ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

ถ้าคุณๆ ทั้งหลายที่หลงเข้ามา แล้วยังงงอยู่ว่า เรื่องราวเหล่านี้เป็นมายังไง

เชิญคุณๆ เหล่านั้น เข้าไปค้นหาความเป็นไปได้ ที่นี่ ...โรงเรียนลูกบาศก์ ของคุณCocon เลยงับ^^

การบ้าน 7 [1] 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันนี้ก็ยังเป็นวันที่ฝนตกอีกเช่นเคย…...

นัยน์ตาสีนิลทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า   เสียงเอ่ยสอนของผู้สูงวัยหน้าชั้นเป็นเพื่อเสียงที่ลอยผ่านหู 

เสียงซุบซิบ พูดคุยเบาๆ หรือเสียงแก๊กๆ จากรูบิกที่เคยรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินกลับจากเป็นสิ่งที่ไร้ความหมาย

กระดาษข้อความไร้สาระที่นายจอมแหกกฎส่งมากวนโทสะถูกเปิดอ่านและวางทิ้งไว้บนโต๊ะ  ไร้การตอบโต้

ไร้ใบหน้าที่แสดงอารมณ์ไม่พอใจอย่างสุดขีด

ไม่มีแม้แต่ใบหน้าบูดยามเจ้านกน้อยบินไปเล่นกับผู้อื่นดั่งเช่นทุกครั้ง 

ไม่มีรอยยิ้มที่อิ่มอุ่นยามที่เจ้านกน้อยบินมาคลอเคลียมีเพียงรอยยิ้มบางๆ

กับดวงตาที่กลอกมาให้ความสนใจก่อนจะกลับไปมองสายฝนที่ตกลงมาไม่หยุด

บรรยากาศรอบตัวเด็กหนุ่มผู้เปรียบดังสายลมหนาวที่บ้าคลั่ง  กับกลายเป็นสายลมอ่อนที่แสนอ้างว้าง

จนกระทั้ง.....

หนุ่มน้อยผู้ได้ฉายา ‘หนุ่มกังฟู’ ของห้องเดินอ้อมโต๊ะจากฝั่งประตู

มายังที่นั่งของหนึ่งในความแรงของห้องหลังจากที่อาจารย์ออกไปจากห้อง  

สายตาหลายคู่หันมามองการกระทำของหนุ่มกังฟูที่กำลังยืนอยู่ด้านข้างของตัวแทนความแรงฝ่ายชาย

“เมื่อวันที่นายโดดมาช่วยนก.....ความรู้สึกมันเป็นยังไงเหรอ??......

แล้วๆ ตอนที่นายลอยตัวอยู่กลางอากาศและตวัดขาเตะลูกบอล   นายทำได้ยังไง???”

เสียงเอ่ยถามอย่างสนใจ   ดวงตาที่เป็นประกายกับความอยากรู้อย่างเต็มเปี่ยม......จนน่าหมั่นไส้

เจ้านกน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่กว้างพยายามไซ้ศีรษะกับแก้มองเจ้านายเมื่อรู้สึกว่าสีหน้าของเจ้านายเริ่มเปลี่ยนไป 

แต่ดูเหมือนจะไร้ผลเมื่อคำพูดแรกของวันหลุดออกมาจากผู้ถูกถาม

“น่ารำคาญ.....”

คำกล่าวอย่างแช่มช้าดังขึ้นพร้อมกับแขนที่ตวัดฟาดเข้าที่ใบหน้าของคนน่ารำคาญ (ในสายตาวินด์) 

แต่ด้วยความชื่นชอบศิลปะการต่อสู้  ทำให้ฟานสามารถเบนตัวหันข้างหลบฝ่ามือที่ตรงมายังใบหน้าได้

ก่อนจะสวนกลับด้วยการฟาดหลังมือลงที่ศีรษะของอีกฝ่ายตามที่เคยดูในทีวี

วินด์ชักแขนที่ฟาดไปเมื่อครู่กลับตวัดขึ้นกระแทกด้านข้างมือกับหลังมือของอีกฝ่ายเพื่อให้ชะงัก 

พร้อมกับใช้สันมืออีกข้างดันกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของคนน่ารำคาญ

“อุก!!....”

หนุ่มฟานถึงกับจุกเมื่อโดนเข้าที่ท้องน้อยเต็มๆ  เซเล็กน้อยก่อนจะยันตัวกับโต๊ะของคีริล

.....ซึ่งเจ้าของโต๊ะ....กำลังหลับ.........

Avaบินมาข้างอยู่หน้าของหนุ่มกังฟู   ขณะที่วินด์กำลังยืนขึ้นจากเก้าอี้   เพื่อนๆ เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาห้ามทั้งสองคน

......แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีพวกนึกสนุกมองอยู่ห่างๆ......

.....ไม่หรอก....ต้องบอกว่าขี้เกียจยุ่งมากกว่า........

......แต่ก็......ยังมีพวกที่สามารถหลับได้อยู่อีกเหมือนกัน..........

“เฮ้ย!!   อย่าทะเลาะกัน!!!”

เสียงตวาดดังขึ้นจากหนุ่มบ้านนอกผู้รักความเป็นธรรม  ไผ่รีบวิ่งมาดูอาการของฟานที่ยังกุมมือที่ท้องน้อย  กัดฟันแน่น.....ดูอาการไม่ดีเลย

“เพื่อนกันๆ อย่าทะเลาะกันเลย......มีไรค่อยๆ คุยกันก็ได้”

“อีเพสสิมิ๊สซึ๊ม!!~.....รู้มั้ยว่าแกกำลังขัดขวางเวลาเม้าท์ของเดี้ยนกับแฝดของนังเจสอยู่น่ะ!! 

ถ้าจะไปฆ่ากันก็ไปไกลๆ ตีนนู่น!!!”

คำพูดของไทยที่พยายามจะห้ามกลับโดนแพทแทรกซะจมหายไป 

นัยน์ตาดุเหลือบไปมองตัวแทนความแรงฝ่ายหญิง   ที่คุณเธอก็ส่งสายตาจิกกัดกลับมาไม่แพ้กัน

“มองหน้าคนสวยหาเรื่องหรือไงเคอะ....มองหน้าวอนตีนเดี๋ยวเดี้ยนก็ฟาดกลับด้วยตีนหรอกเคอะ”

คุณเธอไม่พูดเปล่ากางกงเล็บที่อาบด้วยสีส้มสดราวกับนางพญาแห่งแสงอาทิตย์

ก่อนที่บรรยากาศจะเลวร้ายไปมากกว่านี้  ธีที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเจ้าปัญหาก็ลุกขึ้นล็อกสายลมนิ่งที่กำลังจะกลับมาบ้าคลั่งเอาไว้ก่อน

“ใจเย็นก่อนสิ.....เราก็ไม่รู้ว่านายหงุดหงิดอะไรมา   แต่จะมาลงที่ไอ้ฟานหรือยัยแพทก็ไม่ถูกนะเฟ้ย....”

เด็กหนุ่มนักกีฬาบาสเอ่ยตักเตือนเจ้าคนที่ยืนนิ่งอย่างน่าตกใจยอมให้ผู้อื่นล็อกแขนไว้  ใบหน้านิ่งเฉยค่อยๆ

เงยขึ้นมองเจ้าแว่นหน้าคล่ำ  ทำเอาคนถูกจ้องสะดุ้ง  จังหวะนั้นเองแขนข้างหนึ่งของวินด์ก็หลุดออกจากพันธนาการ  

จัดการงัดมือที่พันธนาการแขนอีกข้างออก  แต่รู้สึกว่าธีจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

ขณะที่กำลังยื้อดึงกันอยู่ดีๆ จู่ๆ วินด์ก็ชกเข้าที่แก้มคล่ำจนอีกฝ่ายหน้าหันไปอีกข้าง ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆ

เมื่อแขนหลุดจากการจับกุม  เด็กมีปัญหาก็ก้าวขาเดินออกไปจากห้องแต่ก่อนจะถึงประตู   เสียงตวาดอย่างเหลืออดก็ดังขึ้น 

พร้อมกับกำปั่นที่กระแทกเข้าที่แก้มของวินด์

“ชักจะมากไปแล้วนะ!!!.......มันจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว  นายคิดว่าจะลงไม้ลงมือกับใครก็ได้งั้นเหรอ”

เย้เยทำท่าจะชกอีกรอบเมื่อคนตรงหน้าทำหน้าไม้ใส่ใจ 

แต่แล้วคำพูดบางอย่างของหนุ่มเจ้าของลักยิ้มเป็นมิตรทำหนึ่งคนชะงัก หนึ่งคนนิ่งไป

“วินด์ก็มีสาเหตุและเหตุผลของเค้านะเย้เย”

“สาเหตุ???”

นายเย้เยทวนคำถามผิดกับ วินด์ที่คิ้วขมวดเข้าหากันจนเกือบผูกเป็นโบได้

.....เจ้านั้นพูดถึงอะไร.....

......สาเหตุ.....เหตุผล.....

.....หรือว่าตอนนั้น.....มันตื่นอยู่!!!......

“ถ้าไม่อยากกลับไปนอนโรงบาลอีกรอบ ก็หุบปากไปซะ!!”

เสียงตะคอกดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยม  ดวงตาสีนิลแข็งกร้าวขึ้น

บ่งบอกให้รู้ว่าคำขู่นั้นอาจจะเป็นจริงได้ถ้าไทยยังหลุดคำพูดออกไป.......

มุมมองด้านลบที่เริ่มชัดเจนขึ้นทำเอาโรคเก่าของเย้เยกำเริบ  แต่ก่อนที่จะกำเริบจนรั้งไม่อยู่ ก็มีมือๆ หนึ่ง

มากระตุกที่ชายเสื้อของนายกรินทร์  ใบหน้าคมอย่างชาวยุโรปหันไปข้างหลังแต่ก็ไม่พบเห็นว่าใครมากระตุกเสื้อของตน

....หรือว่าจะเป็น......

ก่อนที่เย้เยจะคิดไปไกลกว่านี้  เพื่อนๆ ที่อยู่แถวนั้นก็ชี้ให้เย้เยมองต่ำลงสักนิด  ทำให้พอที่จะเห็นใบหน้าสวยที่แย้มยิ้มมาให้

“มองซะสูงเลยนะครับ....ระวังจะตกลงมาเจ็บนะครับ”

วาจาราบเรียบแต่แฝงด้วยความนัยแปลกๆ แต่ยังไม่ทันทีเย้เยจะหายงง  เจ้าตัวเล็กก็เดินเลยไปอยู่ตรงหน้าของนายรวินท์ 

พร้อมกับเจ้านกน้อยสีเหลืองที่นั่งตัวสั่นอยู่บนแขนเรียว  รอยยิ้มหวานยังคงปรากฏบนใบหน้าสวย

“นกของคุณน่ารักดีนะ......ระวัง.....มันจะหายไปนะครับ”

“แกหมายความว่าไง??”

วินด์เอ่ยถามเสียงเหี้ยม   แสดงสีหน้าดุยิ่งขึ้นแต่นายกรวิทย์ลับเมินหน้าหนีไปสนใจเจ้านกน้อยบนท่อนแขน 

ยกฝ่ามือขาวลูบขนสีเหลืองนุ่มอย่างอ่อนโยน........มั้ง.....

“นั้นสินะครับ.....หมายความว่ายังไงนะ”

เจ้าของใบหน้าสวยไม่ตอบแถมยังทวนคำถามจากคนหน้าดุ  ราวกับกำลังยั่วโมโหอย่างสุภาพ

“อย่ามายอกย้อน”

“ยอกย้อน ?? ........ยังไงครับ....ผมก็แค่ ‘ตอบ’ เองนะครับ”

ดวงตาสีดำแกมน้ำเงินแย้มยิ้มตาปิด  ก่อนที่ผลของการกวนประสาทจะสัมฤทธิ์ผล 

เจ้านกน้อยก็ส่งเสียงร้องสูงปริ๊ดออกมากะจะให้กระจกหน้าต่างร้าวกันเลยทีเดียว 

ทำเอาวินด์ที่กำลังจะยกพระบาทมาประทับที่หน้าของเจ้าหน้าสวยตรงหน้าชะงักไป 

พอๆ กับที่ทั้งห้องยกมือปิดหูกันเป็นแถบ

“วิ๊นด์!!!!!!!”

มือแกร่งรีบคว้าร่างน้อยออกจากแขนเล็กของเจ้าเตี้ยหน้าสวยโดยทันที 

ท่อนขาแข็งแรงก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว 

พอให้ใครๆ ได้ยินเสียงร้องแหลมใสดังก้องเป็นเสียงEchoมาจากทางเดิน

“ห้าว!~  เมื่อกี้เสียงอะไรเหรอครับ??”

แมวน้ำประจำห้องผงกศีรษะขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ  ยกมือป้องปากห้าวออกมาเบาๆ

ก่อนจะขยี้ตามองไปรอบห้อง  อย่างมึนๆ  มองเพื่อนๆ บางคนที่ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ใช่บริเวณโต๊ะของตัวเอง 

กับบางคนที่ยังมีท่าทางปวดหูอยู่ไม่น้อยและหนุ่มฟานที่กำลังถูกไผ่กับไทยแบกไปเป็นเหยื่อรายแรกของห้องพยาบาล

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ??”

คีริลหันไปถามจอมแหกกฎข้างๆ ที่กำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่

“วินด์อาละวาดน่ะ   แล้วเจ้านกนั้นก็ร้องซะเสียงแหลมเจ้านั้นเลยหยุดแต่ตอนนี้ออกไปแล้วสงสัยจะไปดาดฟ้ามั้ง....”

“อ่าว.....แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับว่าวินด์อยู่บนดาดฟ้า???”

“ไม่รู้เหมือนกันอย่าถามเลย”

“จะว่าไป....ผมยังปลูกถั่วเขียวไม่เสร็จเลย!!!......ขอตัวก่อนนะครับ”

ว่าแล้วแมวน้ำน้อยก็รีบวิ่งไปยังดาดฟ้าตามที่พ่อมดจอมแหกกฎได้ล่วงรู้มา

.....แล้วเจ้าสายลมคลั่งจะมีอารมณ์ปลูกถั่วเขียวเร้อ ~........

“หายสั่นแล้วเหรอAva.....”

เสียงทุ่มดังขึ้นอย่างอ่อนโยนท่ามกลางกระแสลมอ่อนที่พัดพา   เมฆาขาวปุกปุยลอยบดบังแสงอาทิตย์

พอไม่ให้สองชีวิตบนดาดฟ้าแห้งตายไปเสียก่อน  วินด์ลูบขนสีเหลืองนุ่มอย่างเบามือ ใบหน้าคมคายสลดลงเล็กน้อย

“ขอโทษนะAva.....แต่......ขอเวลาหน่อยแล้วกัน”

ศีรษะเล็กๆ ถูไปมากับฝ่ามืออุ่น  เรียกรอยยิ้มบางๆ ให้ปรากฏบนใบหน้าของเจ้าของ......คนที่สอง

แต่ขณะที่บรรยากาศกำลังดีๆ อยู่นั่นเอง  ประตูทางเข้าก็เปิดออกเรียกให้สายตาดุหันไปจับจ้อง

“คุณวินด์ครับไปปลูกถั่วกัน!!!!”

เด็กหนุ่มลูกครึ่งร่างเล็ก  ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูตะโกนเรียกคู่ปลูกถั่วของตัวเองให้ไปทำงานต่อ  

แต่อีกฝ่ายกลับหันไปทางทิศเดิมราวกับไม่สนใจ   ทำเอาแมวน้ำน้อยหน้ายุ่งไปก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้

“ไปรดน้ำพรวนดินหน่อยก็ดีนะ....เดี๋ยวถั่วที่ปลูกไว้ก็ตายหรอกครับ”

“ก็ช่างมันสิ”

“ช่างมันได้ยังไงครับ   มันเป็นโครงงานที่ต้องส่งนะครับ.....กลุ่มอื่นก็ส่งกันไปหมดแล้ว   ผมกับคุณยังไม่...”

“แกก็ไปปลูกมันคนเดียวสิ!!!”

เสียงตวาดแทรกขึ้น   คีริลนิ่งไปเล็กน้อยกับท่าทางเกรี้ยวกราดของคู่ปลูกถั่ว 

....ชักอยากจะร้องเพลง หมอกจางๆ และควันของป้าเบิร์ด......

......ผมเดาอารมณ์คนๆ นี้ไม่ถูก = =..........

“ผมจะไปปลูกต่อคนเดียวก็ได้.....แต่ว่าผมพึ่งรู้ว่าคุณเป็นคนแบบนี้.....”

“ผู้ชายที่ทิ้งงานที่ตนต้องรับผิดชอบ....ไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอกครับ”

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำกล่าวที่คล้ายคลึงกันยามอดีต

.....หมดความอดทนกับเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้......นี่นะรึลูกผู้ชาย......

“ไปสิ...”

เสียงพึมพำดังออกจากปากของคนเจ้าอารมณ์  เรียกให้ใบหน้าของหนุ่มลูกครึ่งหันไปมองอย่างสงสัย 

ไม่ทันไรเจ้าคนเดาอารมณ์ยากก็เดินผ่านแมวน้ำไปตรงไปยังทางประตู

“มัวแต่ยืนเอ๋ออยู่ได้จะไปปลูกถั่วไม่ใช่เหรอ???”

“ครับ ~”

ระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดวินด์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

................นกของคุณน่ารักดีนะ......ระวัง.....มันจะหายไปนะครับ............

ไม่น่าไว้วางใจ.........

“นายไม่ต้องช่วยฉันปลูกก็ได้เกะกะ”

“อ่าว!.....แล้วให้ผมทำอะไรล่ะครับ ???”

“ดูแลAva.....ถ้าAvaเป็นอะไรไปฉันจะฆ่าแก!!!”

“ครับ...~_~#”

(Ruii ชักขี้เกียจแระถีบไปให้วินด์บรรยายเนื้อเรื่องต่อแล้วกันนะงับ^^)

2 - 3วันผ่านไป  ผมกับเจ้าแมวน้ำนั้นก็ช่วยกันปลูกถั่วเขียวในกระบะไม้   ถ้าบอกตามตรงก็คงเป็นผมที่ปลูกอยู่คนเดียว

....ก็ถ้าให้เจ้านั้นช่วยสงสัยจะได้เริ่มปลูกใหม่กันหลายรอบ -*- ......

เจ้านั้นสอนAvaร้องเพลงด้วยระหว่างที่นั่งดูผมปลูก   เค้าบอกว่าถ้าร้องเพลงให้ต้นไม้ที่เรากำลังปลูกฟังมันจะโตเร็วขึ้น.....

....ผมก็เคยได้ยินนะ......แต่มันจะจริงเร้อ -*-.......

เท่าที่เคยอ่านต้นถั่วเขียวที่โตเต็มทีก็ใช้เวลาปลูกราวๆ 60 – 70 วันได้   ประมาณสองเดือน

.....ไม่ไหวๆ   แค่โตเป็นถั่วต้นลีบๆ ยาวๆ ก็พอแล้วมั้ง.....

.....ผ.อ. คงไม่กะเอาถั่วเขียวที่นักเรียนปลูกไปทำถั่วเขียวต้มน้ำตาลอยู่แล้วล่ะ......มั้ง -*-.........

พอประมาณวันที่ 4 พวกผมก็เอากระบะไม้ที่เต็มไปด้วยลำต้นสีขาวขุ่นลีบๆ มีใบสีเขียวอ่อนประดับแต่ละต้นพอให้รู้ว่าเป็นต้นถั่วเขียวไปส่ง   เป็นอันจบภารกิจ

การบ้านเสร็จซะที......

จบไปแล้วอีก1= =

จะพยายามปั่นที่เหลือให้หมดนะงับ>.<