ห้องนั่งเล่นของกระต่ายสีเลือด

เจ็บ...

มาให้ความหวังกันทำไม...

เจ็บ...

พอซะที พูดออกมาทำไม...

แม้จะแค่ครั้งเดียว....แต่มันเจ็บ...

เจ็บ...

ที่รู้ว่าตัวเองโง่มาตลอด

มารู้ใจตัวเองเอาตอนนี้...

ตอนที่เปลี่ยนใจไม่ทันแล้ว....

เจ็บ...

ที่มันไม่จำ..

ที่ยังดีใจทุกครั้งที่เห็นข้อความ...

ดีใจทุกคำทักทาย...

แล้วสุดท้ายก็ต้องเจ็บ...

เมื่อทุกอย่าง...

มันก็แค่เพื่อน....

ไม่มีใครผิดหรอก....

ก็แค่ใจที่มันรับไม่ไหว....แค่นั้นเอง....