอง!!!”

ผู้ป่วยโรคพาราโบล่าตวาดคำพูด  ก่อนจะชักดาบรับไม้ตีกลองขนาดเท่าดาบไม้พร้อมกับรุกไร้อีกฝ่าย 

ให้ทั้งสามวิ่งฝ่านทั้งสี่ไปอย่างง่ายดาย

“อะไรกันครับ....ผมไม่อยากทำร้ายผู้หญิงอย่างคุณเลยนะครับเนี่ย”

น้ำเสียงเจ้าชู้ถูกเอ่ยจากมาเฟียผมยาว  เรียกรอยยิ้มแสยะขึ้นบนใบหน้าเรียว 

กงเล็บสีส้มกางออกแส้สีส้มสดค่อยๆ ปรากฏขึ้น

“ถึงจะเป็นไม้ป่าเดียวกันแต่หล่อแบบนี้....ขอเดี๊ยนฟาดไม่เลี้ยงเลยแล้วกันนะเคอะ~”

คำพูดนั้นทำเอาความสยองทั่วถึงกันทั่วหน้าแม้แต่พวกเดียวกนก็เถอะ= =

อีกสามคนที่กำลังวิ่งตรงไปตามทาง  ระหว่างนั้นเองฮุยก็พลักวินด์ไปทางชิน 

พร้อมกับถีบตัวหลบจากโจมตีจากด้านบน

มือสั้นเกือบยี่สิบอันปรากฏขึ้นเต็มฝ่ามือของฮุย 

ก่อนจะปาออกไปยังเจ้าของอาวุธท่อนเหล็กคู่  แต่ก็ถูกปัดออกไปได้หมด

“จะให้ผ่านไปไม่ได้.....นอกจากเจ้าตาดุนั้นเท่านั้น”

ฟานเอ่ยอย่างเย็นชา  มือที่ยังกำอาวุธแน่นชี้มาทางวินด์  ขาแข็งแรงออกก้าวเดินไปตรงหน้าของหนุ่มกังฟู

“ขอบใจ....แต่......ฉันไม่ต้องการ”

ขาแข็งแรงสวิงคิกเตะเข้าที่ก้านคอของนักฆ่าหนุ่ม 

ฟานหลบได้อย่างสวยงามพร้อมกับฟาดไปที่ท้ายทอยของวินด์เพื่อให้สลบ 

แต่เด็กเจ้ามีปัญหาใช้จังหวะนั้นดีดตัวรับแรงกระแทกให้ตนกระเด็นไป 

โดยมีชินที่เตี๊ยมกันไว้ก่อนแล้วพุ่งกายไปรับ  ก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งต่อไปอย่างรวดเร็ว

.....ติดเกียร์หมานั้นเอง........

ขณะที่หนุ่มฟานจะตามไป  มีดบินหลายสิบอันก็ปักขวางทาง

“คู่ต่อสู้ของนาย....คือฉัน”

“ยัยนั้นจะไม่เป็นไรเหรอ”

วินด์เอ่ยถามหลังจากที่วิ่งมาได้สักพัก

“ไม่หรอกขอรัก ฮุยเป็นพวกเน้นความเร็วกับการใช้อาวุธลับครับ.....ไม่น่าจะมีปัญหา”

“งั้นเหรอ........!!!”

จู่ๆ วินด์ก็ทรุดกายลง  ทำให้ชินต้องรีบวิ่งไปดูอาการ

.....หนาว.....

“ท่านKaze   เป็นอะไรขอรับ......”

ชินถามอย่างร้อนรน  แล่คำตอบที่ตอบกลับมาเป็นเพียงการส่ายหน้า

  วินด์ยันกายขึ้นแม้จะรู้สึกแย่เป็นทนก็ตาม

......รู้สึกชื่น.....แล้วก็หนาว.......

.....ปวดหัวชะมัด.......

และทั้งคู่ก็เดินทางไปต่อ   จนกระทั้งถึงห้องโถงห้องหนึ่ง 

ภายในห้องมืดจนแทบมองอะไรไม่เห็น  ทั้งคู่ก้าวเดินไปอย่างระวัง

ในขณะที่สายตาเริ่มปรับสภาพได้ในความมืด   ก็ได้ยินเสียงหวานตวามลั่น

“ขโมยธิดาสีทองมา    เพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องออกไปตามคนเชื้อเชิญของพวกขุนนางงั้นเหรอ!!!”

.....เสียงเด็กหญิงซาลาเปา.........

“ก็ใครๆ ก็ชอบให้ผมออกไปไหนมาไหนตอนดึกนี้ครับ....แต่ผมก็มีเหตุผลอื่นนะครับ”

“อะไรมิทราบ??....”

.....เสียงแมวน้ำ......

“ไม่บอกดีกว่า....ก็ตอนนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญอีกตั้งสองคนนี้ครับ”

ว่าแล้วชินก็ปรากฏตัวต่อหน้าเหล่ารัชทายาท

“องค์หญิงผมมาช่วยแล้ว!!!”

“ชิน!!!”

หากแต่ก่อนที่จะได้เคลื่อนไหวอะไรมาก  ธารน้ำใสก็ไหลท่วมทั้งห้องนั้น 

พัดทุกสิ่งที่อยู่ภายในห้องดั่งกระแสน้ำที่เฉี่ยวกราด

วินด์พยายามมองหาAvaเท่าที่จะทำได้  

นัยน์ตาสีนิลกลับเห็นเพียงแผ่นหลังสีทองของหญิงคนหนึ่งกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าขาว  

ก่อนทุกอย่างจะหายไปกับความมืดมิด

-          วินด์....-

....เสียง....ใคร??.....

-ซ่า........-

เสียง....ฝน.....

“วินด์!!!!”

คำเรียกเสียงดัง   ปลุกให้เด็กหนุ่มตื่นจากนิทรา 

รับรู้ว่าตัวเองกำลังนอนตากฝนอยู่และตอนนี้กำลังถูกประคองอยู่บนแขนของหมีดำ......

ร่างแกร่งผุดลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเพื่อนร่วมห้อง   นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองไปทั่ว 

เห็นพวกที่มักจะอยู่บนสนามสีเขียวในช่วงเย็น

......แต่ไม่เห็นสัตว์เลี้ยงแสนรัก.......

“Avaอยู่ไหน!!!!”

เสียงแข็งกร้าวตวาดลั่น  กระชากคอเสื้อหมีอย่างหาเรื่อง  จนเย้เยทนไม่ไหวอีกครั้ง 

ต่อยเข้าที่ใบหน้าที่เริ่มซีดขาวจากความเย็นของสายฝน  จากวินด์เซไปเล็กน้อย

“นกของแกจะไปอยู่ไหนพวกเราจะรู้มั้ย!!!.....

บุญแค่ไหนที่ภูมิมันเอะใจมาดูว่าแกยังอยู่บนดาดฟ้าหรือป่าว....ไม่งั้นแกได้นอนจมน้ำฝนตายไปแล้ว!!!!”

วินด์หันไปทำตาดุใส่เย้เย  ก่อนจะวิ่งออกไปตามหาAva......

.....Ava….แกอยู่ที่ไหน.......

ในขณะเดียวกันใต้กันสาดหน้าโรงยิม   มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนมองสายฝนที่เทลงมาราวกับฟ้ารั่ว 

มือขาวจัดลู่เส้นผมสีดำแกมน้ำเงินที่ปกใบหน้าขึ้น

  นัยน์ตาสีเดียวกับเรือนผมหันไปมองเจ้านกน้อยที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเรียวแขน 

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเฉกเช่นทุกครั้ง

“ถ้าฝนหยุด.....จะปล่อยไปนะครับ”

Fin............

 สรุปแล้ว.....คนที่เอาAvaไปก็คือหนูปอนะค่ะ^^~

[แอบเอาลูกชายเค้ามาเล่น...ไม่รู้จะโดนดักเตะหรือป่าว= =]

เจอกันเมื่อรุยว่างนะงับ= ="